Խառնակության մենախոսությունը… Չենք ուզում քննարկել՝ այգին լավն է, լավը չէ, քանզի այգին դեռ պատրաստ չէ – Բայց երբ ինչ-որ պահանջ ենք ձեւակերպում, փորձում ենք դա անել գրագետ, հավասարակշռված, առանց մեզ ու դիմացինին վիրավորելու, առանց դիմացինին մեր ատամնաշարն ու ստամոքսի պարունակությունը ցուցադրելու…

«Որոշ մարդիկ ակտիվ բողոքի ակցիաներ էին անում, երբ վերակառուցվում էր «Վերնիսաժ»-ը: Ընդամենը ամիսներ անց, այսօր այդ տարածքը դարձել է գեղեցիկ, ժամանակակից, բարեկարգ, քաղաքաշինական բոլոր նորմերին համապատասխան շինություն ու վայր, որը դարձել է ոչ միայն երեւանցիների, այլ նաեւ զբոսաշրջիկների ամենասիրելի վայրերից մեկը, որտեղ եւ զբոսնում են, եւ ծանոթանում Հայաստանի մշակութային առանձնահատկություններին, պատմությանը եւ այլն: Վստահ եմ, որ երբ քաղաքապետարանի մերձակա այգին (Երեւանի 2800-ամյակին նվիրված,- խմբ.) կառուցի եւ հանձնվի մեզ՝ դա առավելեւս դառնալու է մեր ամենասիրելի զբոսայգին եւ պուրակը, կասկած չունեմ»,-գրում է ֆ/բ օգտատեր Սմբատ Ղահրամանյանը ճիշտ այն օրը, երբ ցուցարարները մտել էին քաղաքապետարանի շենք՝ պահանջելով քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանի հրաժարականը:

Մի առիթով նշել ենք, որ ընդհանրապես մեր երկրում ցուցարարների խմբեր կան, որոնց որեւէ տեղ հայտնվելը հակառակ «արդյունքն» է ունենում: Գոնե մեզ համար: Ու ասում են՝ մենք ժողովուրդն ենք:

Եթե մազերի հետ խաղացող նվնվան ձայնով ու հետույքը տեսախցիկների առաջ ցցող այդ տղան ժողովուրդն է, բա մե՞նք ով ենք: Եթե սիրունատես աղջիկը բերանն այնպես է բացում, որ բացվածքը գերազանցում է նրա գլխի երկարությունն ու լայնությունը, ու նա ժողովուրդն է, բա մե՞նք ով ենք: Եթե մեր երկրի անխտիր բոլոր խնդիրներից «գլուխ հանող» հասարակական կազմակերպությունները ժողովուրդն են,  բա մե՞նք ով ենք:  

Եթե անտեսենք այն հանգամանքը, որ ինչպես ասում է Եվրոպայի խորհրդի տեղական ու տարածքային իշխանությունների կոնգրեսում ՀՀ պատվիրակության ղեկավար Էմին Երիցյանը, «շարունակական հեղափոխության» տրամաբանությունը կարող է անդառնալի վատ ազդեցություն ունենալ ՏԻ համակարգի վրա (պատճառներին ու հետեւանքներին նախորդ թողարկումում անդրադարձել ենք), ապա մի հարց պիտի տամ ցուցարարների որոշակի խմբերի: Եվ հարցս տալիս եմ ամենայն լրջությամբ ու առանց հեգնանքի: Սեփական բերանը կեղտոտողն ու սեփական անձը ամեն ինչից վեր դասողը կարո՞ղ է մտածել իր բակի, Երեւանի, երկրի մաքրության ու երկրի մասին: Ոչ: Հաստա՛տ ոչ: Իրեն ժողովուրդ ու դիմացինին ժողովրդի թշնամի համարողը կարո՞ղ է մտածել նույն ժողովրդի բարեկեցության մասին: Ո՛չ: Անկասկա՛ծ ոչ:

Չենք ուզում քննարկել՝ այգին լավն է, լավը չէ, քանզի այգին դեռ պատրաստ չէ, իսկ մենք էլ ոչ գծագրից, ոչ էլ նախագծից գլուխ չենք հանում: Հասարակական կազմակերպություն չենք, որ  համ ճարտարապետ լինենք, համ բնապահպան, համ մաթեմատիկոս, համ աստղագետ… Բայց երբ ինչ-որ պահանջ ենք ձեւակերպում, փորձում ենք դա անել գրագետ, հավասարակշռված, առանց մեզ ու դիմացինին վիրավորելու, առանց դիմացինին մեր ատամնաշարն ու ստամոքսի պարունակությունը ցուցադրելու, նախապես ոլորտի օրենսդրությունն ուսումնասիրելով:

Հա, մի հարց էլ ուզում ենք մեր նոր ձեւավորված կառավարությանն ու նրա ղեկավարին ուղղել: Դուք տեղյա՞կ եք, որ Հայաստանում, Երեւանում ապրում է ժողովրդի մի հատված, ընդ որում մեծածավալ, որ որեւէ կուսակցության չի հարում, որեւէ քաղաքական խաղի չի խառնվում, ապրում է սովորական քաղաքացու կյանքով՝ մի օր լավ, մի օր վատ, պարտաճանաչ վճարում է հարկերը, բայց չի կարողանում հանգիստ քնել, որովհետեւ Երեւանում խառնակ վիճակ է: Մի օր այս փողոցն է փակ, մի օր այն, մի օր մի խմբի շահ է, մեկ այլ օր՝ մյուսի: Ու ոչ մի բանի չի խառնվում, ոչ թե որովհետեւ խելքը չի հասնում, այլ որովհետեւ իր ու բոլորի՝ մեր երկրի զարգացման մասին տեսլականներն են տարբեր: Ժողովրդի ա՛յս հատվածի իրավունքնե՞րը երբ եք պաշտպանելու: Դու՛ք, հենց նոր ձեւավորված իշխանությունը:

Այլապես Երեւանը վերածել եք թատրոնի, որտեղ միակ հանդիսատեսը ժողովրդի ա՛յս հատվածն է ու նա դեռ միայն մենախոսություն է դիտում, վերնագիրը՝ խառնակություն:

Անի Մարության

«Լուսանցք» թիվ 18 (496), 2018թ.

«Լուսանցք»-ի թողարկումները PDF ձեւաչափով կարող եք կարդալ http://www.hayary.org/wph/ կայքի «Մամուլ» բաժնում – http://www.hayary.org/wph/?cat=21, / http://pressinfo.am/ պորտալում՝ հայկական եւ արտասահմանյան տպագիր մամուլի առցանց գրադարանում եւ pressa.ru-ում – http://pressa.ru/ru/catalog/newspapers/categories/gazetyi/blizhnego-zarubezhya/#/: