Հրեաներն ու հակասեմականությունը

Մինչ ԱՄՆ նախորդ նախագահական ընտրարշավը գտնվում էր իր գագաթնակետին, ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշը ստորագրեց «Աշխարհում հրեաների նկատմամբ քննադատությունը վերահսկելու մասին» օրենքը: Օրենքն ընդունվեց կոնգրեսի հրեական շահախմբի լոբբիի ճնշման հետեւանքով: Օրինագիծը ներկայացրել էր Կալիֆորնիա նահանգից ընտրված, արաբների նկատմամբ իր թշնամանքով հայտնի, հրեա կոնգրեսական Թոմ Լանտոսը:

Օրենքը սահմանում է մի շարք միջոցառումներ՝ վերահսկելու «հակասեմականությունն» աշխարհում. պետություններին այս ոլորտի կտրվածքով դասակարգող տարեկան տեղեկագրի պատրաստումը, ԱՄՆ պետքարտուղարության կառույցում մի նոր գրասենյակի հիմնումը, որի առաքելությունն է լինելու աշխարհում հրեաներին քննադատող կամ նրանց նկատմամբ բռնության արարքների մասին տեղեկությունների հավաքումը, նաեւ հրեաների քննադատությունները վերահսկող մի հատուկ դիվանագետի հաստիքի ստեղծումը:

Այս բոլորը՝ հրեաներին պաշտպանելու համար այդ քննադատություններից՝ այդ ուղղությամբ անհրաժեշտ գործնական միջոցառումների շնորհիվ:

Այս օրենքը չափազանց առաջացած մի դրսեւորումն է համաշխարհային սիոնիզմի կողմից արեւմտյան մեղավոր խղճի շանտաժին, մասնավորաբար նացի Գերմանիայի վարչակարգի ձեռքով Եվրոպայի հրեաների «Ողջակիզում»-ից (հոլոքոսթ) հետո, որի բարոյական, հոգեբանական եւ նյութական ազդեցություններն առ այսօր գործում են բազմաթիվ ոլորտներում:

Ովքե՞ր են սեմականները եւ ովքե՞ր են այսօր հակառակվում սեմականներին:

«Սեմականներ» անվանումը տրվում է այն ժողովուրդներին, որոնք սերած են համարվում Նոյի Սեմ որդուց, որը հիշատակված է Թորայում («Հին Կտակարան»-ում,- թարգմանիչ): Ըստ Թորայի՝ մարդիկ 3 մասի են բաժանվում. սեմականները, քամականները (որոնք սերում են Քամից) եւ հաբեթականները (որոնք սերում են Հաբեթից): Քամականները բացառապես ընդգրկում են սեւ մաշկ ունեցողներին, հաբեթականները՝ սպիտակամաշկներին ու դեղնամաշկներին, մինչդեռ սեմականները միջանկյալ միջոցն ունեն սեւի ու սպիտակի միջեւ, այսինքն՝ թխամաշկ են: Վերջիններս հաստատվել են Իրաքում, Սիրիայում եւ Արաբական թերակղզում:

«Սեմականություն» եզրույթն իր այս նշանակությամբ առաջին անգամ գործածեց ավստրիացի հրեա Շլոզերը 1781թ.-ին, որից հետո այս եզրույթը տարածվեց: Ու չնայած, որ արաբները Նոյի որդի Սեմի սերնդից են, այնուհանդերձ, հրեա հոգեւորականները արաբներին ամբողջովին դուրս դրեցին այս եզրույթի նշանակությունից, եւ որպես ցեղատեսակ՝ սեմականությունը մենաշնորհվեց բացառապես հրեաներին, ինչը պարարտ հող ստեղծեց հետագայում «հակասեմականություն» եզրույթի ծննդին:

Պաղեստինի հողի վրա Իսրայելի պետության հիմնումով, աշխարհի հրեաներն այս նոր եզրույթը գործածեցին բոլոր նրանց դեմ, ովքեր քննադատում են պաղեստինցի ժողովրդի նկատմամբ խտրականության գործողությունները, որոնք նպատակ են հետապնդում նրան իր մայր հողից արտաքսել՝ «անհող ժողովրդի համար ժողովրդից զերծ հող»-ի նշանաբանի կամ Թորայում հրեա ժողովրդին խոստացած «Ավետյաց երկիր վերադարձի» կարգախոսի տակ:

Եթե հիմա հայացք գցենք Իսրայելի պետության այսօրվա բնակիչներին, հստակորեն կերեւա, որ այս ժողովուրդը բազմաթիվ ազգությունների մի խառնուրդ եւ խառնիճաղանջ է ու նրան կարելի չէ անվանել սեմական ժողովուրդ՝ այս բառի Թորայական իմաստով:

Այդպես, իսրայելցիները սեմական չեն. սիոնական շարժման մեջ ներգրավվածների 82%-ը աշքենազի են, այսինքն՝ ոչ սեմական արեւմտյաններ, որոնք ցեղային-պատմական ոչ մի կապ չունեն Պաղեստինի հետ:

Այսպիսով, իրականության մեջ, հակասեմականությունը ավելի շուտ ուղղված է արաբների, քան հրեաների դեմ:

Իրենց պատահած արհավիրքները մեղադրանքի, ապա եւ բարոյական, հոգեկան ու նյութական (հատկապե՛ս նյութական) հատուցման գործիքի վերածելու ամենափայլուն օրինակը նացիական-հիթլերյան ժամանակաշրջանում Եվրոպայի հրեաների Ողջակիզման օրինակն է:

Իրականում, Ողջակիզումը չսահմանափակվեց միայն հրեաներով, այլ ընդգրկեց նաեւ ուրիշ բազմաթիվ ժողովուրդների եւ կրոնական համայնքների:

Ոչ մի պատմաբան չի կարող քննարկել ողջակիզման ենթարկված մարդկանց ու այդ ընթացքում ոչնչացած հրեաների քանակի խնդիրները:

Յուրաքանչյուր հետազոտողի, որ կհամարձակվի այս հարցը քննարկել պատմագիտական տեսանկյունից, կկպցնեն հակասեմականության մեղադրանքը:

Այդպես պատահեց, օրինակ, Ֆորիսոնի, Գարուդիի եւ այլոց հետ:

Եվրոպայում նման հալածանքի ենթարկվածների ամենավերջին օրինակներից է «Ռադիո ֆրանս էնտերնասիոնալի» տնօրեններից Ալեն Մենարգը:

Նա իր «Շարոնի պարիսպը» գրքում սիոնիստների հակամարդկային արարքներն ու սիոնական կեղծարարությունները բացահայտելու համարձակության համար, նա պատժվեց աշխատանքից հեռացումով՝ «հակասեմականություն քարոզելու» սիոնաստեղծ շինծու մեղադրանքով՝ ուղեկցված նրա անձի վարկաբեկման տեղեկատվական արշավով:

Ողջակիզումը խեղաթյուրվեց. սիոնիստներն այն վերածեցին իրենց գաղափարախոսության հիմնասյունի ու այդ գաղափարախոսությունն աշխարհին պարտադրելու հենարանի:

Ողջակիզումը խեղաթյուրվեց 5 հարթություններում.

1-ինը՝ այն սրբության քողով շղարշվեց, որի պատճառով անհնար է դիպչել նրան, քննարկել այն կամ մոտենալ նրան՝ առանց այրվելու:

2-րդը՝ Ողջակիզումը հրեաների մենաշնորհը հայտարարվեց, չնայած որ Ողջակիզումը, հրեաների կողքին, բաժին հասավ նաեւ լեհերին, ռուսներին, ուկրաինացիներին, բելառուսներին, գնչուներին եւ հաշմանդամներին…

3-րդը՝ Ողջակիզումը պարուրվեց բացառիկության շղարշով, այսինքն՝ կոպտորեն չտեսնելու տալով հին, միջին եւ նոր պատմության ընթացքում իրագործված բոլոր ողջակիզումները:

4-րդը՝ Ողջակիզումը սկսվեց գործադրվել որպես մեղանչության համընդհանուր գործիք, որը կգործի Եվրոպական համայնական խղճի դեմ:

5-րդը՝ Ողջակիզումը միջազգայնացվեց, այսինքն այն վերածվեց Իսրայելի պետության կառուցման եւ գոյատեւման հիմնասյունի:

Այսպիսով, Ողջակիզումը վերածվել է բարոյական եւ մտային մահացու ահաբեկչության:

Վերադառնալով «Աշխարհում հրեաների նկատմամբ քննադատությունը վերահսկելու մասին»՝ իրավունքի եւ միջազգային իրավունքի տեսակետից ապօրինի օրենքին, այսօր ինքներս մեզ գտնում ենք մի նոր «Ողջակիզման» առջեւ, որը մշակել է սիոնիստական շահախումբը՝ այրելու մատները բոլոր նրանց, ովքեր ցույց կտան մարդու եւ ժողովուրդների տարրական իրավունքները ոտնահարող իսրայելական քաղաքականությունը:

Ջերոմ Ահին

(«ալ-Մո-ստակբալ» օրաթերթ, Բեյրութ,

արաբերենից թարգմանեց՝ Գեւորգ Յազըճյանը

«Լուսանցք» թիվ 43 (82)

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։