Թիվ 7, օգոստոս 2002

ՀԱՅ-ԱՐԻՆԵՐ

Թիվ 7, օգոստոս 2002

Վերջին ամիսներին նախկին ԽՍՀՄ, ներկայիս ԱՊՀ մի շարք երկրներում (նաև՝ Իսրայելում), այդ թվում՝ Ռուսաստանի Դաշնություն, Վրաստան, Ուկրաինա, ուժգնացել և հաճախակի են դարձել հակահայկական դրսևորումները: Ծեծվում և սպանվում են հայորդիներ, անարգվում են հայկական գերեզմաններ, հուշարձաններ: Հիշյալ երկրների քաղաքական ղեկավարները ստորաբար ստելով, կատարվող բռնարարքները որակում են որպես սոցիալական խնդիրներ կամ անձնական հարաբերությունների պարզաբանումներ:Բայց,նման «խնդիրներ ու պարզաբանումներ» մի քանի ամիս է կատարվում են միմիայն հայերի հետ և մեղմ ասած կասկածելի բացատրություններ են դրանք: Մենք հակված ենք կարծելու, որ սրանք որոշակի ուժերի կողմից ծրագրավորված քայլեր են և դեռ նոր ծավալումներ են լինելու… Այդ ուժերը ներկայումս հայահալած գործունեությամբ են զբաղվում նաև Հայաստանում: Սա ակնհայտորեն թուրք հրեական (գումարած արևմտյան որոշ մասոնական շրջանակների օժանդակությունը) համագործակցության հերթական նպատակային ծրագիրն է: Այս ծրագրի իրագործմանը կամա թե ակամա նպաստում են նաև տվյալ երկրների իշխանությունները, ուստի մի օր սրանք էլ, իրենց իրավահաջորդներն էլ պատասխան են տալու Հայությանը: Մենք բացեիբաց հայտարարում ենք, որ ջհուդա հրեության աշխարհակործան տիրապետությանը կարող է վերջ տալ միայն ԱՐԱՐՉԱԾԻՆ ԱՄԵՆԱՀՆԱԳՈՒՅՆ ԱԶԳԸ՝ ՀԱՅ ԱԶԳԸ, և սա քաջ հայտնի է հուդազուններին, ուստի սրանք հազարամյակներ շարունակ իրենց բնատուր խարդախությամբ դավեր են նյութում Հայության դեմ, օգտվելով մեր առաքինի, ազնվական ասպետական կեցվածքից: ԱՄՆ-ը, ՌԴ-ն, Մեծ Բրիտանիան և այլ գերտերություններ դեռևս չոքում են հրեական կապիտալի առաջ, սակայն, դա ևս ժամանակավոր երևույթ է և ոչ հեռու հատուցման օրը մեր պատիժը չոքացնելով չի ավարտվելու… Այսօր հայ հորջորջվող՝ Թուրքիայում թուրքերեն, Ռուսաստանում ռուսերեն, ԱՄՆ-ում անգլերեն, Ֆրանսիայում ֆրանսերեն լեզուներով պաշտոնապես բարբաջող, Հայաստանում Հայագիտության լուսաբանումը ջհուդներին, թուրքերին ու սրանց փողերի տակ պառկած «հայ» լամուկներին տրամադրող պետական, քաղաքական ու գիտա մշակութային մի շարք «գործիչներ» շուտով փորձելու են վերը նշած ջարդերը տեղափոխել Հայաստան, ուստի մեզ վճռական հոգևոր գաղափարական պատերազմ է սպասվում: Այստեղ է որոշվելու մեր հետագա ճակատագիրը: Մենք ազգովի պետք է անխնա լինենք այդ մտավոր կռվում և° թշնամիների, և° դավաճանների հանդեպ, իսկ անհրաժեշտության դեպքում մեր կիրառած պատիժը կարող է լինել նաև մարմնական… Վստահ ենք, որ հեռու չէ այն օրը, երբ ուշքի կգա ոչ միայն ՀԱՅՈՒԹՅՈՒՆԸ, այլև՝ ՄԱՐԴԿՈՒԹՅՈՒՆԸ, և հակաբնական ու արհեստածին ամեն բան կփոխարինվի բնական ու արարչածին իրականությամբ: Ոչ թե բիրտ ուժը, այլ Արդար Ուժն է Տիեզերական Երևույթ և ամեն ինչ ի վերջո վերադառնում է ի շրջանս յուր… Խմբագրական

«Գ ե ն դ ե ր» ա յ ի ն ծ ր ա գ ի ր.

Աշխարհին հայտնի է «գենդերային խնդիրներ» հասկացությունը, որը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ՝ սեռային խտրականության հետեւան քով առաջացած հակասություն: Գենդեր բառացի նշանակում է սեռ: Եւ գենդերային ծրագիրն էլ պետք է, որ տղամարդկանց եւ կանանց իրավահավասարություն հաստատելուն միտված գործընթաց լինի: Բազմաթիվ երկրներ կարելի է թվարկել, որտեղ արձանագրվել են կանանց իրավազրկություն եւ նրանց նկատմամբ արհամարանքի դրսեւորումներ: Ենթադրել կարելի է միայն, որ տղամարդիկ ամենուր չեն արտոնյալ վիճակում, սակայն նրանք հակված չեն իրենց խնդիրները ընդհանրացնելուն, հասարակական հնչեղության հիմնահարց դարձնելուն: Եւ այսպես՝ խոսքը, հիմնականում, կանանց քաղաքական, սոցիալական եւ բարոյահոգեբանական իրավունքների պաշտպանության մասին է: Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո փորձ արվեց մեր երկրում էլ ստեղծել կանանց իրավունքների համար պայքարող շարասյուն: Սակայն նախաձեռնությունը օտարածին էր եւ մեզանում հետեւորդներ չունեցավ (չհաշված մի քանի «ակտիվ կոմսոմոլականների»):
Հայոց ազգային նկարագրին խորթ է կնոջ եւ տղամար դու հակադրումը, տարանջատումը իրավունքի եւ գործունեության հիմքով: Հայ կինը իրավազուրկ չի եղել երբեք, նա միշտ գործել է տղամարդու հետ կողք կողքի՝ հավասարի,՝ կյանքի ընկերոջ կարգավիճակով: Իզուր չէ, որ մեր մտածելակերպում կա արհամարանք արտահայտող «ջրի մկրատ» արտահայտությունը, որը վերաբերում է այն կանանց, որոնց համար հակադրվելը իրավունքի և ինքնահաստատման ձեւ է: Մեր իրականությունը մայրապաշտ է, կնամեծար: Ասվածի ապացույցը կարող ենք գտնել հեթանոսական կուռքերի եւ մեր լեզվահոգեբանության մեջ: Անահիտ եւ Աստղիկ աստվածուհիների կերպարը չի կարողացել խամրեցնել անգամ 1700 ամյա քրիստոնեությունը: Իսկ լեզվահամակարգում սեռային տարբերակում չընդունող բառերի մի ստվար խումբ ունենք, որը հավաստում է ազգային հոգեբանության խորքերում անգամ սեռերի խտրականության բացառումը: Մենք չենք ասում «օն», «օնա», ասում ենք՝ «նա»: Մեզ համար խորթ են տնօրինուհի, նախարարուհի,
վարչապետուհի, նախագահուհի ձեւերը: Թե տղամարդիկ, թե կանայք տնօրեն են, նախարար, վարչապետ ու նախագահ: Անգամ ամուսին, ամուրի եւ այրի բառերն են ընդհանուր:
Դառնանք այս խնդրի իրավական եւ առարկայական դրսեւորումներին. մեր օրենսդրությունը սեռերի խտրականության արտահայտող ոչ մի դրույթ կամ հոդված չունի, կանայք եւ տղամարդիկ ընտրելու, ընտրվելու, պաշտոնավարելու, կազմակերպություն ստեղծելու հավասար իրավասություն ունեն, իսկ երեխաների դաստիարակության վիճելի հարց որոշելիս առաջնությունը տրվում է կնոջը: Այլ բան է, որ հայ կինը աշխարհում ամենից շատ կարեւորում է երեխա պահելը, դաստիարակելն ու կրթելը: Իսկ հասարակության մեջ առաջատար դիրք գրավելու համար գործին պետք է նվիրվել անմնացորդ: Սա է պատճառը, որ կանայք հաճախ իրենց տեղը զիջում են նվազ արժանավոր տղամարդկանց: Այս կամավոր դերաբաշխումը համարել սեռային խտրականություն՝ ոչ թե ազգային նկարագրի, հոգեբանության արտահայտություն եւ գոյություն չունեցող խնդիրներ ստեղծել, առնվազն անհեթեթ է: Սեռային խտրականություն Հայաստանում չկա: Իսկ «գենդեր»-ային ծրագիրը ներմուծվել եւ գործում է: Ստեղծվել են կանանց բազմաթիվ կազմակերպություններ (50-ից ավելի), տարբեր քաղաքական, պետական կառույցներին կից կանանց խորհուրդներ: Ի՞նչ նպատակով, ի՞նչ խնդիրներ են լուծում դրանք: Եւ ինչու՞ է սեռերի հակադրման հետեւողական աշխատանք տարվում: Մի՞թե իսկապես մենք չենք կարողանում տարբերել կարեւորն անկարեւորից, լուրջը՝ անլուրջից: Եկեք վնասակարը չկարեւորենք այնքան, որ հետո ստիպված լինենք մեր նկարագիրը գտնելու համար պատեպատ խփվել: Սահման դնենք աշխարհի հետ շփվելու անհրաժեշտությամբ թելադրվածի ու մեր էությունը կորցնելու միջեւ: Նաեւ հասկանանք, որ «գենդերայինը» «գլոբալացման» ծրագրի մի մասն է ընդամենը, որի նպատակը զոհի, հալածվածի հոգեբանությամբ թերարժեքավորների, ճնշվածների ու դժգոհների խավ ստեղծելն է: Երբ հայ կանանց արհամարված լինելու մասին խելքը գլխին համոզիչ ձեւակերպում չգտնվեց, «որոշվեց», որ մեզ պաշտոններ չեն վստահվում: Ըստ ծրագրի, մենք պետք է պայքարենք մեզ իրավազրկողների, այսինքն՝ հայ տղամարդկանց դեմ, որոնք «յուրացրել» են մեր բաժին պաշտոնները:
Ա¯յ քեզ բան, պարզվում է, պաշտոնը ոչ թե աշխատանք է, պատասխանատվություն, այլ՝ նշխար, մանանա, որ բաժանվում է, բաշխվում, այն էլ՝ հավասար: Ոչ միայն պաշտոններն են բաժանելի, այլեւ խորհրդարանի տեղերը: Օրինակ՝ կին պատգամավորներից մեկը, որ մտավախություն ունի, թե իրեն չեն ընտրելու հաջորդ նստաշրջանում, առաջարկում է կանանց համար ամրագրել պատգամավորական մանդատների ընդհանուր թվի 25տոկոսը: Իմ կարծիքով, քաղաքականության ոլորտում զուտ կանացի խնդիրներ չկան եւ սեռային առանձնահատկությամբ տեղեր առանձնացնել անտրամաբանական է, անգամ՝ վիրավորական: Հայ կնոջ համար պակաս վիրավորական չէ նաեւ կառավարման ոլորտում «սիրուհիների ինստիտուտի» արմատավորման փորձը, որպես պաշտոնյաներին խոցելի, վերահսկելի դարձնելու միջոց: Ի պատիվ մեր ազգի պետք է ասենք, որ այս նախաձեռնությունն էլ արմատ չտվեց: Ոչ միայն հայ պաշտոնյաները չընդունեցին որակազուրկ կանանց լուծը, այլեւ նրանց ենթականերն ու գործընկերները ընդվզեցին այս կարգի իշխանության դեմ: Այն, ինչ ընդունված է այլ երկրներում՝ զգացմունքի առք ու վաճառք, մեր երկրում քննություն չբռնեց:
Իհարկե, կանայք ցանկացած կառույցում անհրաժեշտ են դրական հոգեբանական մթնոլորտ եւ աշխատանքի արդյունավետություն ապահովելու նպատակով: Սակայն, անգամ այսպիսի հիմնավորմամբ մեխանիկական համալրում կատարելը անընդունելի է, եւ տվյալ աշխատանքի համար պիտանիության չափանիշները պահպանելը պարտադիր է: Պաշտոնավարողը՝ կին, թե տղամարդ, մտավոր կարողություն, աշխատանքային հմտություն, ղեկավարի հոգեբանություն ունեցող անձ պետք է լինի: Թե չէ տեսել ենք կիսագրագետ, անսկզբունք, ընդամենը երեւալու հակում ունեցող կանանց, որոնց պաշտոնավարումը այսօր փորձանք է դարձել ազգի գլխին: Թույլ տալ նրանց գործել միայն այն պատճառով, որ նրանցից ազատվելը կհամարվի կանանց իրավունքի ոտնահարում, նշանակում է տուրք տալ կեղծ արժեքներին:
Հայ կինը ուժեղ է եւ արժանապատիվ: Նա կարիք չունի ողորմածության: Եվ այն կանայք, ովքեր կորոշեն քաղաքական գործունեություն սկսել, պետք է մրցակցեն տղամարդկանց հետ հավասար պայմաններում: Եթե մրցապայքարում չհաղթեն, ողբերգություն չէ. ուրեմն նրանց քաղաքական ոլորտում տեղ զբաղեցնելու ժամանակը չէ, քանզի նա, ով հավակնում է պաշտպանել այլոց իրավունքները, ազգի ու պետության շահը, պետք է կարողանա, առաջին հերթին, տեր կանգնել իր իրավունքներին՝ չակնկալելով արտոնություններ եւ մանավանդ՝ ողորմածություն:

«Մաշտոց միավորում» հասարակական կազմակերպության նախագահ՝ Նուրիսա Բեժանյան

ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈւՆ
ԱԶԳԻ ԱՆՎՏԱՆԳՈւԹՅԱՆ,
ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՊԵՏԱԿԱՆՈւԹՅԱՆ ՊԱՀԱՊԱՆ.

Եթե ազգային գաղափարախոսությունն իր հիմքում հստակորեն ամրագրում է ազգի ծագման, զարգացման, հարատեւման ու առաքելության, ն
աեւ՝ բնօրրան-հայրենիքում ինքնատիպ կենսակերպով ապրելու սկզբունքներ, ապա դրա ենթաբաժիններից ազգային անվտանգությունը կառու ցվում է ազգի ու հայրենիքի՝ արտաքին վտանգի դեմ պաշտպանական համակարգի եւ ներազգային անվտանգության (գենետիկ ինքնապաշտպանության, նախեւառաջ՝ արյան ու մայր-լեզվի անաղարտության) պարտադիր առկայությամբ: Սրանք անհրաժեշտ ինքնապահպանության այն գործոններն են, որոնք ՄԱՐԴ-ը պետք է զգա եւ° գիտակցաբար, եւ° բնազդաբար: Սակայն, որոշ մարդիկ (հատկապես պաշտոնյա այրեր) զարմանալի թեթեւությամբ կարողանում են առօրյա իրերի պես փոխել իրենց արյունը, մայրենի լեզուն եւ ապա՝ ազգությունը:
Եւ չեն մոռանում դա իրականացնել զայրալից մատ թափ տալով մարդու իրավունքների պաշտպանության մասին քստմնիլի ու ստորաքարշ հայտարարություններով: Արյան պղծումը վերջնահաշվում հանգեցնում է գենետիկ (ծինաբանական) շեղումների՝ հիվանդագին երկվության, իսկ այլալեզու կրթությունը ամբողջապես քանդում է հայեցի լեզվամտածողությունը, որն էլ ուղղակիորեն ազդում է անձի՝ հայ անհատի բարոյահոգեբանական կերտվածքի վրա:
Ինչ վերաբերվում է ազգափոխությանը, ապա այն էականորեն շեղում է մարդու առաքելությունը, տանելով նրան հոգեպես եւ էապես ինքնաոչնչացման, որը համարժեք է մարդու մեջ առկա Տիեզերական Հավերժական Ոգուց ինքնահրաժարականին, քանզի Տիեզերական Համակարգում ազգը հոգի է, բնօրրանը՝ մարմին, նրա առաքելության իրականացման համար…
Անդրադառնալով հատկապես հայոց լեզվի դերին ու նշանակությանը՝ նշենք, որ պետականորեն՝ իրավական տեսանկյունից, պետական լեզվի պաշտպանը ՀՀ Սահմանադրությունն է՝ ի դեմս ՀՀ նախագահի, իսկ դա հսկողը ՀՀ կառավարությունն է՝ իրեն առընթեր լեզվի պետական տեսչությամբ: ՀՀ ապազգային պաշտոնյաների լուռ ու հանցավոր կեցվածքի ներքո տարվող լեզվաքաղաքականությամբ անուղղակիորեն (արտաքին միջամտությամբ՝ նաեւ նպատակայնորեն) ոչնչացման է դատապարտված հայոց լեզուն: Հայերենն իշխանությունների կողմից այնքան թույլ է պաշտպանվում, որ պետական լեզվին դրել է երկրորդական կարգավիճակում՝ ռուսերենի ու անգլերենի մրցակցության (շատ հաճախ՝ բռնի ներխուժման) պայմաններում: Երկլեզվության վտանգը վեր է ածվել եռալեզվության սպառնացող չարիքի, որտեղ հայերենին միայն բարեւելու եւ կենցաղում մի կերպ գոյատեւելու հեռանկար է տրված… Մեր պետական այրերից շատերը հատկապես գիտատեխնիկական հայալեզու գրականության բացակայությամբ կամ կրթամշակութային կարոտաբաղձությամբ մշտապես ամուր են պահում ռուսերենի դիրքերը, իսկ համակարգչային նորամուծությունների պատրվակով ուղղակի անփոխարինելի են դարձնում անգլերենը: Այո°, մեր երկիրը դժվարին օրեր է ապրում, դրամամիջոցները խիստ սուղ են, ընկերային ու տնտեսական վիճակը դեռևս ծայրահեղորեն անելանելի է, սակայն, դա չի խանգարում զգոն և ամուր կերպով հսկել մեր պետական սահմանները, զբաղվել ազգային անվտանգությամբ ու այլ առաջնային, անհետաձգելի խնդիրներով: Դրանցից մեկն էլ լեզվապահպանությունն է, որն ինչպես ազգային, այնպես էլ պետական լուրջ հիմնահարց է, բայց, չգիտես ինչու, դուրս է մնացել կարեւորագույն համարվողների շարքից:Ավելին, երբ մանրակրկիտ ուսումնասիրվում են լեզվի պետական տեսչությունում առկա փաստաթղթերը, կարծիք է առաջանում, թե հայոց լեզուն բացարձակապես անպաշտպան է Հայաստանում, հատկապես հանրակրթական դպրոցներում: Առկա են ինչպես վարչական խախտումներ, այնպես էլ քրեական հանցագործություններ, սակայն, համապատասխան պետական մարմինները երբեւիցե որևէ կտրուկ քայլ չեն ձեռնարկել իրավիճակը շտկելու ուղղությամբ: Այո°, կարելի է սեփական երեխային ռուսական, անգլիական, ֆրանսիական, պարսկական և այլ լեզվի թեքումով դպրոց կամ տարաբնույթ ուսումնական հաստատություն ուղարկել, սակայն, դա անել ոտնահարելով մայրենի ու պետական լեզուն, եւ՝ ավելին, քաղաքացիությունը կամ ազգությունը փոխելու գնո¯վ… Ի՞նչ սպասել նմանից, միայն մի բան. նրա հաջորդ քայլը հայրենադավությունն է լինելու՝ դավաճանությունը: Ահա, այսօրինակ «հայ ծնողները» կեղծել են տալիս իրենց երեխաների ծննդյան վկայականները, նրանց գրչի մի հարվածով վերածելով ռուսի, գերմանացու, ուկրաինացու, հույնի ու այլոց, եւ ապա հայ լինելու հարցը «օրինականորեն» փակելով, ոգե ւորված ծնողները հայկական կրթությունից հրաժարվելու նպատակով անձամբ ու նաեւ որոշ դպրոցների տնօրենների, ինչ որ պետության դեսպանատան կամ որեւէ հասարակական կազմակերպության, զինմասի ղեկավարների միջոցով դիմում են ՀՀ Գիտության ու Կրթության նախարարությանը, որն, ինչ խոսք, ելնելով «մարդասիրական» նկատառումներից՝ մեծահոգաբար բավարարում է այդ դիմում-խնդրագրերն ու միջնորդությունները՝ թքելով ազգային արժանապատվության եւ պետական լեզվի պաշտպանության (նաեւ՝ ապագա սերնդի հայեցի դաստիարակության) վրա: Ի՞նչ է սա. իհարկե պետական հանցագործություն: Սրանից հետո այլազգի դարձած «հայը» պատրաստի թեկնածու է այլ երկրների լրտեսական գործակալությունների համար, ու սա արդեն ծիծաղելի չէ, այսպես կոչված պետական այրե°ր ու
այլասեր ծնողնե°ր: Եթե շատ եք ցանկանում ձեր երեխաներին կամ ձեզ «դարձնել» այլազգի, համեցե°ք, սակայն, բարի եղեք փոխել նաեւ «ձեր հայրենիքը» և այնտեղ ի¯նչ ուզում եք դարձե°ք, առանց վտանգելու մեզ եւ մեր իրավունքները, Հայոց Պետականությունը: Հայաստանում վխտող հոգևոր աղանդավորականների կողքին լեզվի աղանդավորներ մի° ստեղծեք՝ մասնատելով առանց այն էլ ներմուծված ամենատարբեր գաղափարներից եւ կրոններից հոգնատանջ ու պառակտված ազգը, իսկ ձեր կերտած մարդու ազատություններից հղփացած իրավունքը մի° փորձեք պարտադրել ազգային (ներցեղային) բարոյականին ու հայրենակերտ պետական մտածողությանը: Չի° ստացվելու, ազգի ընդհանրական իրավունքը միշտ էլ վեր է լինելու մարդ անհատի իրավունքներից, որոնք այսօր հասել են բառի բուն իմաստով սանձարձակության, ընդհուպ մինչև անասնական բնազդի մակարդակի: Այս հարցը դառնում է ճակատագրական եւ պետության անվտանգությունը շոշափող խնդիր, հատկապես, երբ երեխայի այլալեզու դպրոց հաճախելու հովանավորչությամբ հանդես են գալիս օտար երկրների (նաեւ՝ ոչ բարեկամ) դեսպանատների ու հյուպատոսարանների ներկայացուցիչներն ու հայ բարձրաստիճան (նաեւ՝ զինվորական) ղեկավարներ: Այսքանից հետո, կարծում եմ արդեն զարմանալի չէ, որ այդ միջնորդությունների շուրջ 90%-ը գրված է ռուսերեն լեզվով ու շատ թեթև ձեռքով շրջանառության մեջ է մտել ՀՀ համապատասխան նախարարության գործավարական խողովակով: Կարելի է շատ խոսել սրա մասին, մայրենի լեզվի պաշտպանությունը ազգի աշխարհաճանաչողության, ինքնագիտակցության և մտածողության պաշտպանության լուրջ խնդիր է, սակայն բավարարվենք այսքանով:
Հետաքրքիր է, երբ հայեցի կրթության դեմ հատկապես պայքարում են հայ հորջորջվող մտավորականները, որոնք գրում ու գովերգում են մայրենի լեզուն, սակայն, իրականում անտեսում են այն: Իզուր չէ, որ այդ մտավորականների զգալի մասը ստանալով այլալեզու կրթություն, մտքերը շարադրում են օտար լեզվամտածողությամբ եւ դժվարությամբ են արտահայտվում հայերեն՝ անկանոն շարահյուսությամբ: Սրանք սփյուռքահայեր չեն, այլ՝ Հայաստանում ծնված ու «ՄԱՐԴ» դարձած մտավորականներ: Ամենավտանգավորը, սակայն, տարվող պետական լեզվաքաղաքականությունն է: ՀՀ նախորդ նախագահը միջազգային հանդիպումներում ավելի շատ ելույթ էր ունենում ռուսերեն, ֆրանսերեն, արաբերեն, քան՝ հայերեն, ներկայինս՝ ռուսերեն, նաև՝ անգլերեն: Սա գերագույն արհամարանք է սեփական լեզվի ու անկախ պետականության նկատմամբ եւ արդեն զարմանալի չէ, երբ ԱՊՀ-ն մեզ ուղղակի պարտադրում է վերականգնել «խորհրդային բարի ժամանակների» երկլեզվության կարգը, այնպես, ինչպես Եվրոխորհուրդը աղանդավորներին, պոռնիկներին, համասեռականներին ու այլ մոլագարներին պետականորեն հարգանքի արժանացնելու պայման է դնում: Այս պարագայում որեւէ զենք կամ զորք անհրաժեշտ չէ Հայաստանը գրավելու, հայությանը ոչնչացնելու համար: Ազգն ու պետությունը կքայքայվեն ներսից՝ ինքնաոչնչացումով:
Հայոց Լեզուն ՀԱՅ ԳԵՆԻ ինքնաարտահայտման միջոցն է, ասել է թե հենց ԳԵՆՆ է, ուստի մայրենի լեզվի իմացությունը (նույնիսկ ներկայիս թույլ օրենքների համաձայն) պարտադիր է բոլոր շրջանակների, հատկապես ղեկավար, պետական պատասխանատու այր լինելու դեպքում, բայց, միայն թղթե օրենքներով լեզուն հնարավեր չէ պաշտպանել, այն անհրաժեշտ է պաշտպանել գործնականում, իր բոլոր հնարավոր կիրառումների մեջ:
Այսպիսով՝ հայոց լեզվի պաշտպանությունը մեր ազգային ինքնության ու հարատևության երաշխիքն է եւ ամուր պետականության հիմքը, քանզի ինչպես վերը նշվեց՝ Լեզուն ԳԵՆԻ ինքնաարտահայտման միջոցն է, իսկ ԳԵՆԸ հենց ԱԶԳՆ է:
Որպեսզի այլասերները եւ լեզվի աղանդավորները խոսքս նենգորեն չաղավաղեն, հստակեցնեմ, որ ինքս դեմ չեմ, եւ ոչ մի ազգային մտածողությամբ մարդ չի կարող դեմ լինել, որ յուրաքանչյուր հայ իմանա տասնյակ լեզուներ, ավելին՝ ստեղծագործի նաեւ դրանցով: Սակայն, ամեն հայի սուրբ պարտականությունն է նախեւառաջ ուսում ստանալ ու կրթվել հայերեն, մտածել ու խոսել հայերեն, արարել հայերեն: Ահա, այս դեպքում երկփեղկվելու վտանգ չկա եւ մյուս լեզուների իմացությունը դառնում է պարզապես հոգեւոր հարստություն, իսկ նման մարդն ինքնին ազգային արժեք է: Այս պայմաններում հիմնավորապես դժվարանում է ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին թշնամու գործը, իսկ ազգն ու հայրենիքը ստանում են ապահովության լուրջ երաշխիքներ:

Հայ Արիական Ցեղապաշտական Կուսակցության նախագահ՝ Արմեն Ավետիսյան

Թերթը պարբերաբար կներկայացնի Հայաստանում պետական գրանցում ստացած միակ Հայ Արիական կազմակերպության՝ Հայ Արիական-Ցեղապաշտական Դաշինքի ծրագրային հիմնադրույթները.
սկիզբը՝ թիվ 2, 3, 4, 5, 6-ում.
ՀԱՑԴ Ի ՆՇԱՆԱԲԱՆՆ է.
Հայ Ազգի յուրաքանչյուր ներկայացուչիչ թանկ է գնահատում իր Ազգի միասնությունն ու Արյան մաքրությունը, բուն ՀայԱրիական ակունք-արմատներին վերադառնալու անհրաժեշտությունը, Հայրենիքի ազատությունն ու անկախությունը, ամբողջականությունն ու հզորությունը և բոլոր ուժերով ու միջոցներով պայքարում է
հանուն այս Սուրբ Նպատակների իրականացման:

ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԴՐՈՒՅԹՆԵՐ.
Պատմականորեն անխուսափելի արցախյան շարժման հզոր ալիքը հանդիսացավ Հայ Ազգի նոր զարթոնքի ալեկոծման սկիզբ: Բուռն պոռթկումը Հայ Ազգի մեջ արթնացրեց Հայ Ցեղի բացառիկ Գենը և ՀայԱրիացիների քաջարի (արի), ազատատենչ Ոգին…
Արցախյան ազատամարտը Հայ Ազգի հայրենասիրական զգացմունքները վերափոխեց հայրենապաշտականի ու հայրենատիրականի, և Հայ ազգային ազատագրական պայքարը թևակոխեց նոր փուլ, որն ավարտվեց Հայաստանի (նաև Արցախի) անկախացմամբ:
Անկախության ձեռքբերումից հետո, այժմ պահանջվում է ուժերի գերագույն լարում և առավել կազմակերպվածություն ու կարգապահություն՝ մեր հետագա հիմնական նպատակներին հասնելու համար:
Անցած հազարամյակների ու ներկա պայքարի փորձը, Հայաստանում առկա իրադրությունը հանգեցրել են Ազգի ինքնահաստատման և Հայ Տեսակի արարող արմատներին վերադառնալու գաղափարներին: Առաջացել են բարդ ու տարաբնույթ խնդիրներ, որոնցից յուրաքանչյուրը Հայ Ազգի գոյատևման, ազատ, անկախ զարգացման, Հայրենիքի միասնության համար առաջնային են ու սկզբունքային …
Այսօր պետք է կերտվի այն Հայը, որի ամուր ձեռքերում է լինելու Ազգի ու Հայրենիքի ապագան: Այդ Հայը պետք է վերադառնա իր ակունքներին ու բազմադարյա իմաստությամբ ու հզորությամբ վերակերտի Ամբողջական Հայաստանը, կազմակերպելով Հայ Ազգի համախմբումը հզոր Միացյալ Հայրենիքում:
Ազատ, Անկախ ու Միացյալ Հայաստանի վերակերտումը, Հայերի Բնօրրանի վերատիրումը (Արցախ (Լեռնային և Դաշտային), Նախիջևան, Ջավախք, Արևմտյան Հայաստան…) պետք է իրականացվի փուլային սկզբունքով՝ հաշվի առնելով տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի դիրքն ու կարողությունները և քաղաքականտնտեսական, կրոնականգաղափարախոսական ոլորտներում միջազգային շահերի նպաստավոր հանգամանքը…
ՀԱՑԴ-ն եռանդուն աջակցություն է ցույց տալիս այն բոլոր կազմակերպություններին և անհատներին, որոնք գործում են բացառապես Ազգի ու Հայրենիքի շահերից ելնելով, և առաջնորդվում են անցյալի պատմական հիշողությամբ ու չեն անտեսում ազգային ավանդույթներն ու արժեքները, չեն աղճատում Հայի ազգային ու բարոյական նկարագիրը:
ՀԱՑԴ-ն կողմնակից է բազմակուսակցականությանն ու բազմակարծությանը (սակայն, ոչ երբեք հակաազգային ու հակապետական քարոզչությանը) և որպես քաղաքական ուժ և ուղղություն՝ առաջնորդվում է ազգային-ազգայնական հայացքներով ու գաղափարախոսությամբ:

ՀԱՑԴ Ն ՀԻՄՆՎՈՒՄ Է .
1. Ներքին հանգստությունը և անկողմնակալ մտածողությունը երաշխավորում են շարունակական օրինաչափ առաջընթացը, ապահովում՝ հաղթանակը:
2. Իրականությունը պետք է ընկալել այնպես, ինչպիսին այն կա, այլ ոչ թե այնպես, ինչպես որ ցանկալի է:
3.Գլխավորը երկրորդականից տարբերելու գիտակցությունն անհրաժեշտ է՝ դեպքերից մշտապես առնվազն մեկ քայլ առաջ գտնվելու համար:
4. Տարբեր տեսակետներից դժվարությունների պատկերացման և հաղթահարման հնարավորությունը հաջողության հասնելու կայուն նախապայման է:
5.Իրադարձությունների վրա ազդելու կարողությունը անհասանելի առավելություն է, անփոխարինելի գերհզոր զենք:
6. Պատրաստվածությունը՝ դիմագրավելու բոլոր անսպասելի իրադարձություններին, կանխում է հնարավոր անցանկալի պատահականությունները:
7.Դժվարին իրավիճակներից դուրս գալու ձգտումը իմաստավորում է կյանքը:
8.Դիտողականությունը անսխալ վերլուծելու և իրատեսորեն գործելու հաստատուն երաշխիք է:
9.Հեռատեսությունը նպատակների և խնդիրների իրականացման աներևույթ, սակայն ապահով արահետ է:
10.Նախազգացողությունն ու ընկալունակությունը նպաստավոր պայման են՝ դեպքերի հետագա ընթացքի վրա արագորեն ներգործելու համար:
11.Հարստացնում և զորեղացնում է՝ ամենատարբեր իրադարձություններից դրական փորձի ձեռքբերման ունակությունը:
12. ՈՒրիշին լսելու, հասկանալու և օգնելու ձգտումը ուժեղի կեցվածք է: Այն երկխոսության, փոխըմբռնման և հարաբերությունների կարգավորման լավագույն միջոցն է:

ՀԱՑԴ Ն ԱՌԱՋՆՈՐԴՎՈՒՄ Է.
1. Հայ Ազգը Արարչաստեղծ Հայ Ցեղի Ինքնության բացարձակ դրսևորումն է, այդ Գենի միակ ժառանգական կրողը, և Ընտրյալ Ազգ է:
2. Հայ Ազգն ինքն է իր ճակատագրի ու Հայրենիքի տերը:
3. Հայ Ազգն առաջնորդվում է Հայրենիքի ազատության, անկախության, սեփական ազգային գաղափարախոսության, ազգային սեփականության՝ որպես տնտեսական հիմքի, ազգային հոգևոր կերտվածքի և Հայ Ազգի Ընտրյալ լինելու իրավունքի վրա:
4. Հայ Ազգը դատապարտում է ցեղապղծությունը, ազգադավությունը, հայրենալքությունը:
5. Հայ Ազգը խստագույնս դատապարտում է հնազանդության ու ստրկության տանող ցանկացած քարոզ, դրսևորում և առաջնորդվում է Ցեղապաշտին հատուկ հոգեբանությամբ:
6. Հայ Ազգն իր հոգևոր, մտավոր, տնտեսական, և բոլոր կարողություններն ի նպաստ է դնում ի շահ Ազգի ու Հայրենիքի բարօրության ու հզորության:
7. Հայ Ազգի առաջադիմությունը, գոյատևումը հնարավոր
է միայն ազատ, անկախ, ուրույն զարգացման պայմաններում:
8. Հայ Ազգը մերժում է օտար օրենքների, գաղափարախոսությունների և կրոնների մուտքը Հայաստան:
9. Հայ Ազգը դատապարտում է ու չի ճանաչում իրեն պարտադրող և Ազգի ու Հայրենիքի շահերը նսեմացնող կամ վնասող ցանկացած որոշում կամ փաստաթուղթ:
10. Հայ Ազգը չի ընդունում որևէ ազգի կամ պետության գերիշխանությունը և պատրաստ է համագործակցության հավասարի իրավունքով:
11. Հայ Ազգը պայքարում է իր նկատմամբ իրագործված ցեղասպանությունների ճանաչման ու դատապարտման համար, պահանջատեր է իր մասնատված Հայրենիքի բոլոր հատվածների նկատմամբ և պատրաստ է վրեժխնդրության:
12. Հայ Ազգն օգտվում է պայքարի բոլոր այն ձևերից, որոնք անհրաժեշտ և օգտակար է համարում Ազգի ու Հայրենիքի շահերը պաշտպանելու համար:
13. Հայ Ազգը չունի մշտական բարեկամներ և մշտական թշնամիներ, սակայն, առաջնորդվում է պատմական հիշողությամբ:
14. Յուրաքանչյուր ազգ ունի պատմական հիշողություն, այդ հիշողությունն արծարծելու իրավունքը և տերն է իր պատմական անցյալի:
15. Ազգի կամքի անտեսումը՝ բռնություն է:
16. Միայն ազգային անկախ պետականությունն է գրավականը ազգերի հարատևության:
17. Յուրաքանչյուր ազգ ինքն է տերն իր Պատմական Հայրենիքի՝ Բնօրրանի, ու պետք է ապրի իր Պատմական Հայրենիքում:
18. Յուրաքանչյուր ազգ ունի ինքնորոշման իրավունք իր Պատմական Հայրենիքի տարածքի վրա:

ՀԱՑԴ Ի ՆՊԱՏԱԿՆԵՐԸ ԵՎ ԽՆԴԻՐՆԵՐԸ.
ՀԱՑԴ-ի Գերագույն Նպատակն է Ազատ, Անկախ ու Միացյալ Հայաստանի՝ Հայքի վերաստեղծումը, Հայ Ազգի համախմբումը իր Պատմական Հայրենիքում և Արիական-Ցեղապաշտական, որն է՝ Հայկական-Ցեղապահպանական ապրելակերպի վերահաստատումը:
Այս նպատակին հասնելու համար ՀԱՑԴ-ն հետևողականորեն՝
1. Նպաստում է Հայաստանում ազգային պետականության կայացմանն ու ամրապնդմանը, տնտեսության հզորացմանը և առաջընթացին:
2. Մասնակցում է Հայ Ազգի միասնությանն ու համախմբմանը, ՀայԱրիական մտածողության ձևավորմանը և Արիական-Ցեղապաշտական, նույնն է՝ Հայկական-Ցեղապահպանական ապրելակերպի աստիճանական վերահաստատմանը:
3. Ձգտում է հավիտենարժեք սրբությունները և սեփական ազգային ու բարոյական գաղափարախոսությունները որպես պետական քաղաքականության հիմքի ընդունմանը:
4. Մասնակցում է ավանդական, ազգային, մշակութային և հոգևոր արժեքների, պատմական հուշարձանների և այլ շինությունների վերականգնմանը և վերաարժևորմանը:
5. Ձգտում է ազգային կրթական, մարզական և առողջապահական բնագավառների ձրի սպասարկման, ինչպես նաև՝ Հայ Ազգի սոցիալական և իրավական պաշտպանվածության հաստատմանը:
6. Ձգտում է ազգային հոգևոր, մտավոր ու գիտական արժեքները որպես ազգային հարստության ընդունմանը:
7. Նպաստում է Հայոց պետության և Հայ Ազգի պաշտպանությանն ու անվտանգության ապահովմանը:
ՀԱՑԴ-ն այս խնդիրների իրականացումը կարևոր և անհրաժեշտ է համարում Գերագույն Նպատակին հասնելու նպաստավոր պայմաններ ստեղծելու համար:
ՀԱՑԴ-ն նաև չի բացառում միջազգային կամ ներազգային քաղաքականությունների մեջ անսպասելի, կտրուկ շրջադարձների հնարավորությունը, որի ժամանակ կարող են առաջանալ այլ նպատակներ ու խնդիրներ, որոնք այդ պահին կդիտվեն ավելի առաջնային:
(շարունակելի)

ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ՝ ՀԱՅԵՐԻՆ
«Հայկական Բարձրավանդակն է Հայոց պատ մության գլխավոր թատերավայրը և դա է պատկերվում ու զգացվում իբրև մեր Ամբողջական Հայրենիք՝ անկախ ազ
գագրական պայմաններից և ժամանակների քաղաքական սահմանագծումներից»:
Հայկ Ասատրյան

Վերջին տարիներին մամուլում և տարբեր ամբիոններից հաճախ է հնչում այն միտքը, թե բռնագրավված Հայկական Հողերն ընդամենը հիշողություն են, պատմության անվերադարձ դրվագ և ամենևին էլ կարիք չկա պայքարելու, արյուն թափելու դրանց վերատիրման համար, քանզի միևնույնն է՝ ոչ ոք չի գնա այնտեղ ապրելու, իսկ այսօրվա Հայաստանը լիովին բավարար է հայության հոգևոր և այլ կարգի խնդիրները լուծելու համար: Սույն հրապարակմամբ նպատակ ունենք մասնակիորեն ցրել նման վտանգավոր մտայնությունները, որոնք արվում են երբեմն անգիտակցաբար, իսկ ավելի հաճախ՝ մութ նպատակայնությամբ:
Մարդու և աշխարհագրական միջավայրի փոխադարձ կապը վաղուց հաստատված է գիտությամբ: Այս իմաստով, ինչպես ուսուցանում է Ցեղային աշխարհայեցողությունը, Ազգը և Հայրենիքը Բացարձակի ու Հավերժի հարթության մեջ կազմում են մեկ՝ անքակտելի ամբողջություն. Հայաստանը մնայուն հայրենիք է միայն հայերի համար, իսկ հայը հարատևելի է միայն Հայաստանում: Ըստ այդմ, երբ մասնատված է Հայոց Հայրենիքը, խաթարված է նաև Հայի Էությունը, և քանի դեռ չունենք Ամբողջական Հայաստան, հոգեբանորեն, հետևապես և դիմագծորեն մնում ենք աղճատված:
Իսկ ո՞րն է այդ նվիրական Հայաստանը՝ Հայոց Հավիտենական Հայրենիքը: Դա, որոշակի սահմանագծերով, բնաշխարհագրական այն անբաժանելի ամբողջությունն է, շրջապատի նկատմամբ բարձրադիր «լեռնային կղզին», որն աշխարհագրական գիտության կողմից կոչվում
է Հայկական Բարձրավանդակ: Հայկական Բարձրավանդակը Աստծուց կամ Բնությունից հայերիս տրված այն հողակտորն է, որին են միայն հարազատ ու բնորոշ մեր հոգեմարմնական գծերը: Սա այն բնատարածքն է, որից դուրս այլ «օջախներ» փնտրելը ազգային ինքնասպանություն է, որից դուրս ոգու և բնատարածքի անհամատեղելիության պայմաններում, հայը ենթակա է վատասերումի, ձուլումի: Պատկերացրեք, որ հայերը, թեկուզ հոծ զանգվածներով և մեկուսացված, ապրում են, օրինակ, Մադագասկարում, Մալազիայում կամ այլ վայրերում, ուր չեն տեսնում և չեն տենչում Արարատն ու Սևանը, Արագածն ու Արաքսը, ապրում են տեղի բնական պայմաններից թելադրված կենցաղով, բարձրաբերձ լեռների փոխարեն՝ անծայրածիր օվկիանոսն է դառնում նրանց մտքի և հոգու երևակայության սնուցիչը, փոխվում է նրանց դիմագիծը և այլն, անվիճելի է, որ նրանք աստիճանաբար կհեռանան իրենց էությունից ու կենթարկվեն տեսակափոխումի:
Այս առումով, սփյուռքահայությունը հայ մնալու մեկ ճանապարհ ունի՝ դարձ դեպի իր Նախահայրերի Սրբազան Երկիրը, և գաղթաշխարհի հայապահպանումն ունի մեկ նպատակ հնարավորին չափ հայ մնալ՝ մինչև հայրենադարձություն:
Կարծում եք, իզու՞ր էր անհայրենիք հրեությունը հազարամյակներ շարունակ տենչում Երուսաղեմը, թե՞ թուրքերի ձգտումը դեպի Թուրան՝ ընդամենը զավեշտ է՝ «թուրք երիտասարդությունը զվարճացնելու»:
Քաղաքական սահմանագծումներով Հայկական Բարձրավանդակի մեծ մասն այսօր մերը չէ, ազգագրական պայմանները ևս ի նպաստ մեզ չեն՝ Արևմտահայաստանը գերազանցապես բնակեցված է թուրքերով և քրդերով: Բայց արդյո՞ք այդ կորսվածը դադարում է Հայոց Հայրենիք լինելուց: Դիմենք Նժդեհի խորհրդին. «Իմ երկիրը ժամանակավորապես մնալով օտար լծի տակ, չի կարող դառնալ այդ օտարի հայրենիքը, քանզի Արեւելքի անուղղայ խուժը, որ թրքություն կկոչվի, ոչինչ չունի տված այդ երկրին ո°չ մեծ մեռելներ, ո°չ միտք, ո°չ զգացում…այն ամենը, որ աննյութեղեն հայրենիքը կստեղծե»: Ահա° թե ինչու՞ է Ցեղակրոնությունը նշանաբանում՝ «Հայաստանը՝ Հայերին», որ ասել է՝ Հայկական Բարձրավանդակը Հա°յ Ցեղի Հայրենիքն է: Այլ կերպ ասած՝ Հայկական Բարձրավանդակի նկատմամբ հայրենատիրոջ (կուզեք՝ սեփականատիրոջ) բացառիկ մենաշնորհ իրավունքը Հայերի°նս է:
Վերն ասվածից հետևում է նաև, որ Հայկական Բարձրավանդակի ամբողջական սահմաններում (իմա՝ ամբողջ Բարձրավանդակին տիրելով) միայն մենք կարող ենք իբրև Ազգություն և Պետություն ներդաշնակորեն զարգանալ ու հարատևել: «Հայկական Լեռնաշխարհը ներկայացնում է աշխարհագրական, մշակութապատմական, ինչպես նաև տնտեսական և ընդհանուր էթնիկական մի ամբողջություն: Այստեղ հիմնված պետությունը չի կարող համարվել կայուն, եթե ամբողջապես չի զբաղեցնում այդ լեռնային տանիքը՝ իր բնական թեքություններով», ասում է Ադոնցը:
Այսօր խաթարված է նաև մեր Էությա°ն ամբողջականությունը, Հայությունը սեղմված է իր Հայրենիքի ընդամենը 1/10-ում, իսկ դա նշանակում է, որ մնացած մեծ մասի բնական ներուժը նա չի ստանում: Չի կարելի հիշողության կամ մտապատկերի մեջ տեղավորել պապերից լսած, գրքերում կարդացած և լուսանկարներում տեսած Նեմրութի և Մարաթուկի վեհությունը կամ Վանա լճի, Ուրմիայի գեղեցկությունը և համարել, թե սեփական հոգեկան կերտվածքն անհրաժեշտ սնունդ ստացավ բնական միջավայրից: Պետք է այդ միջավայրում ապրե°լ: Կորցնելով այս կամ այն բարբառը, տարազը, մոռացության տալով «տեղական» սովորույթը կամ ավանդույթը՝ Հայությունը կորցնում է իր Էության ամբողջականությունը: Ահա թե ինչու, Հայության առաջնային խնդիրն է՝ հայրենատիրությու°ն:
Սա մեզ համար տնտեսական խնդիր չէ°, ինչպես փորձում են ներկայացնել ոմանք, այլ՝ գոյաբանակա°ն, ուր փնտրում ենք ոչ թե տնտեսական շահավետություն, այլ՝ Էությու°ն: «Հայրենիք տենչալով, մենք ավելի կուզենք Մասիսի ճակատը տեսնել, քան Արարատյան դաշտի մեջ բամբակ մշակել: Մեր Նախահայրերու սրբաստանները և գերեզմանները ձգողական ավելի մեծ խորհուրդ ունին, քան Մշո, Կարնո կամ Վանա շուկաները», այսպես էին ասում 30-ականների ցեղային հայրենատիրական շարժման մեր մեծերը, այդպես պետք է հասկանանք և մենք:
Այսպիսով, Հայրենիքի վերատիրումն ու վերաբնակեցումը Հայության մոտակա Առաքելությունն է, որը պատմության բերումով, պետք է իրականացվի նա°խ թուրքի հետ անխուսափելի ցեղամարտով: Այո°, ցեղամարտով, քանզի մնացած անարյուն ճանապարհները պատմությամբ արդարացված չեն: Եվ «խաղաղ գոյակցության» անարժեք քարոզները միայն մե°զ կարող են խաբել, բայց ո°չ թուրքին:
Թող լինի խաղաղ գոյակցություն, ասում ենք մենք, միայն ո°չ մեր Հայրենի Հողում:
Ի՞նչ է նվաճել այսօր Հայոց բանակը: Նա ազատագրել է այն, ինչն ի վերուստ տրված է մեզ: Մնացած բացատրությունները, պատմության հավիտենության մեջ արժեք չունեն:
Ենթադրենք ազատագրել ենք Արևմտահայաստանը և Հայկական բանակը հուսալիորեն պաշտպանում է այն, միև
ՀՀ ԳԱԱ նախագահ՝ Ֆ. Սարգսյանին.
պատճեն՝
ՀՀ նախագահին,
ՀՀ ԱԺ նախագահին,
ՀՀ վարչապետին,
ՀՀ Հայագիտական կենտրոնների և ամբիոնների ղեկավարներին,
«Հայաստան Սփյուռք» 2-րդ խորհրդաժողովի մասնակիցներին,
ՀՀ և սփյուռքի ԶԼՄ-ներին.
Ելնելով Հայաստանի պետականության հոգևոր մշակութային անվտանգության շահերից, մենք՝ սփյուռքահայ մտավորականներս , դատապարտում ենք Լոս Անջելեսում (ԱՄՆ) բնակվող, UCLA համալսարանի պրոֆեսոր, ՀՀ ԳԱԱ իսկական անդամ՝ Ռիչարդ Հովհաննիսյանի ազգավնաս գործունեությունը, հիմք ունենալով այն, որ. միևնույնն է այդ տարածքները վերաբնակեցնել չենք կարող, քանզի ոչ ոք չի գնա այնտեղ ապրելու, այսպես դատողներ մեզանում քիչ չեն: Մենք նայում ենք պատմությանը և փաստում, որ այն հագեցած է ժողովուրդների զանգվածային վերաբնակեցումներով: Ինչու՞ Շապուհն ու Շահ-Աբասը, թուրքերն ու բոլշևիկները, կանգ չառնելով միջոցների առաջ, կարողացան հայերիս տեղահանել և հաստատել օտար ափերում, իսկ մենք չպիտի ընդունակ լինենք սեփական ժողովրդին վերաբնակեցնել Հայրենի Հողում: Հրեաները մեծագույն կամքի ուժով վերատիրեցին ու վերաբնակեցրին թշնամիներով շրջապատված և շուրջ երկու հազարամյակ կորսված իրենց հայրենիքը (1 ):
Ուրեմն, էականը նպատակադրումն է և այն իրացնելու անընկճելի կամքը: Մենք հավատում ենք մեր Ցեղի կամքի ամենազորությանը, և մնում է, որ հաղորդակից լինենք նրան:

(1) Հայրենատիրության խնդրի հետ կապված՝ հաճախ են տարվում զուգահեռներ մեր և հրեաների միջև, ինչը, կարծում ենք, հիմնազուրկ չէ: Հակաճառողներն ասում են՝ միթե՞ կարելի է մեզ համեմատել հրեաների հետ. նրանք գաղափարախոսություն ունեն, կապիտալ, իսկ մե՞նք… Երևի թե հասկանալի է, որ այդ ամենը միանգամից կամ ինքնին չի ստեղծվել: Սկզբում շարադրել են Մովսեսի հնգամատյանը (Թորա), տարագրվելուց հետո՝ պայմանները ստիպել են գրել Թալմուդը: Երկար դեգերումներից հետո, մի շարք մտածված քայլերով՝ նախ հիմնել են ընդամենը 14.000քառ. կմ տարածքով պետություն, ապա՝ իրենց հարևանների հաշվին ընդլայնել այն… Մենք ստեղծած ունենք Ցեղակրոնություն, Տարոնականություն, որոնց հիմքի վրա, նույնիսկ մեկ սերնդի նպատակամղված ջանքերով, կարելի է ամբողջացնել Հայոց Ազգային Գաղափարախոսությունը: Բայց, ի տարբերություն հրեաների, դրանք մեզ համար կյանքի ուղենիշ չեն և մեզանում, որպես կանոն, յուրաքանչյուր նոր սերունդ փորձում է ամեն ինչ սկսել նորից: Անշուշտ, նաև համեմատելի չեն մեր և հրեաների կապիտալները, հատկապես, որ հայ մեծահարուստները, հիմնականում, նախընտրում են իրենց ունեցվածքը թողնել օտարներին, քան ծառայեցնել Հայրենիքին (դարձյալ՝ ի տարբերություն հրեաների): Բայց չհուսահատվենք. Իսրայելը ստեղծվեց գրեթե ոչնչից, իսկ մենք ունենք Հայաստան պետություն և, որ պակաս կարևոր չէ, միատարր բնակչություն:
Ազգայնական Ակումբի նախագահ, նժդեհագետ՝ Մուշեղ Լալայան
1. Պրն. Ռ. Հովհաննիսյանը մինչև այսօր ձայն չի բարձրացրել Հայոց հին, միջնադարյան ու նոր պատմությունն աղավաղող կեղծ հայագետների (Ռոնալդ Սյունի, Ջեյմս Ռասսել, Ռոբերթ Թոմսոն, Փիթեր Քաուի, Լևոն Ավդոյան, Նինա Գարսոյան, Ռոբերթ Հյուսն և մյուսներ ) դեմ, ընդհակառակը՝ առիթը բաց չի թողել նրանց գովաբանելու և նրանց հետ համատեղ գործունեություն ծավալելու համար: Լինելով ՀՀ ԳԱԱ իսկական անդամ նա երբևե չի փորձում սաստել կամ դատապարտել իր գործընկերներին, հատկապես Ռ. Սյունիին և Լ. Ավդոյանին, որոնք Հայաստանի պատմագիտությունն անվանարկում են որպես «ազգայնամոլական շովինիստական», «տգետ ու խելագար կոնցեպցիաներ առաջադրող», «բունիաթովական», «օտարատյաց (քսենոֆոբ)» և այլազան նսեմացուցիչ պիտակավորումներով:
2. Պրն. Ռ. Հովհաննիսյանը շարունակում է բուռն կերպով պաշտպանել հայերի եկվորության կեղծ թեզը, փորձելով զրկել Հայ Ժողովրդին Հայաստանի իրավատերը համարվելու կարևոր կռվանից:
3. Պրն. Ռ. Հովհաննիսյանը զանազան գիտաժողովներում և տարբեր առիթներով հայտարարում է, թե ԱՄՆ-ի կեղծ հայագիտության դեմ Հայաստանում ԵՊՀ Հայոց պատմության ամբիոնի, գիտնականներ Արմեն Այվազյանի, Արմեն Պետրոսյանի և այլեց հնչեցրած ահազանգ քննադատություններն «անհեթեթություն են», իսկ այն հայաստանցի գիտնականներին, որոնք համարձակվել են ջրի երես հանել ճշմարտությունը, վարկաբեկում է՝ պիտակավորելով նրանց իբրև «նացիոնալիստ» (նկատի ունի՝ «ազգայնամոլ»):
4. Այժմ, երբ որոշակի բարենպաստ պայմաններ են ստեղծված Հայոց Ցեղասպանության միջազգային ճանաչումն հաստատուն դարձնելու համար, փոխանակ դատապարտելու այսպես կոչված Հայ թուրքական հաշտության հանձնաժողովի գործունեությունը (որի գլխավոր նպատակը Հայոց Ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի վիժեցումն է), պրն. Ռ. Հովհաննիսյանը բացահայտերեն հարել է Ռ. Սյունիի և Ժ.Լիպարիտյանի թուրքամետ տեսակետներին: 2002թ. մարտի 7-ից 10-ը Միչիգանի համալսարանում թուրք պատմաբանների հետ համատեղ անցկացված դռնփակ գիտաժողովում նա կասկածի տակ է առել Հայոց Ցեղասպանության ծրագրավորվածությունն ու նպատակադրվածությունը: Ռ. Սյունիի և Ժ. Լիպարիտյանի հետ համատեղ հանդես գալով, պրն. Ռ. Հովհաննիսյանը ցույց տվեց, որ պատրաստ է նեցուկ կանգնել ցեղասպանությունը պետականորեն ծրագրված և կազմակերպված ձե
ռնարկ չհամարող, հայության շահերը վաղուց դավաճանած հիշյալ երկուսի հետ: Իր ելույթում պրն. Ռ. Հովհաննիսյանը չափազանցված է համարում Հայոց Ցեղասպանությունը վաղուց ծրագրված լինելու փաստը, ասելով, թե այն ընդամենը թուրք ղեկավարի մի քանի իթթիհադականների մտադրությունն է եղել, ո°չ ավելին: Այսպիսի մոտեցումն արհեստականորեն նեղացնում է Հայոց Ցեղասպանության ժամանակային սահմանները 1915 թվականով, իսկ 1894 1896, 1909, 1918 1922 թ.թ. տեղի ունեցած զանգվածային սպանդը, որ նախորդել ու հետևել էր Մեծ Եղեռնին՝ այլևս ցեղասպանություն չի համարվում: Այսպիսի աճպարարությունը նպատակ ունի հանել քեմալական Թուրքիայի վրայից ցեղասպանության պատասխանատվությունը, ինչպես նաև իջեցնել Հայոց Ցեղասպանությունը սոսկ կոտորածների և տեղահանությունների իրավական կարգավիճակի: Ըստ այդմ՝ փորձ է արվում, թուլացնել կամ իսպառ բացառել ժամանցելիություն չունեցող այդ հրեշավոր հանցագործության, Հայոց Ցեղասպանության իրավական հետևանքները:
Ելնելով վերոհիշյալից, մենք, սփյուռքահայ մտավորականներս՝ դատապարտում ենք ակադեմիկոս Ռիչարդ Հովհաննիսյանին, հայ պատմաբանին ոչ վայել կեցվածքի և դիրքորոշումների համար: Մենք նաև կոչ ենք անում ՀՀ ԳԱԱ-ին՝ հետագայում առավել բծախնդիր լինել ՀՀ ԳԱԱ իսկական անդամի բարձր և պարտավորեցնեղ կոչումը շնորհելիս:
Պահանջում ենք, որ ՀՀ ԳԱԱ-ն վերանայի իր վերաբերմունքը Ռ. Հովհաննիսյանի և իր նման մտածող կեղծ հայագետների գործունեության նկատմամբ:
Հույժ անհրաժեշտ ենք համարում «Հայաստան Սփյուռք» 2-րդ խորհրդաժողովում քննարկել հայրենիքում և սփյուռքում հրատարակվող Հայոց պատմության դասագրքերը միասնականացնելու հարցը, քանի որ տարբեր տեսակետներ արտահայտող դասագրքերը դաստիարակում են տարբեր ինքնության տեր հայ սերունդներ, նոր վիհ բացելով արտերկրի և հայրենիքի հայության միջև:
Ստորագրում ենք՝ …թվով 55 սփյուռքահայ մտավորականներ, մշակույթի և արվեստի գործիչներ.
Հ.Գ. Իհարկե ժամանակն ահեղ դատավոր է, բայցևայնպես կեցցե° ազգային արդար վրեժը…

 

ՀայԱրիական Ոգով
«ԽՈՐՀՈՒՐԴ ԱՐԱՐՈՒՄԻ»
Այն պահից ի վեր, երբ ԱՐԱՐՎԵՑ Տիեզերքն անծայր,
Եվ ԱՐԱՐԻՉՆ էլ շունչ տալով Մարմնին, ձուլվեց նրա մեջ՝ որպես Լույս Ճրագ,
Այդժամ հուրհրաց Սիրո Կրակը անհունության մեջ,
Եվ Ջերմությամբ իր տարածեց կյանքեր՝ անսկիզբ ու անվերջ:
ԱՐԱՐՉԻ ԱՐԱՐՉԱԿԱՆ ԱՐԱՐՈՒՄՆ է լոկ սկիզբը միակ,
Եվ այն էլ անսկիզբ և դարձյալ անվերջ ու աներևույթ Անեզրության մեջ,
Իսկ նոր սկիզբը վերջն է սկզբի կամ սկիզբն է վերջի,
Եվ հավերժական է Խորհուրդն այս անխախտ կյանքի ու մահի:

«ԽՈՐՀՈՒՐԴ ԾՆՈՒՆԴԻ»
Այն պահից ի վեր, երբ սրտաձև Սիրո Կրակները բյուր
Մարմիններ դարձան Ուղեղ Թաղանթով՝ կյանքով պարուրված,
Երկիրն էլ որպես Մոլորակ Էակ, իր պահապանին՝
ՀԱՅ-ին ունեցավ, Երկնի ու Երկրի երկունքից ծնված:
Եվ երկունքից այդ որպես զույգ կրծքեր,
ԱՐԱՐատը և ԱՐագածը վեհ դարձան կաթնատու աղբյուրների լեռ,
Իսկ սուրբ Մայր Հողը նրանց մեջ ընկած՝
Դարձավ օրորոց՝ Բնօրրան ծաղկած,
Հ Ա° Յ Ք Ը Փ Ա Ռ Ա Պ Ա Ն Ծ …
Արմեն Ավետիսյան
Հայոց գրերի գիւտի 1600 ամեակին
«ՁՕՆ ԳՐԻՆ ՀԱՅՐԵՆԵԱՑ»
Զօրոյթ ոգու,
Խրախճանք հոգու,
Հարստութիւն անհատնում՝
Էութիւնն ես դու հայ մարդու,
Հայ տեսակի սահմանում:
Խորհուրդ խորին,
Գաղտնիք վերին,
Անմեկնելի առեղծուած,
Դու յայտնութիւն Սուրբ Մեսրոպի
Մեզ ի վերուստ ես տրուած:

Լեզու ոսկի,
Թռիչք մտքի,
Հայապրումի խինդ ու բոց,
Արարումի խոյանք խօսքի,
Հայակրթման թէժ դարբնոց:
Հայաբոյր բառք,
Հայեցի բարք,
Աստուածային դու շնորհ,
Հայապահպան հզօր պատուար,
Իմաստութիւն հին ու նոր:

Հինաւուրց փառք,
Վստահ գալիք,
Հայ հանճարի ապացոյց,
Հայահաւաք յուսոյ տանիք,
Յաւերժութեան ուղեցոյց:
Յա°ր զօրացիր,
Մեզ զօրացրու՝
Անպարտ ենք մենք միայն քեզ հետ:
Հայ մանկանցը հայ մարդ դարձրու,
Որ ազգն հայկեան ապրի յաւէտ:

Մեր համոզմունք, մեր հաւատամք,
Ամենազօր յաղթական կամք:

Վալերի Միրզոեան

Այս գրառումը հրապարակվել է Հայ Արիներ, Տպագիր Մամուլ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։