Ով թավշեկիր չէ, հայ չէ՞ – Մեկ էլ, կարծում եմ, ճիշտ կլինի Հայկոյին «ժողովրդի թեկնածու» չասել: Էս մեր ժողովուրդը ոնց որ անտեր երեխա լինի, ում ասես որդեգրման են տալիս՝ առանց կարծիքը հարցնելու… Թատրոնով զբաղվողները իրենց ուսանողներին ցույց են տալիս Հայկոյի արածները եւ սովորեցնում, թե ինչպես չի կարելի հումոր անել: Կոմեդիան շատ լուրջ ժանր է՝ իմացություն պահանջող – Նույնը, ի դեպ, ծաղրածուների գործն է՝ Հայկոն ոչ մեկի տիրույթում չի տեղավորվում…

Բոլոր նրանք, ովքեր ուզում են ՀՀ-ում վերահաստատել ժողովրդի իշխանությունը, «թավշյա հեղափոխության» հաղթանակը, ուրեմն նրանք ընտրական տեղամասերում պետք է քվեարկեն բացառապես «Իմ քայլը» դաշինքի օգտին, Հայկ Մարությանի օգտին:

Էրեբունի վարչական շրջանում «Իմ քայլը» դաշինքի հանրահավաքին այսպես է խոսել  վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը:

«Այս ընտրություններում խնդիրն այն չէ՝ Հայկ Մարությանն ընտրվելու է Երեւանի քաղաքապետ, թե ոչ: Խնդիրն այն է՝ ժողովուրդը հրապարակում տարած իր հաղթանակը վերահաստատելո՞ւ է արդյոք ընտրական տեղամասում, թե ոչ»:

Էրեբունի վարչական շրջանում այսպես է շարունակել Նիկոլ Փաշինյանը:

Հիմա ուզում եմ հասկանալ.  «թավշյա հեղափոխության» հաղթանակի իմաստը, ըստ թավշեկիրների, այն չէ՞ր, որ ժողովուրդը կարողանա կատարել ի՛ր ընտրությունը: Հիմա եթե ես Հայկոյին չեմ ուզում ընտրել, այլ՝ այլ թեկնածու ունեմ, ուրեմն թավշյա հաթանակի գլխին քա՞ր եմ գցում: Հարգելի թավշեկիներ, բա դու՞ք չէիք պայքարում սեփական ձայնի իրավունքի համար:

Եթե պետք է ասվեր՝ «պետք է քվեարկեն բացառապես» Հայկոյի օգտին, ապա հեղափոխության նպատակը ո՞րն էր:  

Նույն վարչական շրջանում Նիկոլ Փաշինյանը նաեւ ասում էր, թե «Հայկ Մարությանը ոչ թե «Իմ քայլը» դաշինքի, այլ ժողովրդի թեկնածուն է: «Այսօրվա թեկնածուներին բոլորին հարգում եմ, բայց չկա մեկը, որ լինի ավելի սիրելի եւ մոտիկ լինի ժողովրդին այնքան, ինչքան Հայկ Մարությանը»:

Ես, օրինակ, որ Հայկոյի տեղը լինեի, սուս-փուս կքաշվեի:

Հայկոն, քարոզարշավն ինչ մեկնարկել է, գոնե մեկ նորմալ տեքստ չի ասել: Նրա քարոզարշավը Նիկոլ Փաշինյանն է վարում: Գուցե Հայկոյին թվում է՝ իր փոխարե՞ն էլ սկզբից մինչեւ վերջ վարչապետն է աշխատելու:

Մեկ էլ, կարծում եմ, ճիշտ կլինի Հայկոյին «ժողովրդի թեկնածու» չասել: Էս մեր ժողովուրդը ոնց որ անտեր երեխա լինի, ում ասես որդեգրման են տալիս՝ առանց կարծիքը հարցնելու:

«Ժողովրդի թեկնածուն» շատ լուրջ պատասխանատվություն է, չափազանց լուրջ: Կարո՞ղ է նա ստանձնել այդ պարտականությունը: Կենսագրությունը հուշում է:

Թատրոնով զբաղվողները իրենց ուսանողներին ցույց են տալիս Հայկոյի արածները եւ սովորեցնում, թե ինչպես չի կարելի հումոր անել: Կոմեդիան շատ լուրջ ժանր է՝ պրոֆեսիոնալիզմ, իմացություն պահանջող: Նույնը, ի դեպ, ծաղրածուների գործն է: Հայկոն ոչ մեկի տիրույթում չի տեղավորվում:

Մնջախաղի պետական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Ժիրայր Դադասյանն աում է՝ գուցե քաղաքապետ դառնա, մի քիչ լրջանա: Գուցե: Բայց մենք այդ գուցե-ների ժամանակը չունենք: Մեզ գուցե-ներով կադրեր պետք չեն: Հայկոյի ամեն ասած իր գործի պես պարզունակ է, նշաձողի ամենացածր սանդղակից էլ ներքեւ: Հենց քարոզարշավում նա ապացուցեց, որ դառնալու է միայն մի խմբի քաղաքապետը, ոչ թե Երեւանի: «Սեւ ու սպիտակ» ուժերի «հայտնությունը» հենց դա էր: Իսկ ինչ-որ խմբի քաղաքապետ լինել, նշանակում է Երեւանը քաղաքամայր չընկալել, քաղաքային տնտեսություն ասվածը չընկալել: Կաշխատի, կլրջանա, գուցե հետո՞ ընկալի: Այ հենց այս գուցե-ն է, որ ստիպում է նրա կերպարը իր իսկ խաղացած պրիմիտիվ հերոսների կերպարից դուրս չհանել: «Իմ քայլը» հաստատ կարող էր ավելի լավ թեկնածու գտնել: Այդ ի՞նչ նպատակով հենց նա՛ առաջ քաշվեց: Իր խմբից դուրս երեւանցիներին ծաղրելու՞ համար: Այս դեպքում գուցե չէ, հաստա՛տ: Իսկ այս դեպքում պատասխանը հետեւելու է:

Անի Մարության

«Լուսանցք» թիվ 28 (506), 2018թ.

«Լուսանցք»-ի թողարկումները PDF ձեւաչափով կարող եք կարդալ   http://www.hayary.org/wph/ կայքի «Մամուլ» բաժնում – http://www.hayary.org/wph/?cat=21, / http://pressinfo.am/ պորտալում՝ հայկական եւ արտասահմանյան տպագիր մամուլի առցանց գրադարանում եւ pressa.ru-ում – http://pressa.ru/ru/catalog/newspapers/categories/gazetyi/blizhnego-zarubezhya/#/: