Համաշխարհային ճգնաժամի պատճառները

Հաղթահարել կարելի է միայն նոր գաղափարա-քաղաքականությամբ

Արդի համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամը շատերն իրավացիորեն կապում են «Աշխարհի գաղտնի կառավարության» հերթական աշխարհաքաղաքական նպատակների իրականացման հետ: Առաջին հայացքից թվում է, թե անտրամաբանական է այս կապը. ի՞նչ նոր գործընթացների անհրաժեշտություն կա, երբ առանց այն էլ համաշխարհային հզոր լծակները գտնվում են «Աշխարհի գաղտնի կառավարության» անդամների ձեռքում:

Սակայն, համաշխարհային պատմությունն արձանագրել է նման դեպքեր: Դիցուկ՝ հենց վերջերս՝ ԽՍՀՄ փլուզումը, որը նույն այդ ուժերի որոշման հետեւանք էր… ԽՍՀՄ-ը ստեղծվեց 1922թ., երբ սիոնիստա-մասոնական ուժերը մասոն Լենինի գլխավորությամբ 1917-1918թթ. իրականացրեցին Ռուսական միապետության տապալումը եւ ստեղծեցին «ազատություն, հավասարություն, եղբայրություն» հայտնի կարգախոսով առաջնորդվող բանվորա-գյուղացիական հասարակություն, պետություն: Հիշեցնենք, որ Լենինը գերմանական հրեա-մասոնական օթյակների ծրագրով ժամանեց Ռուսաստան եւ ֆինանսավորվեց հենց նրանց կողմից: Եվ նա էլ, հենց Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագրով, մեծ ծառայություն մատուցեց Գերմանիային, եւ ընդհակառակը՝ անտեսեց ռուսական պետականության շահերը: Հիշեցնենք նաեւ, որ Լենինի (հրեա մոր աղջկական ազգանունը՝ Բլանկ) ստեղծած ԽՍՀՄ-ի կառավարության շուրջ 90%-ը ազգությամբ հրեաներ էին ու մասոններ՝ բացահայտ կամ ծպտված (հետո բացահայտված): Այս մասին կա հարուստ ռուսերեն եւ անգլերեն գրականություն: Թեմային անդրադարձել են նաեւ հայկական զլմ-ները (օրինակ՝ «Հայ-Արիներ» թիվ 9 (36)-բացառիկ, 2004թ., «Հայեր» թիվ 8-բացառիկ, 2005թ. եւ «Լուսանցք» թիվ 8, 2007թ.):

Իսկ այն, որ հրեա-մասոնական օթյակները ստեղծվել եւ ծառայում են սիոնիստական ծրագրերի իրականացման համար, վաղուց գաղտնիք չէ, չնայած ոմանք նպատակայնորեն համառում են: Իսկ թե ի՞նչ է սիոնիզմը, մենք արդեն ներկայացրել ենք «Սիոնիզմի դեմ պայքարը հակասեմիտիզմ չէ, այլ՝ պարտադրված անհրաժեշտություն» հոդվածում («Լուսանցք» թիվ 42 եւ 43, 2008թ.):Այսօր, ըստ երեւույթին, աշխարհում մի նոր փորձ եղավ հրեա-մասոնների ձեռքից համաշխարհային իշխանությունը վերցնելու, ուստի՝ սիոնիզմի հետեւորդներին՝ «Աշխարհի գաղտնի կառավարության» անդամներին (հայտնի է նաեւ «300-ի կոմիտե» անվամբ) անհրաժեշտ էր մի համաշխարհային դրամա-տնտեսական ճգնաժամ, որ աշխարհը վերստին կախում ունենար իրենցից: Այսպիսով, հատկապես հարված է հասցվում հակառակվող ազդեցիկ ուժերին, իսկ 3-րդ կարգի երկրները (այդ թվում՝ Հայաստանը) պարտադրաբար վարկավորվելով (իբր օգնություն՝ ճգնաժամը հաղթահարելու համար), վերստին կախվածության մեջ են ընկնում սիոնիստա-մասոնական ուժերից՝ նրանց ֆինանսական հենարանների կողմից (Արժույթի միջազգային հիմնադրամ, Համաշխարհային բանկ եւ այլն):

Համաշխարհային մութ ուժերը կամ պետք է մի նոր համաշխարհային պատերազմ սանձազերծեին, որի մի շարք փորձեր անհաջողության մատնվեցին եւ, փոքրիշատե, դա առայժմ միայն Մերձավոր Արեւելքում է հաջողվում որոշակիորեն, կամ ֆինանսա-տնտեսական լուրջ պատերազմ պիտի նախաձեռնեին…

Տարբեր ազգերի մեծահարուստների կողմից պարբերաբար փորձեր են արվում հրեա-մասոնական լծից ազատագրվելու, սեփական դրամա-տնտեսական հզորությամբ համաշխարհային լծակներին տիրելու համար, սակայն, ցայսօր անհաջող: Նման մի հարված ժամանակին Մեծ Բրիտանիան ստացավ՝ մի 2-3 տասնյակ տարի առաջ, երբ փորձ եղավ Անգլիան հեռու պահել «Աշխարհի գաղտնի կառավարության» (որի անդամների բացարձակ մեծամասնությունը հրեաներ են) ազդեցությունից: Սակայն, երբ «անկախական» անգլիացիները հասկացան, որ մեկ հրահանգով ու մեկ օրում երկրի բանկերում պահվող եւ պետության բյուջեն ապահովող գումարները կարող են այլ երկիր տեղափոխվել, ու երկիրը պարզապես կկազմաքանդվի, հնազանդվեցին համաշխարհային «պապաներին»…

Իսկ ամենավերջին թարմ անհաջող փորձը՝ դուրս պրծնել հրեա-մասոնական ճիրաններից, կատարվեց ԽՍՀՄ-ում, երբ կոմկուսակցական վերնախավի կուսակցական-օլիգարխիկ մի մասը փորձեց ինքնուրույնաբար հասնել համաշխարհային տիրապետության… բայց դրանով իսկ ստորագրեց աշխարհի 1/6-րդ մասը կազմող հսկա պետության մահախոսականը… Իհարկե, ճգնաժամը միայն դրամա-տնտեսական առումով գուցե պակաս արդյունավետ լիներ, ուստի ԽՍՀՄ կազմաքանդման պարագայում կիրառվեց նաեւ ազգամիջյան բախումների տարբերակը: Այսօր առավել հաճախ կրոնական հակամարտության տարբերակն է կիրառվում…

Իհարկե, այս եւ այն կողմում մասոնական օթյակներ են կամ ավելի բարեհունչ՝ ակումբներ անունը որդեգրած կազմակերպություններ: Եթե առաջիններն առավելապես հայտնի են իբրեւ բարեգործական ու հասարակական կառույցներ, ապա երկրորդները հայտնի են որպես դրամա-տնտեսական ակումբներ կամ նման առաքելությամբ կառույցներ:

Կռիվն այստեղ համաշխարհային տիրապետությունը հրեա-օլիգարխիկ կլանից վերցնելն է: Սակայն, մեր կարծիքով, մինչ այսօր պարտությունների հիմնական, եթե չասենք միակ պատճառն այն է, որ այլազգի օլիգարխներն ու մեծահարուստները փորձում են պայքարել միայն հրեա-մասոնական կապիտալի դեմ՝ մոռանալով, որ այդ կապիտալը ծառայում է գաղափարին՝ սիոնիստական գաղափարախոսությանը, որն էլ նպատակայնորեն գործադրում է այդ կապիտալը: Ուստի՝ նախ եւ առաջ հարկավոր է դիմակազերծել եւ ոչնչացնել այդ գաղափարախոսությունը, եւ կապիտալն ինքնին տեղի կտա՝ «փնտրելով» նոր տիրոջ՝ մի նոր գաղափարի, որն էլ կվերաձեւակերպի համաշխարհային քաղաքականությունը՝ ստեղծելով բոլորովին նոր քաղաքակրթություն… Մենք՝ հայերս, քաղաքակրթությունների «բանավեճում» ունենք մեր ասելքին ու անելիքը: Իսկ ինչ մնում է կապիտալին, ապա աշխարհի հայության դրամա-տնտեսական ներկայիս հարստությունը կարող է շրջադարձային քայլեր անել, եթե ծառայի մեկ ու հայամետ (նաեւ՝ միջազգային կարգի) գաղափարի…Թերեւս ամենահաջողված փորձերից է Արիական քաղաքակրթության վերաստեղծումը, ինչը, ցավոք, չվերածվեց Համաարիական քաղաքականության եւ մասնատվեց, աղավաղվեց ու ջախջախվեց սիոնիստա-մասոնական ուժերի կողմից, ինչքան էլ եռանդորեն գործեցին Հիտլերը, Մուսոլինին կամ Ստալինը… Սակայն, այսօր էլ համաարիականությունը ամենալուրջ գործոնն է համաշխարհային նոր կարգեր հաստատելու՝ հոգեւոր-բարոյական ու սոցիալ-տնտեսական մի նոր աշխարհակարգ կառուցելու համար: Եվ այս առանցքը կարող է ձեւավորվել հնագույն քաղաքակրթությունների շուրջ՝ հունա-հայ-պարսկա-հնդկական միջուկով, որին համարժեքորեն կարող են միանալ սլավոնա-եվրոպական եւ ամերիկյան (հատկապես՝ հարավ-ամերիկյան) երկրները, ինչպեսեւ՝ Ավստրալիան ու Աֆրիկայի մի շարք երկրներ, որտեղ արիական ազգերը արմատներ են ձգել: Հետաքրքրիր է, որ այս առանցքին հոգեւոր-գաղափարախոսական առումով կարող են միանալ չինական եւ ճապոնական (ասիական) քաղաքակրթությունները:

Այժմ, սիոնիստա-մասոնական ուժերի դեմ մի նոր հակահարձակում կա, ինչը մերթ ընդ մերթ հանգեցնում է տեղային պատերազմների, քանզի համաշխարհային սանդղակով բարձրացած որոշ ոչ հրեական ուժեր վերստին փորձում են վերաձեւել աշխարհը: Փորձում են վերաձեւել, վերաբաշխել համաշխարհային բոլոր ոլորտները: Այս անգամ անտեսանելի կռվի հիմնական թատերաբեմը ԱՄՆ-ում էր, քանզի Ռուսաստանի եւ Եվրոպայի նախկին փորձերը դեռ ծանր հետեւանքներ են թողել այդ տարածաշրջանների վրա: Նույնիսկ կարծիք կա, որ այս փորձը ծանր հետեւանքներ կունենա ԱՄՆ-ի համար, եւ հնարավոր է, որ այս մի գերտերությունն էլ մասնատվի: Տեսակետ կա, որ դրանից հետո համաշխարհային կապիտալի կենտրոնը վերստին Եվրոպա կամ նույնիսկ Ավստրալիա կտեղափոխվի… Ամեն բան կախված է այն հանգամանքից, թե հրեա-մասոնական ուժերի դեմ պայքարող այլազգի օլիգարխիկ ուժերը ի՞նչ գաղափարներ կառաջադրեն…

Ցավոք, Հայաստանն անմիջապես «հայտագրվեց» սիոնիստա-մասոնական ուժերի ճամբարում՝ վարկավորվելով նրանց ծառայող դրամատների կողմից, այսպիսով բացահայտորեն վերահաստատելով իր կախումն այդ ուժերից: Հիմա բոլոր նմանապես վարկավորվող երկրները հավաստում են իրենց հավատարմությունը կամ հրեա-մասոնական կլանին կամ՝ այլազգի օլիգարխիկ կլանին: Մեր երկիրը դեմ գնաց համաշխարհային փոփոխության տանող շարժմանը: Գուցե այս անգամ էլ չստացվի աշխարհում փոփոխություն իրականացնել, բայց Իրանի, Բոլիվիայի, Վենեսուելայի եւ նման անկախ քաղաքականություն վարող երկրների առաջացումը հանգեցնելու է հզոր հակասիոնիստամասոնական շարժման…Որպեսզի հանգամանալից չըկրկնենք մեր նախորդ թողարկումներում արծարծված նյութերը, դրանց հրապարակումների մասին նշեցինք վերեւում: Այսօր վերոնշյալ պայքարի ալիքը նաեւ արաբական (նաեւ՝ մահմեդական) աշխարհն է փոթորկել: Սա պայմանավորված է հատկապես սիոնիզմի կենտրոն՝ Իսրայելի հետ հարեւանությամբ: Ազատատենչ արաբները տարիներ առաջ հայտարարեցին, որ

«…Բուշը միացել է Շարոնին եւ ընդունում է արաբական կամքն ու համաշխարհային միտքը դատող մի օրենք»՝ սիոնիզմը պաշտպանող օրենք: Իսրայելը սիոնիզմը որպես ռասիստական գաղափարախոսություն դատապարտող ՄԱԿ-ի որոշումը կարողացավ ի վերջո չեղյալ հռչակել, որի մասին արաբական թերթերը գրեցին. «Թել-Ավիվն անցկացրեց մի իսրայելական օրենք, որը տարածվեց արեւմտյան պետություններում եւ որը սիոնիզմին հակառակող կամ այն քննադատող յուրաքանչյուրին համարում է «հակասեմական», այսինքն՝ հակահրեա, քանի որ, ըստ իսրայելական ու սիոնական սահմանման՝ միայն հակահրեականն է հակասեմական: Այսպիսով՝ Իսրայելն իրավունք ունեցավ հաշիվ պահանջել անհատներից՝ անկախ նրանց քաղաքացիությունից՝ «հակասեմականության» մեղադրանքով»:

«Աշխարհում հակասեմականության վերահսկման մասին» ամերիկյան օրենքը ստորագրած լինելու մասին նախագահ Ջորջ Բուշը 16.10.2004թ. հայտարարեց ամերիկյան հրեաների առաջ, Ֆլորիդայում, նախագահական ընտրարշավի ընթացքում: Օրենքը պարտավորեցնում է պետքարտուղարությանը՝ տարեկան տեղեկագիր ներկայացնել ԱՄՆ վարչակազմին եւ կոնգրեսին՝ «հրեա անհատների, նրանց ունեցվածքի, գերեզմանատների եւ աղոթավայրերի նկատմամբ բիրտ արարքների մասին որեւէ պետության մեջ, ինչպես նաեւ նման արարքների նկատմամբ տեղական կառավարությունների դիրքորոշման մասին»:

Օրենքը նաեւ պահանջում է վերահսկել հակահրեական քարոզչությունն ու տեղեկատվությունը, կրթական ծրագրերը եւ դրանցում ամրագրում է «հակասեմականության» յուրաքանչյուր դրսեւորում: Կոնգրեսում այս օրենքի քննարկման ժամանակ, որոշ կոնգրեսականներ ներկայացնում էին «հակահրեականության» օրինակներ, որոնց շարքում հիշատակվեց Մալայզիայի նախկին վարչապետ Մահաթիր Մուհամմադի խոսքը, թե «հրեաները կառավարում են աշխարհը՝ ուրիշներին գործածելով»: Աշխարհում տարբեր պատիժներ կիրառվեցին շատ ազգերի (հատկապես՝ Եվրոպայում եւ Ռուսաստանում) մտավորական, քաղաքական, ռազմական ու պետական գործիչների նկատմամբ: Այս առումով զերծ չմնաց նաեւ Հայաստանը՝ 2005թ. հունվարի վերջերին՝ Հոլոքոսթի օրը, «ազգամիջյան թշնամանք հրահրելու» մեղադրանքով ձերբակալվեց Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը, ով դատապարտվեց 3 տարվա ազատազրկման, սակայն պատիժը կիրառվեց պայմանականորեն՝ 2 տարի փորձաշրջանի կիրառմամբ: Եթե չլիներ հանրային ու համահայկական մեծ ճնշումը, հազիվ թե ՀԱՄ առաջնորդի բախտն այսպես բերեր: Այս որոշումից մինչ այժմ դժգոհ են մնացել ինչպես մեր ներսի, այնպես էլ դրսի սիոնիստա-մասոնական ուժերը: Անցյալ տարի էլ ԱՄՆ պետքարտուղարության զեկույցում ՀՀ որոշ լրատվամիջոցներ մեղադրվեցին հակահրեական-հակասեմական բորբոքումներ հրահրելու մեջ…

ԱՄՆ կոնգրեսական Ռալֆ Նադերին (արաբական ծագումով) տարիներ առաջ նշել է, որ «մշտապես փորձում են անտեսել «հակասեմականությունը» արաբների նկատմամբ, որոնք անզոր են աշխարհի շատ շրջաններում եւ Իսրայելում, որն իր ընդհանուր ռազմական եւ ատոմային հզորություններով կարող է ամբողջ Մերձավոր Արեւելքը կործանել 1 օրում»: Իր խոսքն ուղղելով Աբրահամ Ֆոքսմանին՝ ԱՄՆ հրեական կազմակերպությունների նախագահների խորհրդի նախագահին, Նադերն ասել է՝ «ցանկանում եմ, որ կարդաս Յոնաթան Շապիրա անունով իսրայելցի օդաչուի գրածը՝ հրատարակված «Քաունթըր Բենչ» ամսագրի 3.10.2003թ. համարում. «Իմ մի գործընկերը 1 տոննա ծանրությամբ հրթիռով, իր F-16 ինքնաթիռով ռմբակոծեց մի բնակարան Գազայի հատվածի ալ-Դուրեյժ բնակավայրում, որը չափազանց խիտ է բնակեցված՝ սպանելով 13 պաղեստինցի, որոնց շարքում՝ 2 կին, 2 տղամարդ եւ 9-ը երեխա, որոնցից մեկը 2 տարեկան իսկ չկար, նաեւ՝ վիրավորելով 160 հոգի: Այս օդաչուն միացավ իսրայելցի այն օդաչուներին, որոնք մերժում են գործողություններ կատարել պաղեստինյան հողերում քաղաքացիականների դեմ եւ մեկնեց ԱՄՆ, ուր իր վկայությունը ներկայացրեց»:

Մի լիբանանյան պարբերական էլ այդ ժամանակ գրեց, թե «հակասեմականության դրսեւորումների մասին ՄԱԿ-ի վերջին որոշումը թույլ է տալիս Իսրայելին՝ բոլորին իր զոհերը դարձնել: Այսպիսով, Թել-Ավիվը հրապարակելու է մի ընդարձակ ցուցակ՝ բոլոր արաբներին դատելու համար: Եվ 3 մլն. սիոնիստի հակառակվելը ՄԱԿ-ում հավասարվում է իսլամներին եւ քրիստոնյաներին հակառակվելուն»:

Եթե սրան ավելացնենք նաեւ հոգեւոր ոլորտում՝ էկումենիստական փաստաթղթում ամրագրված՝ հրեաներին պաշտպանելու եւ հակասեմականությունը (իմա՝ հակահրեականությունը) դատապարտելու դրույթները, ապա միանգամայն պարզ է դառնում, որ թե՛ աշխարհիկ, թե՛ հոգեւոր ոլորտներում համաշխարհային մակարդակով դրված է «հայտնի ազգի» բացառիկության անբեկանելի սկզբունք՝ բոլորին կարելի է ամեն ինչ ասել ու անել, բացի՝ հրեաներից… ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեան 23.11.2004 թ. որոշում կայացրեց, որը դատապարտում է «հակասեմականության բոլոր դրսեւորումները», այսինքն՝ Իսրայելին ու նրա կողքին կանգնող սիոնիստ հրեաներին հակառակվելը: Արաբական մամուլն արձանագրում է, որ «ՄԱԿ-ն այսօր գտնվում է ԱՄՆ-ի վարչակազմի ակնհայտ իշխանության ներքո: Եթե հակասեմականությունը հասկանանք որպես սեմականներին հակառակվել, ապա արաբները ազգային, աշխարհագրական եւ կրոնական տեսակետից ամենահիմնական սեմականներից են»: Բայց, փաստորեն, այս օրենքը միայն հրեաներին է պաշտպանում. արձագանքում են նաեւ իրանական լրատվամիջոցները: Իրանում այս արձագանքներն ավելի հզորացան, երբ ԻԻՀ նախագահ Մահմուդ Ահմադինեջադը առաջադրեց «Աշխարհն առանց սիոնիզմի» կարգախոսը…

Իսրայելի խորհրդարանը՝ Կնեսեթը, ընդունել է մի օրենք, որով այդ պետությունն ինքն իրեն իրավունք է տվել պատժամիջոցներ կիրառել բոլոր նրանց նկատմամբ, ովքեր «աշխարհի որեւէ վայրում որեւէ հրեայի վնաս կպատճառեն՝ կլինի դա անհատական կամ բարոյական կամ ունեցվածքի վնաս»: Օրենքը իրավունք է տալիս Իսրայելին՝ «դատավարություն կայացնել եւ պատժամիջոցներ կիրառել նմանների նկատմամբ՝ նույնինքն Իսրայելում»:

ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայի 3-րդ հանձնաժողովում Իսրայելի ներկայացուցիչն ասել էր, թե Իսրայելը շատ ուրախ է այս որոշման առթիվ, որը «հակասեմականությունը» հավասարեցնում է իսլամականների եւ քրիստոնյաների դեմ ատելության մյուս դրսեւորումներին: Նա գոռոզաբար ասել է. «Հրեական համայնքների, հրեա անհատների ու նրանց աղոթավայրերի դեմ ատելության ու սադրանքի արարքների ու դրսեւորումների մտահոգիչ աճը որեւէ արդարացում չունի եւ արժանի է դատապարտման ու պարսավանքի: Նման երեւույթները վտանգ են ներկայացնում այս երկրագնդի համայն մարդկությանը եւ պահանջում են վճռական հակահարված աշխարհի բոլոր ժողովուրդների կողմից»: Այս կապակցությամբ հայտնենք, որ իսրայելական լրատվամիջոցները մի քանի տարի առաջ մի լուր էին հրապարակել այն մասին, որ մի խումբ իսրայելցի իրավաբաններ քննարկում են մշակումը մի ընդարձակ ցուցակի, որը սահմանելու է «հակահրեականության» դրսեւորումները՝ դրանք Իսրայելին, ԱՄՆ-ին եւ աշխարհին որդեգրել տալու համար»:

Մենք բազմիցս նշել ենք, որ հակասեմականությունը հակահրեականություն համարելով, սիոնիստա-մասոնական ուժերի խաղալիք ՄԱԿ-ը բացահայտ վիրավորանք է հասցնում արաբներին, ասորիներին եւ այլ սեմական ազգերի:

Այսպիսով՝ հենց հրեաներն են դառնում միակ հակասեմականները, քանզի աշխարհում այլ համակարգված հակասեմականություն չկա (սեմական տեսակի դեմ):

Հետաքրքիր է, որ որեւէ ազգի կամ անհատի ինքնությունը վիրավորելու եւ «աշխարհի որեւէ վայրում որեւէ այլազգիի վնաս պատճառելու՝ կլինի դա անհատական կամ բարոյական կամ ունեցվածքի» դեպքում ՄԱԿ-ը քար լռություն է պահպանելու, քանզի նրանց պաշտպանելու որոշում չի կայացվել:

Այսինքն՝ հրեաները ազատորեն կարող են թալանել, սպանել կամ ռմբահարել բոլորին, իսկ նրանց չի կարելի պատասխանել կամ հակահարվածել:

Ահա այս աշխարհի դրվածքն են ուզում փոխել շատ-շատերը, իսկ մեր երկիրը կամա, թե ակամա դեմ է դուրս եկել այս փոփոխությանը: Արդի համաշխարհային ճգնաժամը կամ կավարտվի հին ու մութ ուժերի հերթական հաղթանակով, կամ՝ նոր ու փոփոխություն բերող ուժերը կվերաձեւեն աշխարհակարգը:

Արամ Ավետյան

«Լուսանցք» թիվ 9 (95), 2009թ.

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։