Թիվ 17 – հունիս 2002

ՀԱՅ-ԱՐԻՆԵՐ

Թիվ 17 – հունիս 2002 

ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆ
       ՀՀ տեղական ինքնակառավարման մարմինների (ՏԻՄ), նախագահական և Ազգային Ժողովի (ԱԺ) հերթական ընտրությունները ցույց տվեցին, որ մեր երկրում հիշյալ «ընտրությունները» վերջնահաշվարկում վեր են ածվում նշանակումների և ժողովրդի ձայնն այլևս ոչ մի արժեք չի ներկայացնում: Սա մեծագույն վտանգ է Հայոց պետականության հետագա գոյատևման համար:
       Հաշվի առնելով այս հանգամանքը, Հայ Արիական Միաբանության Գերագույն Խորհուրդը կոչ է անում Հայաստանի բոլոր քաղաքական ուժերին, հատկապես՝ ԱԺ ընտրություններին մասնակցած, ստեղծել արտախորհրդարանական կառույց՝ Ազգային Համաձայնության Խորհրդարան (ԱՀԽ), որում կներգրավվեն մեզանում առկա բոլոր կարող ուժերը, որը կփորձի երկիրը միասնականորեն դուրս բերել ճգնաժամային իրավիճակից՝ իրականացնելով համակարգային փոփոխություններ:
         ԱՀԽ-ի անհրաժեշտությունը ակնհայտ է և փաստարկված, քանզի «նորընտիր» Ազգային Ժողովը չի ներկայացնում Հայաստանի բնակչության (նաև՝ հայության) մեծամասնության շահերը:
Հայ Արիական Միաբանության Գերագույն Խորհուրդ
03.06.2003թ.
Հ.Գ. – Սույն հայտարարությանն արդեն արձագանքել են մի շարք քաղաքական, հասարակական կառույցներ, ԱԺ անհատ պատգամավորներ ու մտավորականներ և Հայ Արիական Միաբանությունը հետևողական է լինելու Ազգային Համաձայնության Խորհրդարան ձևավորելու հարցում: Ազգային համերաշխության հասնելու գործում զանգվածային ընտրակեղծիքներով ձևավորված իշխանությունները պարտավոր են հաշվի նստել հայ հանրության շահերն ու տեսակետներն արտահայտող բոլոր ուժերի հետ, նրանք այլընտրանք չունեն: Հակառակ դեպքում, ազգային համերաշխության  փոխարեն կբախվեն ներազգային լուրջ դիմակայության  հետ, որը հղի է անկանխատեսելի ու վտանգավոր հետևանքներով…
       Մեկ անգամ ևս հիշեցնում ենք, որ ԱԺ ընտրություններում «Հայ արիների բռունցք» կուսակցության հետ դաշնակցած և նրա համամասնական ցուցակում իր անդամներին առաջադրած Հայ Արիական Միաբանությունը չի ճանաչել 2003թ. Ազգային Ժողովի ընտրությունների արդյունքը և ՀՀ քաղաքական դաշտում իր քայլերը բխեցնելու է այդ իրողությունից:
«Հայ – Արիներ» -ի խմբագրություն

ԿՈՉ – ՆԱԽԱՁԵՌՆՈՒԹՅՈՒՆ
       Վերջին տարիների տեղական ինքնակառավարման մարմինների, նախագահական և Ազգային Ժողովի հերթական ընտրությունները ցույց տվեցին, որ ՀՀ-ում վերոնշյալ «ընտրությունները» վերջնահաշվարկում վեր են ածվում նշանակումների և ժողովրդի ձայնը ոչ մի արժեք չի ներկայացնում այլևս: Սա լուրջ և մեծ վտանգ է Հայոց պետականության հետագա գոյատևման համար:
       Հաշվի առնելով այս հանգամանքը, մենք՝ ներքոստորագրյալ կազմակերպություններս, ս/թ. հուլիսի ….. -ին ստեղծում ենք Ազգային Համաձայնության Խորհրդարան (ԱՀԽ), և Հայաստանի բոլոր հասարակական-քաղաքական ուժերին կոչ ենք անում համախմբվել Ազգային Համաձայնության Խորհրդարանում: ԱՀԽ-ի անհրաժեշտությունն ակնհայտ է և փաստարկված, քանզի «նորընտիր» Ազգային Ժողովն իրականում չի ներկայացնում Հայաստանի բնակչության և հայության մեծամասնության շահերը:
      Հայ Արիական Միաբանության այս նախաձեռնությանն արդեն միացել են «Փառապանծ մարտիկներ» ռազմահայրենասիրական միությունը, «Հայ Դատ» հ/կ-ն, «Ազգային Վերածննդի» և Հայաստանի կոմունիստների միություն կուսակցությունները, այլ հասարակական, քաղաքական կառույցներ… 

ՀԱՅՈՒ ՃԱՄԲԱՆ՝ ՄԵԾ ԶՂՋՈՒՄԻ ՃԱՄԲԱՆ

Կանգնէ՛ք, հսկումի՛ կանգնէք քարտէսի առջեւ, մտովի գծէ՛ք Հայաստան անունը կրող երկրի սահմանները, եւ դուք Հայոց պատմութեան ամեն մի էջի, տողի, բառի տակ, ինձ հետ պիտի կարդաք հետեւեալ ճշմարտութիւնը – այդ ազգի կենսունակութեան գաղտնիքը նրանում է, որ նա շնչել է ցեղի միջոցաւ, որ իր գոյութեան բոլոր դարերում – ազատ թէ նուաճուած, յաղթական թէ իբրեւ վսեմ պարտեալ – ապրել է, պայքարել, ստեղծագործել ցեղօրէն, խորապէ՛ս ցեղօրէն:
Այո՛, նայէ՛ք քարտէսին, եւ պիտի համոզուէք, որ հայութիւնը կարողացել է քայլել ժամանակների հետ իբրեւ ցեղ, եւ ոչ իբրեւ ցեղային բովանդակութիւնից դատարկուած ժողովուրդ:
        Շատե՛րը,  իր հասակակիցներից շատե՛րն այսօր չկան – նրանք վաղուց են չքացել մեր Երկրագնդից:
       Իսկ Հա՞յը, որ ըստ որոշ պատմաբանների վաղուց անտի մեռած պիտի լինէր, անգիտանալով պատմութեան երկաթէ օրէնքները, դեռ կայ ու կը մնայ:
     Գիտենք, որ մշտատեւ վտանգն է օրօրել հայութեան մանկութիւնը: Իսկ վտանգի ենթակայ ամեն ժողովուրդ ապաւինում է իւր ցեղային արթուն բնազդին, իր ներցեղային բարոյականին:
       Գիտենք եւ այն, որ ուրիշ եւ ո՛չ մի երկիր այնքան արտաքին թշնամանք ու ախորժակներ չէ՛ գրգռել, որքան Հայաստանը:
      Պատճա՞ռը – Դա համարուել է ո՛չ միայն բարեբեր ու հարուստ երկիր, այլեւ՝ իբրեւ գերազանց կարեւորութիւն ներկայացնող ռազմագիտական մի կէտ, իբրեւ երկու աշխարհամասեր իրար միացնող մի կամուրջ:

* * *
        Մարդկային անհատների պէս՝ ժողովուրդներն էլ ունեն իրենց բարոյականը:
       Կենսաբանօրէն բարոյական է նա, որի կեանքում ցեղի կամքը կատարում է գերագոյն գործոնի դեր, նա, ով իր ստեղծած հոգեւոր եւ նիւթական արժէքները – մասնաւորապէս առաջինները՝ կրօն, իմաստասիրութիւն, արուեստներ՝ յարմարաբար ծառայեցնում է իր ցեղի յաւերժացման, իր երկրի ինքնապաշտպանութեան գործին: Ցեղօրէն խաթարուած է այն ժողովուրդը, որ ասում է՝ աշխարհն է իմ հայրենիքը:
      Աշխարհ ասելով՝ ցեղօրէն առողջ ժողովուրդները հասկանում են նա՛խ իրենց կոսմիքական օրօրանը, իրենց հայրենի երկիրը:
         Նմաններից է հայը, որը ո՛չ միայն իր ամբողջական երկիրը, այլեւ՝ իր երկրամասերն անուանել է աշխարհ, օրինակ՝ Այրարատեան Աշխարհ, Տարօն Աշխարհ, Սիւնեաց Աշխարհ եւ այլն:
     Այդ ըմբռնումի արդիւնքն է իր մշտաթարմ աշխարհազգացողութիւնը:
      Ճշմարիտ է պատմութեան միայն ցեղային (մարդաբանական) փիլիսոփայութիւնը: Ցեղը – կոսմիքական ըսկզբունք է – դա նշանակում է, որ ժողովուրդների պատմութեան սաղմերը պիտի փնտրել իրենց արեան եւ երկրի բնութեան մէջ:
         Ցեղը արիւն է, որի ձայնը լռեցնել կարելի է, բայց ո՛չ եւ մեռցնել:
        Ցեղը ճակատագիր է: Նրանից չի՛ կարելի խուսափել: Կարող ես Եւրոպայի գիտական փառքը հանդիսացող Այնշտայնը լինել, բայց եւ այնպէս՝ էութամբ կը մնաս հրեայ: Կարող ես Սարոյեանի պէս ամերիկեան գրող լինել, բայց չես խուսափի հարազատ ցեղէդ:
        Մեր արեան  մէջ դրուած է մեր ցեղի գաղափարը – հայկակա՛նը, բնազանցութիւնը, նպատակաբանութիւնը, ինչպես եւ այդ վերջինների իրականացման համար անհրաժեշտ զօրութենականութիւնը, կարողական ոյժերը:
       Ամեն ցեղ մեր Երկրագնդի վրայ կոչուած է իրականացնելու մի որոշ առաքելութիւն: Հայը պիտի չկարողանար իրականացնել գաղղիական ազգին տրուած պատմական առաջադրութիւնը, անգա՛մ այն դէպքում, եթէ ողջ հայութեան արտօնուէր ապրել Փարիզում:
      Ժողովուրդն ընդօրինակող է, ցեղը՝ ստեղծագործ ինքնատիպութիւն: Իբրեւ անկրկնելի անհատականութի՛ւն՝ դա թոյլ չի տալիս ժողովրդին դիմազրկուելու եւ կորչելու «մարդկութեան» մէջ: Իբրեւ բնակենսաբանական գործօն՝ ցեղը ներգործում է ազգութեան վրայ՝ սնուցանելով նրա արմատները: ժողովուրդը հոգեւոր ցրուածութիւն է. ազգը՝ ոգի, որի ամենակատարեալ արտայայտութիւնը հանդիսանում է հանճարը, սուրբը, հերոսը – ընտրանին, ցեղը կենտրոնացուցիչ ոյժ է:
          Առաջինին յատուկ է եսականութիւնը, երկրորդին՝ այլասիրութիւնը, երրորդին՝ նաեւ՝ մերձաւորի համար գիտակցօրէն մեռնելու ուրախութիւնը:

* * *
         Ազգութեան գաղափարի թշնամին է ո՛չ միայն մեծամասնականը, այլեւ՝ ընկերավարականը, դեմոկրատը, լիբերալը: Ընկերավարութիւնը ենթադրում է հակամարդ դասակարգեր, որ ասել է՝ պառակտուած ժողովուրդ: Ամեն ժողովուրդ, որ վերածւում է դասակարգերի, դեմոկրատիայի, յարանուանութեանց՝ մահացուօրէն մեղանչում է իր ազգային ոգու դէմ, քանդում է այդ ոգին: Նաե՛ւ՝ ամեն պետութիւն, որ յանուն վերացական միջազգայնութեան, հալածանք է սկսում ազգային գաղափարի դէմ՝ կորցնում է իր հոգեւոր ստեղծագործութեան խանդը: Օրինակ՝ սովետական երկրներում կայ մեռեալ շինարարութիւն, բայց ո՛չ եւ ստեղծագործութիւն. այնտեղ խօսք լինել կարող է նիւթական որոշ բարիքների, բայց երբե՛ք՝ յաւիտենական արժէքների մասին: Այսօր այնտեղ գոյութիւն ունի աղքատիկ քաղաքակրթութիւն, բայց ո՛չ եւ մշակոյթ:
         Արդ թէ ինչո՛ւ հաւասարապէս արդար եւ անհրաժեշտ է, որ ժողովուրդը գիտակցօրէն եւ միստիքաբար ենթարկուի ցեղին, եթէ չի ուզում դատապարտուել հոգեւոր ամլութեան ու կորչել:
Բ
      Հայաստանի ու հայութեան բոլոր թշնամիները, բոլոր դարերում, իրենց մահացու հարուածը միշտ էլ հասցրել են մեր ցեղը մշտնջենաւորող ընտրանիին:
     Հազար տարի առաջ եւ հազար տարի յետոյ մեր թշնամիները – արաբ, թուրք, բոլշեւիզմ – փորձեցին սպանել ցեղը հայութեան մէջ՝ ոչնչացնելով մեր ազգի ցեղազգաց տարրերը:
      Չմոռանա՛նք, չմոռանա՛նք, չմոռանա՛նք այդ իրողութիւնը, որպեսզի այսուհետեւ աւելի ջերմ պաշտամունքով փարինք մեր ցեղին, իբրեւ մեր միակ ապաւէնին, իբրեւ մեր երկրորդ աստուածութեան:
* * *
     Ժողովուրդների համար – որոնք իրենց պատմութեան մէջ յայտնաբերում են այն, ինչ որ զօրութենապէս դրուած է իրենց արեան մէջ – ժողովուրդների համար խորապէս ցեղօրէն ապրելը (ներցեղային բարոյականով առաջնորդուելը) դառնում է անհրաժեշտութիւն հետեւեալ պատճառներով:
       ա) Երբ իրենց վիճակւում է ապրել աննպաստ աշխարհագրական միջավայրում.
     բ) Երբ, կորցնելով իրենց պետական անկախութիւնը, նրանք կորցնում են բնականոն գոյութեան կարելիութիւնը.
         գ) Երբ իրենց վտանգ կը սպառնան թուով ու քաղաքականապէս աւելի հզօր, ցեղօրէն ու կրօնապէս օտար հարեւանները եւ այլն:
         Այդ իսկ պատճառներով, ահա՛ հայութիւնը իր պատմութեան ողջ ընթացքին, հանդէս է եկել իբրեւ ցեղավար ժողովուրդ:
     Այսպիսի՛ն էինք, թէկուզ մեր անկախութիւնը կորցրած, բայց ցեղօրէն արթուն, ռազմունակ եւ ստեղծագործ:
        Այսպիսին էինք – ցեղավայել կեցուածքով Աւարայրից առաջ, եւ Աւարայրից յետոյ՝ մեր վարած բոլոր պատերազմներում:
       Ցեղամարդ էր հայը՝ յաւիտենականի ու կատարելութեան, ընկերային արդարութեան ու հերոսականի, միութեան եւ ուղղութեան զգացումներով զօրաւոր:
      Առհաւական՝ իր աշխարհիկ գուսաներգութեան եւ կրօնական շարականների, իր մատենագրութեան եւ արուեստների մէջ:
     Մի եւ անբաժան էինք մտածողութեամբ, կամքով, բազուկով, որովհետեւ ցեղը կենտրոնացուցիչ ոյժ է:
        Ա՛յս էինք մինչեւ անցեալ դարի 90-ական թուականները, երբ եւրոպական սոցիալիստների եւ ռուսական սոցիալիստ-յեղափոխականների քանդիչ ազդեցութեան ենթարկուած հայ մտաւորականութիւնը, շեղուելով ցեղային գծից, պառակտեց հայութիւնը, կասեցնելով նրա բնական զարգացումը եւ վտանգելով նրա ապագան:
       Այդ օրերից, ահա՛ հայութիւնը՝ դատարկուելով ցեղային իրականութիւնից, կը դառնար վայրկեանի արտաքին շահերով ապրող ժողովուրդ՝ ատակ իր ապրած աղէտներին, եւ արժանի օրուայ իր ճակատագրին:
       Օտար, փոխառիկ, կեղծ գաղափարները այլեւս պղտորել էին հայկական տոհմիկ, վճիտ – եւ իր խորքում՝ բարոյական – մտածողութիւնը:
     Այլեւս հայութիւնը մի եւ անբաժանելի չէ՛ր՝ մտքով արժէքապրումով, կամքով:
     Այլեւս սկսուած էր ազգի ապազգայնացումը – ազգաքանդութիւնը, մի բան, որ դեռ շարունակւում է մեր ապրած օրերի  եւ մեր ցեղի էաբանական խորքի հետ կապ չունեցող խմբակցութիւնների կողմից:
       Պարտուեց Ֆրանսան, խայտառակօրէն, որովհետեւ իր զինուորները ու զօրավարները չգիտէին, թէ ի՛նչ է նշանակում դեմոկրատիա, որի անունից օդի մէջ կը խօսէր իր կառավարութիւնը: Անբարոյ եւ ապականարար դեմոկրատիայէն ծնաւ խուժանավարութիւնը: Ազգը վերածուեց խուժանի, եւ գաղափարավար ու ցեղավար մի ժողովրդի կողմից զարնուեց գետին, նուաստութեան փոշիների մէջ, երեսի վրայ:
      Այսպէ՛ս, ցեղից պարպուած ժողովուրդներին այսպէ՛ս է պատժում պատմութիւնը: Պատմութիւնը՝ դատաւորներից ամենաարդարը, աւելի անողոք եղաւ մեր հանդէպ՝ ապրեցնելով մեզ Դեր Զօրի ողբերգութիւնն ու նուաստութիւնը: Ֆրանսան – զարնուած Ֆրանսան, իր պարտութեան երկրորդ օրն իսկ գտաւ իր փրկիչը՝ յանձին իր մի զինուոր զաւակի: Ո՛չ թէ դեմոկրատիա, այլ՝ իդէօկրատիա – գաղափարավարութիւն: Ազգերը խուժանացնող դեմոկրատիայի փոխարէն՝ վերանորոգուող ֆրանսացին այսօր դաւանում է մի նոր երրորդութիւն – Հայրենիք, աշխատանք, ընտանիք:
        Իսկ Հա՞յը – քառորդ դար է անցել Դեր Զօրէն, եւ դեռ նա քարշ է գալիս մոլորանքի ճամբաներին: Շարունակւում է ազգասպանութիւնը: Եւ հայութեան որոշ մասը դեռ զգաստութեան եւ զղջումի նշաններ ցոյց չի տալիս:
         Ցեղապրումից զուրկ այդ տարրերը շարունակում են մնալ իբրեւ կենդանի դիակներ նոր ժամանակի ճամբին, որ իր յաղթական վազքի մէջ այնքան անողոք է: Դանդաղ, շա՛տ դանդաղ է հասունանում հայ քաղաքական միտքը:
     Կա՛մ վերանորոգուի՛ր, կա՛մ մեռի՛ր – գոռում է նոր օրը:
Հասկանա՛նք, քանի ուշ չէ՝ հասկանանք, որ կեանքի պէս յաւիտենական է նաե՛ւ վերանորոգումը: Իսկ վերանորոգիչ ոյժ է միա՛յն ցեղը:
        Հոգեվերանորոգւում է ժողովուրդը՝ դառնում ազգութիւն, երբ սկսում է շնչել ցեղի միջոցով:
       Ցե՛ղն է միացնում, կենտրոնացնում, ներդաշնակում ժողովուրդը կազմող մարդկային անհատներին:
     Դէպի՛ ցեղը, չմեռնելու համար. դէպի՛ ցեղը, դէպի՛ հայու ճամբան՝ մե՛ծ զղջումի ճամբով:  

ԵՎՍ  ՄԵԿ ԴԻՄԱԿԱԶԵՐԾՈՒՄ
Այս և հաջորդ հոդվածները մեծ արձագանք են առաջացրել մեր ընթերցողների շրջանում, և կա պահանջարկ՝ դրանք վերահրատարակելու: Սիրով իրականացնում ենք:

«Ռազմիկ», 1941թ., թիւ 24, 25
(Հատվածներ՝ «Հրահանգ ՍՍՀՄ հրեաներին» ուղեցույցից, հրատարակված 1956թ., Թել-Ավիվում)
————————————
      Հանրահայտ է, որ խելոքը դասեր է առնում ուրիշների սխալներից, փորձից, սակայն, միթե՞ մենք այնքան ենք տկարացել, որ նույնիսկ մեր բազում փորձություններից, անգամ ամենադառը, դասեր չենք քաղում:
      Պատմությունը նույն տեսքով չի կրկնվում, նույն գետը երկու անգամ չես մտնում… բայց ամեն ինչ ի վերջո վերադառնում է ի շրջանս յուր, այդ ընթացքում առաջացնելով նմանատիպ պատմական անցուդարձեր՝ արդիականացված մարտավարությամբ, բայց հաստատապես ունենալով նույն ռազմավարությունը: Ահա, թե երբ է անհրաժաշտ կիրառել պատմական դասերը: Ազգի ու Պետության ռազմավարական խնդիրներն առաքելությամբ են պարուրված, և այստեղ ազգային փորձառությունը անփոխարինելի հարստություն է: Որ ազգը էապես հասկացավ այս պարզ ճշմարտությունը, նա էլ կառաջնորդի (վատագույնը՝ կտիրի) մյուսներին:
     Դիցուկ, իրենց ընտրյալ ու մոլորակի տեր համարող,   սակայն, իրականում աշխարհը կործանման եզրին հասցրած հրեաների պատմությունը փաստում է, որ նրանք հիմնականում երբեք չեն շեղվել իրենց ուղուց, ամեն ինչ արել, ամեն ստորության դիմել են հանուն իրենց ազգային առաքելության: Դա էլ հենց նրանց կերպն է, –  կեղծել, խաբել, ստորացնել… ավերել, և ոչ՝ արարել: Ովքեր ուսումնասիրել են հրեաների անցյալն ու ներկան և ճանաչում են նրանց, հաստատապես գիտեն այս մասին, գիտեն նաև, որ սրանք հատկապես դասեր են քաղում այլոց պատմություններից, ըստ անհրաժեշտության՝ նույնիսկ սեփականացնելով այդ պատմությունները…
      Մենք (և ոչ միայն մենք) ներկայացրել ենք դրվագներ հրեաների հայահալած քաղաքականությունից, բերել ենք ակնհայտ օրինակներ՝ ընդգծված հայատյացությունից, սակայն, մարդկային այս տզրուկ տեսակը վտանգ է ներկայացնում ոչ միայն հայության, այլև՝ մարդկության համար: Ուստի կարևոր ենք համարում պարբերաբար ներկայացնել ու մերկացնել ջհուդա – հրեությանը, բացահայտելով սրանց իրական, վտանգավոր ու կործանարար դեմքը:
         Սույն հոդվածում հիմնականում կլինեն մեջբերումներ
«Հրահանգ ՍՍՀՄ հրեաներին» ուղեցույցից, հրատարակված 1956թ., Թել-Ավիվում:
           – «Հրեանե’ր, սիրեցեք իրար, օգնեցեք իրար, եթե նույնիսկ ատում եք իրար: Ձեր ուժը ձեր միության մեջ է, դրանում է մեր հաջողությունների, մեր փրկության և մեր ծաղկման գրավականը: Բազմաթիվ ժողովուրդներ կործանվեցին սփռվելուց հետո, քանի որ նրանք չունեին գործունեության պարզ ծրագիր ու աջակցություն: Իսկ մենք հանրային զգացողությամբ անցանք դարերի և ժողովուրդների միջով, պահպանվեցինք, բազմացանք ու հզորացանք: Միասնությունը նպատակ է, և միաժամանակ միջոց՝ նպատակին հասնելու միջոց՝ նպատակին հասնելու համար: Ահա ինչումն է իմաստը, ահա ինչի պետք է ձգտել, մնացյալը արդյունք է, մնացյալը կգա ինքնստինքյան: Օգնեցեք իրար, մի վախեցեք, թե ազգայնականի անուն կհանեք, մի վախեցեք հովանավորումից (պրոտեկցիոնիզմ), – դա մեր գլխավոր միջոցը, գործիքն է:»…
       «Ձևավորեք ձեր ազգային կադրերը. կադրերը սրբու-  թյան սրբոցն են, կադրերն են վճռում ամեն ինչ: Այսօրվա կադրերը վաղվա օրն են: Յուրաքանչյուր ամբիոն, յուրաքանչյուր ինստիտուտ պետք է դառնա մեր ազգային կադրերի դարբնոցը: Հրեական երիտասարդությանը նախապատրաստեցեք ընդունելու սերունդների փոխանցումը: Թող ոչ հրեաների յուրաքանչյուր նոր սերունդ ընդհարվի մեր ամբողջ խորությամբ կազմակերպված պաշտպանության հետ: Յուրաքանչյուր անգամ, երբ բեմից հեռանում է ավագ սերունդը, նրա փոխարեն թող հերթափոխն ընդունի նախօրոք նախապատրաստված ու ավելի հզոր երիտասարդ հրեաների կոհորտան: Մենք պարտավոր ենք փոխանցել ավելին, քան ստացել ենք մեր հայրերից: Իսկ ստացողները պարտավոր են պաշտպանել ու բազմապատկել ինչ ստացել են ու նույն կերպ փոխանցել սերունդներին: Սրանում է մեր ուժը, մեր տևականությունը, մեր անմահությունը: Աշխարհը դաժան է: Այնտեղ տեղ չկա մարդասիրության, բարեգործության համար: Յուրաքանչյուր ժողովուրդ ինքն է իր երջանկության դարբինը: Եթե նրանք ծուլանում են իրենց մասին մտածել, ինչու՞ պետք է մենք մտածենք նրանց մասին: Օրինակ մի վերցրեք գոյերից,1 որոնք ապրում են հայեցողականորեն, լավի հույսով: Մի սպասեք ողորմածությանը: Վերցրե’ք: Վերցնելը մեր խնդիրն է: Ստեղծեք ձեր հանրությունները և այդ հանրություններով հետ մղեք, դուրս մղեք ոչ հրեաներին: Հիշեցե’ք՝ բոլոր բարձր վճարվող, ազդեցիկ, շահութաբեր պաշտոնները մեր ազգային եկամուտն են: Հիշեցե’ք՝ մարդկային աճած ամեն ոչ հրեա կարող է զբաղեցնել այնպիսի տեղ, որ կպատկանի մեզանից յուրաքանչյուրին: Մենք հանրություն ենք ստեղծում նրա համար, որ գոյերը չխանգարեն մեզ՝ մեր ուզած ձևով ապրելու: Թող գոյերն էլ ստեղծեն իրենց հանրությունները, դժվար թե դա նրանց հաջողվի: Նրանք կգժտվեն ավելի շուտ, քան կհասցնեն որևէ բան անել, իսկ մենք կօգնենք նրանց… որ գժտվեն: Գոյերը անընդունակ են խորը դատել, վերլուծել և կատարել անհրաժեշտ ընդհանրացումներ: Նրանք բոլոր երևույթներն ընկալում են չափից դուրս մակերեսայնորեն, չափից դուրս որոշակի, փաստերը չեն տեսնում հերթականության կապի մեջ: Անընդունակ են ընդհանրացման, նրանց համար յուրաքանչյուր դեպք լոկ դեպք է, ինչքան էլ հաճախ կրկնվի:
         Նրանք ապրում են խոզերի պես, մռութները խրած հողի մեջ՝
 չկասկածելով, որ երկինք էլ կա:
        Նրանք ասում են՝ ,,ավելի լավ է քիչ, բայց՝ լավը,,:
        Մենք ասում ենք՝ ,,ավելի լավ է շատ և լավը,,:
        Նրանք ասում են՝ ,,ավելի լավ է լինել աղքատ, բայց առողջ, քան՝ հարուստ ու հիվանդ,,:
         Մենք ասում ենք՝ ,,ավելի լավ է լինել հարուստ և առողջ, քան՝ աղքատ և հիվանդ,,:
       Նրանք ասում են՝ ,,ամեն ինչ կամ ոչինչ,,:
1 Գոյ – ոչ հրեաների արհամարհական անվանումը հրեաների կողմից.
       Մենք ասում ենք՝ ,,ավելի լավ է որևէ բան, քան՝ ոչինչ,,:
    Նրանք ասում են՝ ,,տալը նույնքան հաճելի է, որքան ստանալը,,:
      Մենք ասում ենք՝ ,,տալը գուցե և հաճելի է, բայց ստանալը նաև օգտակար է,,:
         Նրանք ասում են՝ ,,շարժվիր ըստ օրենքի, դա քո պարտքըն է,,:
     Մենք ասում ենք՝ ,,շրջանցիր օրենքը և ես շնորհակալ կլինեմ,,:
       Նրանք ասում են՝ ,,հաղթանակ կամ մահ,,:
      Մենք ասում ենք՝ ,,հաղթանակ՝ ապրելու համար, և կը- յանք՝ հանուն հաղթանակի,,:
         Եթե կյանք չկա, ու՞մ է պետք հաղթանակը, պարտության դառնությունը հարկավոր է տանել ու սպասել. ով համբերություն ունի, նա կհասնի ամեն ինչի…
       Ամենը, ինչ ունեն նրանք այսօր, նրանց հասանելիք առավելագույնն է: Ամենը՝ ինչ ունենք մենք այսօր, լոկ միջոց է էլ ավելիին հասնելու: Այն ամենը, ինչ նրանք ունեն այսօր, դա մերն է, նրանց ժամանակավոր օգտագործման մեջ: Խլել նրանցից այն, ինչը խոստացված է մեզ աստծո կողմից՝ մեր խնդիրն է: Գոյերը համառ են, բայց բավականաչափ հաստատակամություն չունեն նպատակին հասնելու համար: Նրանք ծույլ են, դրա համար էլ շտապում են: Բոլոր խնդիրներն աշխատում են լուծել միանգամից: Հանուն մեծ հաղթանակի,     նրանք զոհում են փոքրը: Սակայն, նման հաղթանակը կամ ընդհանրապես չի լինում, կամ հաղթելով՝ նրանք մնում են կոտրված տախտակի առջև…
        Գոյերը չեն կարողանում ոչ ղեկավարել, ոչ ենթարկվել. նրանք կենսաբանորեն գործ վիժեցնողներ են: Նախանձոտ են, նրանք ատում են իրենց իսկ եղբայրներին, երբ սրանք գորշ զանգվածից վեր են բարձրանում: Թույլ տվեք նրանց հոշոտելու՝ այդ վեր բարձրացողներին, և նրանք կանեն դա մեծ բավականությամբ: Հաշտարարի դեր վերցրեք ձեր վրա, հաշտարարի տեսք ընդունեք, պաշտպանեցեք այն «դժբախտներին», որոնց դեմ զինվել է ամբոխը: Բայց լոկ այնքանով, որ բարու և ճշմարտասերի համբավ վաստակեք: Մի փոքր զսպվածություն, և դուք կզբաղեցնեք հենց նոր հոշոտվածի տեղը: Երբ երկու գոյ կռվում են, շահում է հրեան… Բորբոքեցեք դրանց իրար դեմ, ստեղծեք և բորբոքեք նախանձն իրար նկատմամբ, բայց գործեք բարեկամության քողի տակ, նուրբ ու աննկատ: Գոյերն ապրել և իրենց առջև խնդիրներ դնել չգիտեն: Մենք նրանց առջև խաբուսիկ խնդիրներ ենք դնում, իսկ նրանք փորձում են լուծել: Գոյերը խնդրել չեն ուզում, համարելով, որ դա նվաստացնում է, այնինչ աղքատ են ու նվաստացած: Մենք ասում ենք՝ ,,ամեն նվաստացում բողոք է, եթե շահույթ է բերում,,: Հանուն նպատակի կարելի է նվաստանալ… նպատակը սրբագործում է միջոցները: Գոյերը հիմար են ու կոպիտ, դա նրանք համարում են ազնվություն և օրինավորություն; Շատ պայմանների հարմարվել ու վարքը չփոխելը… նրանք համարում են ,,ինքնուրույնություն, սկզբունքայնություն,,: Գոյերն այնքան հիմար ու կոպիտ են, որ նույնիսկ չեն կարողանում ստել: Իրենց հիմարությունն ու պարզունակությունը նրանք դարձյալ համարում են ազնվություն ու օրինավորություն, չնայած ի ծնե անպատիվ են ու ստախոս…
      …Մշտապես հիշեցեք այն եզրագծերի մասին, որ սահմանել է իր համար գոյը: Նրա մտածողությունը քարացել է այդ սահմաններում: Նա ի վիճակի չէ այդ շրջանակից դուրս գալ:     
       …Ժողովուրդն առանց պատմության նույնն է, ինչ երեխան առանց ծնողների: Նա ամեն ինչ պետք է սկսի սկզբից և այդ խմորից կարելի է թխել ինչ որ անհրաժեշտ է: Այդ երեխային կարելի է ներկայացնել մեր աշխարհընկալումը, մեր մտածելակերպը: Զրկեք նրանց անցյալից, ազգային ոգուց: Բացահայտորեն մի քանդեք նրանց պատմական հուշարձանները, բայց և մի վերանորոգեք, թողեք որ ժամանակը քանդի դրանք, իսկ խուլիգաններն ու հնության սիրահարները քարը քարի վրա չեն թողնի: Այսպես կարելի է դիմազրկել ամբողջ ժողովուրդների: Սկզբում դրանք զրկվում են պատմությունից ու ավանդույթներից, ապա մենք դրանք ձևավորում ենք մեր ցանկացածով, մեզ ձեռնտու կերպով: Հեռանկարային ու ազդեցիկ գոյերին պահեք ձեր արթուն հսկողության տակ: Մի թողեք, որ նրանք միանան ու առանձնանան: Մի թույլ տվեք, որ դրանք անմիջական, ուղիղ կապերի մեջ մտնեն: Դրանք իրար հետ պետք է հաղորդակցվեն մեր միջոցով և մեզ հետ: Այս գործելակերպը մեզ միշտ քաջատեղյակ է պահում և դարձնում է ազդեցիկ: Մի թույլ տվեք, որ նրանք որևէ հարց քննարկեն առանց մեզ: Այնտեղ, ուր երկու գոյ կա, պետք է լինի գոնե մեկ հրեա, եղեք ամենուր և ամենատես: Եթե հնարավոր չէ շրջափակել և մեկուսացնել երիտասարդ ու հեռանկարային գոյին, ուրեմն նրան կարելի է դարձնել կառավարելի: Հրապուրեք նրան ձեր շրջապատի մեջ, նրանց շուրջը ստեղծեք հրեական խիտ օղակ, զրկեք նրանց իրենց շրջապատից, իրենց ծանոթներից: Պարտադրեք նրանց ամուսնանալու հրեա կանանց հետ և միայն դրանից հետո բացեք նրանց առջև փակ դռները: Մի վախեցեք, նրանց երեխաները միևնույնն է մերն են լինելու: Ում ցուլն էլ որ թռչի մեր կովի վրա, միևնույնն է, հորթը մերն է: Օգնելով նման գոյին, դուք ձեր լուման եք մուծում մեր հրեական համայնքի գործին: Այդուհետ նման գոյերի աշխատավարձը մեր ազգային եկամուտն է: Հանուն իրենց երեխաների նրանք կկորցնեն իրենց քաղաքացիական պարտքի զգացումը և համենայնդեպս, հակասեմիտ այլևս չեն լինի: Հրեա կնոջ հետ կենակցելը մեր միջոցներից մեկն է, որով տաղանդավոր գոյերին մենք ներ ենք առնում ազդեցության ու մեր շահերի ոլորտը: Ամուսնացեք գեղեցիկ և առողջ գոյ կանանց հետ, թող նրանք մեզ համար առողջ սերունդ ծնեն, թող բարեփոխեն մեր ցեղը: Այդպիսով յուրաքանչյուր հեռանկարային գոյին՝ հրեա ընկերուհի կամ ընկեր: Եթե ամեն մի գոյ տեղավորի մի հրեայի, մենք բոլորս էլ տեղավորված կլինենք: Եվ վերջին խորհուրդը. զգո’ն եղեք. – իսպանական ինկվիզիցիան և գերմանական ֆաշիզմը չպետք է կրկնվեն: Եվ դեռ օրորոցի մեջ խեղդեք մեր հասարակության հետ հակադրվելու ամեն մի փորձ: Հակահրեական հակումները ոչնչացրեք դեռ չծնված, ինչ տեսքով էլ որ դրանք հանդես գան: Ֆաշիզմը պատահական երևույթ չէ, այն առաջանում է այնտեղ, որտեղ մենք թերագնահատում ենք սեփական երկրի տերը լինելու տեղացիների ձգտումը: Ֆաշիզմը ենթագիտակցաբար հասունանում է բոլոր ժողովուրդների մեջ: Մեր բախտավորությունն է, որ տարբեր ժողովուրդների մոտ այն հասունանում է տարբեր արտաքինով: Փողով գնեցեք, ոչնչացրեք, մի թույլատրեք վերահրատարակել մեր դեմ և մեզ մերկացնող գրքերը, գողացեք աշխատությունները, որտեղ բացահայտվում է մեր տակտիկան և ստրատեգիան, որտեղ հրեան ներկայացվում է այլ լույսի տակ: Ժողովուրդները չպետք է հասկանան և իմանան հրեական ջարդերի ու հալածնքների փաստական պատճառները, այս հարցերի շուրջը նրանք պետք է հավատան միայն մեր մեկնաբանություններին: Հատուկ ուշադրություն դարձրեք ըմբոստներին, որոնք չեն ուզում գլուխ խոնարհել մեզ համար և գործում են ընդդեմ մեր քաղաքականությանն ու գործընթացին: Նման մարդկանցից վաղ թե ուշ ձևավորվում են հակասեմիտներ: Թույլ մի տվեք, որ փոքր հակասեմիտը դառնա մեծ ջարդարար: Թող նրանց կոկորդում մնա ազգային արժանապատվության իրենց գաղափարը: Ցանկացած պատրվակով, ցանկացած առիթով հեղինակազրկեք դրանց, մերկացրեք: Համախմբվեք նմանների դեմ, խփեք բոլոր հնարավոր միջոցներով, քանի դեռ մենակ են: Նրանք չեն կարող դիմանալ մեր համայնական հարձակմանը, թեկուզ հազար անգամ էլ ճիշտ լինեն: Նրանք մեղավոր են արդեն նրանով, որ խանգարում են մեզ: Նման համառների մասին հեղինակազրկող լուրեր տարածեք, կասկածելի համբավ ստեղծեք դրանց շուրջը: Վերջիվերջո դրանցից կսկսեն վախենալ նույնիսկ նրանք, որ շատ լավ գիտեն, լավ կարծիք են ունեցել և աջակցել են դրանց: Զրկեք դրանց կապերից ու հաղորդակցվելուց, նորմալ աշխատելու հնարավորությունից: Կասկածի տակ դրեք դրանց կատարած աշխատանքի նպատակահարմարությունը, զբաղեցրած պաշտոնի անհրաժեշտությունը: Մեկուսացրեք, ամբոխին գրգռեք դրանց դեմ, զրկեք հասարակության մեջ ներգրաված ազդեցիկ դերից, դրդեք զանազան տհաճ միջադեպերի: Նվաստացրեք, արհամարեք, պարգևի ու պատժի անարդարությամբ դժգոհեցրեք, և երբ սկսեն բողոքել, մեղադրեք չենթարկվելու, ենթակայության խախտման, անհաշտվողականության, բամբասանքի մեջ: Դիմեք հասարակությանն ու վարչական մարմիններին, քարշ տվեք դրանց կուսկոմիտե, միլիցիա և եթե հնարավոր է՝ դատարան: Եթե ըմբոստն երիտասարդ է ձեզանից, մեղադրեք նրան անպատկառության, եթե հասակակիցներ եք՝ եղբայրության և անպատճառ ինտերնացիոնալիզմի կանոնների խախտման մեջ: Այս միջոցների արդյունավետությունը ստուգված է բազմաթիվ սերունդների կողմից: Այսպես են վարվում նաև այսպես կոչված շահագործողները՝ ժողովուրդներին ենթակայության մեջ պահելու անհրաժեշտությունից դրդված: Գլխավորը մեղադրելն է, դրանից հետո նըրանք թող արդարանան: Ով արդարանում է, նա արդեն կիսով չափ մեղավոր է: Եթե կարծում եք, որ հնարավոր է. նըրանց վարքին քաղաքական աստառ տվեք, մատնություններ գրեք նրանց դեմ, անանուն նամակներ, մեղադրեք նրանց հակահասարակական արարքների և տնտեսական սաբոտաժի մեջ: Նրանց դրդեք հանդես գալ պետական իշխանությունների դեմ, ապա մերկացրեք ու ոչնչացրեք նույն իշխանությունների օգնությամբ: Հանգիստ կյանքի ու արտոնությունների իրավունք ստանում են միայն նրանք, ովքեր խոնարհաբար հետևում են մեզ, ընթանում մեզ հետ: Ով ցանկանում է գնալ իր անկախ ճանապարհով, նա պոտենցիալ վտանգ է և պետք է զրկվի ամեն տեսակի աջակցությունից և գոյության միջոցներից: Կամ մեր սահմանած կարգը, կամ՝ կատարյալ խառնաշփոթություն: Եթե որևէ տեղ ուզում են ապրել առանց մեզ, այնտեղ պետք է լինի քաոս: Հարկավոր է այնպես անել, որ խառնաշփոթը շարունակվի մինչև այն պահը, երբ վերջապես տանջահար եղած, հոգնած ու հուսահատված գոյերը խնդրեն իշխանությունը վերցնել մեր ձեռքը, իրենց համար հանգիստ կյանք ապահովել: Գոյերը պետք է աշխատեն մեր ղեկավարությամբ, օգուտ տան մեզ: Ով մեզ օգուտ չի տալիս, նա պիտի վռնդվի: Մեր շահերից դուրս հասարակական շահեր չկան: Ով մեզ հետ չէ, մեր դեմ է: ,,Ակն ընդ ակն, ատամն ընդ ատամ,, – այսպես է սովորեցրել Մովսեսը, այսպես են ապրել մեր նախնիները, այսպես պիտի ապրենք մենք: Վրեժը սրբազան զգացում է, այն բնավորություն է դաստիարակում, հաստատում է մարդուն: Վանեցեք ձեզանից խոնարության և համակերպվելու զգացումը: Քրիստոնեական սրտացավության, ինքնանվաստացման, համակերպության և ինքնահրաժարական լոզունգները թողեք տխմար գոյերին, նրանք հենց դրան են արժանի: Գոյերի մեջ տարածեք, քարոզեք քրիստոնեական «առաքինություններ», իսկ ինքներդ դարձեք հոգով կարծր և անհաշտվողական: Թշնամու նկատմամբ եղեք անողոք: Եթե այսօր դուք ներեք նրանց ձեզ հասցրած փոքր վիրավորանքը, վաղը ավելի մեծ վիրավորանք կհասցնեն: Մի վարժվեք վիրավորանքները հանդուրժելուն և կոտրեցեք վիրավորելու ամեն մի ցանկություն այլոց մեջ: Թող գոյերը համոզեն իրար, որ մեզ հետ հարկավոր է լինել զգույշ, չափավոր և ճկուն; Թող նրանք զգուշորեն դիմակայեն մեր հարձակմանը, իսկ մենք պետք է գործենք համարձակ և արագ՝ ամեն անգամ գոյերին կանգնեցնելով կատարված փաստի առջև: Դրանից հետո նրանք երկար ու ապարդյուն բանակցություններ կվարեն, մեր գործելակերպի դեմ կամային որոշմամբ մի ինչ-որ գործ կկատարեն: Մինչև նրանք գլխի կընկնեն, մինչև փոխհամաձայնության կգան, մինչև կիրագործեն… մենք կիրականացնենք տասը ավելի կարևոր գործեր: Թող նրանց դիմադրությունը մեզ համար դրդիչ լինի, այլ՝ ոչ արգելք: Մեզ հարկավոր է այնքան դիմադրություն, որ խթանի մեր մարտական ոգին, զգոնությունը, ոչ՝ ավելին: Երբեք մի թույլատրեք ճնշումը: Ինչքան ուժեղ են դիմադրում գոյերը, այնքան ավելանում են մեր ծախսերը, ուրեմն նույնքան պիտի ավելանան մեր եկամուտները, պետք է գերազանցեն վաղվա հնարավոր վնասը ջարդերի ընթացքում, որոնք ժամանակ առ ժամանակ տեղի են ունենում յուրաքանչյուր երկրում: Մենք պետք է պատրաստ լինենք միշտ փախչելու գոյերի բարկությունից և ատելությունից, հեռանալու այն երկիրը, ուր մեզ կնդունեն՝ հուսալով մեր կապիտալի օգնությամբ աշխուժացնել իրենց տնտեսությունը: Երկրների, որպես բնակավայրերի պարբերաբար փոխումը, գոյության ավելի բարենպաստ պայմաններ ապահովելու ձգտմամբ, մեր ստրատեգիայի անքակտելի մասն է: Դրանում է ,,թափառական հրեայի,, հավերժական կերպարի խորհուրդը՝ անսպառ լավատեսի և հավերժական վտարանդու: Բայց պիտի հեռանանք մենք ոչ թե աղքատ ու հիվանդ, այլ՝ հարուստ և առողջ: Փողերն են մեր ոտքերը: Մենք մեր հանրության կենտրոնը տեղափոխում ենք այն կողմ, որ կողմ նախապես տեղաշարժել ենք մեր դրամը, կապիտալը: Նյութապես հագենալով սփյուռքի երկրներում, հավաքելով նրանցից մեզ հասանելիքը, մենք դարերի ընթացքում ժամանակ առ ժամանակ հավաքվում ենք մեր պապերի հողի վրա, որպեսզի ամրապնդենք մեր ոգին, մեր հավատը, նորից ճշտենք մեր խորհրդանիշները և հաստատենք միասնությունը: Մենք հավաքվում ենք, որ նորից սփռվենք: Եվ այսպես հավիտյանս հավիտենից»:

Հ.Գ. – խմբագրությունը սույն թեման արծարծեց ոչ թե նրա համար, որ հրեաների կամ նրանցից շա՜տ զգուշացողների լեզվով ասած «ջուր լցնի ջհուդա-հրեության ջրաղացին» ու վախեցնի «սին ջհուդա-մասոնական միֆով», այլ՝ հայ լայն հանրությանը ներկայացնի իրական թշնամուն, իր ճղճիմությամբ, ստոր, տականքային դեմքով: Մենք պետք է իրապես ճանաչենք մեր թշնամուն, նրա աշխարհայացքը, էությունը, որպեսզի արդյունավետորեն դիմագրավենք նրան: Թուրքա (ազերի) – հրեական դաշինքը մեր գոյության և առաքելության համար մշտական սպառնալիք է, ուստի մեր ամենածանր հարվածները պիտի տեղան այդ ուղղությամբ: Այո’, հրեաները իրենք իրենց նկատմամբ կիրառում են «գովազդ-հակագովազդ» գործելակերպը, որպեսզի լինեն ամենուր և «գոյերին» զրկեն այդ հնարավորությունից: Սակայն, մենք պարբերաբար կմիջամտենք ու կխախտենք նրանց սադո-մազոխիստական հակումները, զրկելով նրանց այդ հաճույքից: Հրեական առասպելը կեղծ է և լուրջ մարդկանց մոտ միայն ժպիտ է առաջացնում: – Իսկ մինչև ե՞րբ պիտի հրեաները իրենք իրենց հալածելով, կոտորելով, հզորի սին կերպար ստեղծելով գոյատևեն: – Իհարկե մինչև այն պահը, երբ մենք այդ մասին ծիծաղ առաջացնող կեղծ շշուկներով խոսելու կեցվածքը թողնենք և տղամարդավարի-հայավարի ասենք, որ ով էլ լինի մեր թշնամին, մենք թքա’ծ ունենք, քանզի ճանաչում ենք նրան, գիտենք նրա ուժեղ և թույլ կողմերը ու պատրաստ ենք ջախջախելու, հաղթելու նրան: Թշնամուն չպետք է թերագնահատել և առավել ևս՝ գերագնահատել, բայց պարտադիր և անհրաժեշտ է ճանաչել: Իսկ ճանաչելու համար կարևոր է, որ մենք միմյանց հետ խոսենք պարզ ու անկեղծ, առանց վախենալու: Եվ այդժամ մենք միասնական կլինենք, մի ճակատում և անպարտելի: Իսկ այսօր հայության մեջ, թե՛ հոգևոր, թե՛ աշխարհիկ շրջանակներում շրջում է մասոնության ուրվականը, որը վերջերս Երևանում հանդես եկավ բացահայտ կերպով…

«Ա ս տ վ ա ծ ա շ ու ն չ» – յ ա ն  
բ ա ր ո յ ա խ ո ս ու թ յ ու ն ն ե ր

Ո՛վ հայրեր, ո՛վ պապեր, այս գավաթը խմում եմ, բայց առանց նվիրելու ձեր ոսկոռներին: Եթե դուք այս վանքերի տեղը, որոնցով լիքն է մեր երկիրը, բերդեր շինեիք, եթե դուք սուրբ խաչերի և անոթների փոխարեն, որ սպառեցին ձեր հարստությունը, զենքեր գնեիք, եթե դուք այս անուշահոտությանց տեղ, որ խնկվում են մեր տաճարներում, վառոդ ծխեիք, այժմ մեր երկիրը բախտավոր կլիներ:
         Մեր երկիրը չէին քանդի, մեր որդիքը չէին կոտորի և մեր կանանց չէին հափշտակի…
        Վանքերի՛ց ծագեց մեր երկրի կործանումը, նրա՛նք խլեցին մեր սիրտը և քաջությունը, նրա՛նք ձգեցին մեզ ստրկության մեջ, սկսած այն օրից, երբ Տրդատը թողեց իր սուրը և թագը, վերցրեց խաչը և մտավ Մանիա այրը՝ ճգնելու…
        Ո՛վ Հայոց հին Աստվածներ, Ո՛վ Անահիտ, Ո՛վ Վահագն, Ո՛վ Հայկ, նվիրում եմ այս բաժակը – Ձեր սուրբ հիշատակին,
Դու՛ք  փրկեցեք մեզ…   

   ՐԱՖՖԻ                  

Հայ Եկեղեցին իրեն կոչում է Առաքելական 5-րդ դարից (Քաղկեդոնի տիեզերաժողովից հետո): Վերջին հարյուրամյակներում այն ավելի շատ դարձել է կաթոլիկ, բողոքական, ավետարանական և «այլ տիպի հայեր» – ից զատվելու միջոց: Ահա այսպես, կրոնական, ու հետո նաև կուսակցական պատկանելության ահեղ դրդմամբ մենք ոչ թե Զտարյուն Հայ ենք, այլ՝ քրիստոնյա (իր տեսակներով և աղանդներով), դաշնակցական, համայնավարական, հանրապետական, ընկերվարական, ազատական ու այլ հայեր ենք… Ծագումը՝ Գենն ու Արյունը մի կողմ ենք դրել, և կրոնով ու գաղափարախոսությամբ ենք որոշում մեր հայ լինելը, ահա թե ինչ աստիճանի ցածր խնդիրներ ենք արծարծում ներկայումս՝ օտարածին  հոգևոր – գաղափարական ներմուծությունների թելադրմամբ ու պարտադրմամբ:
       Կղերականներն ասում են. էլ ինչ հայ, եթե քրիստոնյա      չես, դաշնակցականներն էլ կես կատակ կես լուրջ ավելացնում են՝ մենք նախ դաշնակցական ենք, հետո՝ հայ, համայնավարները պատրաստ են հայ լինելն ուրանալ հանուն միջազգային բանվորա – գյուղացիական համերաշխության, իսկ ազատականները՝ հանուն աշխարհայնացման… Վա՜յ քեզ, հայություն, եթե շուտափույթ չազատվես նման փրկիչներից, որոնք ազգն ու ծագումը, հայրենիքն ու առաքելությունը ստորադասում են իրենց նեղանձնական (նեղկազմակերպական), և շատ հաճախ էլ այլազգիների շահերի առջև:
          Այս հոդվածում կանդրադառնանք աստվածաշնչյան մի շարք անհեթեթությունների, որոնց պատճառով թեկուզ այս գիրքը չի կարող «սուրբ» կոչվել: Նախ, ամբողջ «Հին Կտակարան»-ը ջհուդա – հրեական կեղծիքներով լի պատմության ժողովածու է, հրեական անհիմն ընտրյալության, «ռասիզմի, ֆաշիզմի և շովինիզմի» աննախադեպ դրսևորումներով, անառակություն ու խարդախություն քարոզող անհեթեթ հեքիաթներով և սարսափազդու եհովականությամբ համեմված…  Մի՞թե այսքան կույր են եղել մեր պապերը, և արդյոք ավելի կույրը հիմա մենք չե՞նք: Թե՞ պարտադրանքի թմրեցուցիչ լծից չենք ցանկանում ազատագրվել, ժողովուրդն ասում է. «էշ նստելը մի աիբ է, էշից իջնելը՝ մի աիբ»: Այ այսպես էլ ապրում ենք, սակայն, ցավոք, արդեն էշին մեր ուսերի վրա տանելով… Քրիստոնեությունը եթե միայն բռնությամբ մտնելով բավարարվեր, մի կերպ կարելի էր հաշտվել այդ եղելության հետ, սակայն, հիմնահատակ ավերվեցին Հայոց հինավուրց մշակույթը և Հայոց բազմահազարամյա արձանագրված պատմությունը: Այս ամենն արվեց, որ հայության միջից հիմնահատակ դուրս հանվի նրա պատմական հիշողությունը, և փա՜ռք ԱՐԱՐՉԻՆ, Հայ Աստվածներին, որ անջնջելի պահեցին հայի գենետիկ հիշողությունը: Ոչ մի երկրում քրիստոնեությունը այսպես բարբարոսաբար ու դաժանորեն չի գործել և դա անհնար է մոռանալ… Սա դեռ քիչ համարելով, մի շարք ծախու պատմաբանների միջոցով էլ փորձեցին ամրագրել, որ մենք որպես ազգ ձևավորվել ենք քրիստոնեությունն ընդունելուց հետո, կարծելով թե այլևս անհնար է վերականգնել Հայոց Պատմությունը: Տխմարություն, տգիտություն և դավաճանություն, ուրիշ մեղմ որակում հնարավոր չէ տալ, հաջորդ որակումը հայհոյանքն է լինելու այս ստորների մայրերի, կանանց և աղջիկների հասցեին…
      Ինչևէ, Հայ Եկեղեցին հիմնականում կառուցվեց հին ավանդույթների, տոների ու ծեսերի վրա, պահպանելով ազգային որոշակի արժեքներ, միայն օտար մեռելները սկսեցին մեզ համար չգիտես ինչու սրբանալ, և մի անգամ էլ Հայ Եկեղեցին լուրջ հերոսություն արեց, ու Քաղկեդոնի տիեզերաժողովից (451թ.) հետո հնարավորինս պահպանեց իր ինքնուրույն դեմքն ու ազգային նկարագիրը: Այո՛, մեր եկեղեցին համեմատական կարգով «ամենաազգայինն» է աշխարհի բոլոր նմանատիպ եկեղեցիների մեջ և այժմ էլ այն կարող է մեծագույն սխրանք գործել՝ ազգայնանալով վերջնականապես և իրապես, դառնալով հիրավի համահայկական կառույց: Իսկ դրա համար շատ բան պետք չէ, անհրաժեշտ է դեն շպրտել ջհուդա – հրեական հին կտակարանը՝ տեղը դնելով Հայոց Պատմությունը: Եվ ամեն հայ, անխոս կխոնարհվի իր պատմության ու առաքելության առջև, իր ազգի ու հայրենիքի առջև: Հային ի վերուստ ծանոթ է փրկչության ու օծյալության խորիմաստ խորհուրդը և դրանք խարսխելով մեր պատմությանը, մենք իսկապես հայկականորեն կբռնենք Արարչի հետ մերձեցման ուղին, մեզ համար միակ ճշմարիտ ուղին: Եվ մինչ մեր հոգևորականները այս մասին տղամարդավարի կմտորեն, մենք կներկայացնենք խոստացած աստվածշնչյան մանրապատումները…
         – (Ծննդոց, գլ. ԺԲ) – «Եւ Եհովան ասեց Աբրամին. Գնա քո երկրիցը, եւ քո ազգականներիցը, եւ քո հօր տանիցն այն երկիրը, որ ես քեզ ցոյց կ’տամ: Եւ ես քեզ մեծ ազգ պիտի շինեմ, եւ քեզ օրհնեմ, եւ քո անունը մեծացնեմ եւ դու օրհնեալ կ’լինիս: Եւ քեզ օրհնողներին կ’օրհնեմ եւ քեզ անիծողներին կ’անիծեմ. եւ երկրի բոլոր ազգերը քեզանով կ’օրհնուին»: – Ահա, այսպես միշտ սեփական օրրանն ու նախնյաց լքելով, հրեաները տիրում են ուրիշ ազգերի հայրենիքներին (ներկայումս՝ $ – եհովայով) ու սրբություններին, որովհետև դա հուդազունների և քրիստոնյաների Եհովա աստվածն է ասել, որը չգիտես ինչու և ինչպես նրանց ընտրյալ ազգ է հռչակել, և ով ընդդիմանա՝ հուր – հավիտյան կանիծվի… Ապուշության բացարձակ դրսևորում, հայրենալքության, ծավալապաշտության դասական օրինակ: Եվ հայը, որը նախանձախնդրորեն պաշտում է իր Ազգն ու Բնօրրան-Հայրենիքը, աղոթում է այս տխմարության իրականացման համար…  
          – (Ծննդոց, գլ. ԺԲ) – «Եւ այն երկրումը սով եղավ, եւ Աբրամն իջաւ Եգիպտոս այնտեղ պանդխտութեամբ բնակուելու համար, որովհետեւ սովը սաստիկ էր այն երկրումը: Եւ եղաւ երբ որ նա Եգիպտոսը մտնելու մօտեցաւ, իր կնոջը՝ Սարային ասեց.Ահա գիտեմ որ դու մի գեղեցիկ տեսքով կին ես: Եւ անպատճառ երբ Եգիպտացիք քեզ տեսնեն, ասելու են՝ Սա նորա կինն է. եւ ինձ կ’սպանեն, բայց քեզ ողջ կ’թողնեն. Ասիր թէ դու իմ քոյրն ես. որպէս զի քո պատճառովն ինձ համար լավ լինի, եւ քո պատճառովն իմ անձն ապրի: Եւ եղաւ երբոր Աբրամը Եգիպտոս մտաւ, Եգիպտացիք տեսան այն կինը, որ շատ գեղեցիկ էր: Եւ Փարաւօնի իշխաններն էլ տեսան նորան եւ գովեցին նորան Փարաւօնի առաջին. եւ կինը տարուեցաւ Փարաւօնի տունը: Եւ նա նորա պատճառովը Աբրամին բարիք արավ. եւ նա ոչխարներ եւ արջառներ եւ էգ էշեր եւ ուղտեր ունեցաւ: Եւ Եհովան մեծ հարուածներով պատժեց Փարաւօնին եւ նորա տունը Աբրամի կնոջ Սարայի համար: Եւ Փարաւօնը կանչեց Աբրամին, եւ ասեց. Այս ի՞նչ է որ արիր ինձ. ինչու՞ ինձ չ’յայտնեցիր, թէ նա քո կինն է: Ինչու՞ համար ասացիր, թէ իմ քոյրն է. եւ ես նորան ինձ համար կին էի առնում. բայց հիմա ահա քո կինը, առ և գնա: Եւ Փարաւօնի մարդկանցը պատուիրեց նորա մասին, եւ նորանք ճանապարհ դրին նորան եւ նորա կնոջը եւ նորա բոլոր ստացուածքը»: – Այս դրվագում արդեն բացահայտվում է Եհովայի ու նրա ընտրյալ հրեաների նախահոր ի ծնե ստոր և խարդախ լինելու հանգամանքը: Խաբեությունը, անբարոյականությունը (կնոջը հանուն անձնական բարեկեցության ուրիշին տալը (կավատության դասական օրինակ)) օրենքի ուժ են ստանում: Ուստի, այլևս զարմանալի չէ, որ Եհովան պատժում է ոչ թե տականք Աբրամին, այլ՝ Փարավոնին, որին ստորաբար խաբել են, և որը ասպետաբար ներում է հայցում, չնայած դիմացինը այլասերվածի մեկն է: Իսկ սա ոչ միայն   չի զղջում, այլև՝ իր «տանիք» Եհովայի օգնությամբ իր հետ  տանում է խարդախությամբ ստացած ընծաները: Ճիշտ նույն կերպ է վարվում Աբրամը նաև հետագայում «հարավային երկիրը գնալուց, Կադէսի եւ Սուրի մէջ բնակուելուց եւ Գերարումը պանդուխտ լինելուց» հետո: Ժողովուրդն ասում է. «Օձը տաքացնողին է կծում»: – «Եւ Աբրամը հարուստ էր անասուններով, արծաթով եւ ոսկիով…»: – Ահա՛ «գերագույն աստծո և նրա ընտրյալ ժողովրդի» գերնպատակը, ազգային արժեքային համակարգը, որն անփոփոխ է նաև այսօր: Այո՛, հրեաները պահպանում են իրենց օրենքները, իսկ մե՞նք…
         – (Ծննդոց, գլ. ԺԵ) – «Եւ նա ասաց. Ով Տէր Եհովայ ինչո՞վ գիտենամ թէ ես նորան կ’ժառանգեմ: Եւ նա ասաց նորան. ինձ համար մի երեք տարեկան երինջ, եւ մի երեք տարեկան այծ, եւ մի երեք տարեկան խոյ, եւ մի տատրակ, եւ մի աղաւնու ձագ առ: Եւ նա այս բոլորն առաւ նորա համար, եւ նորանց մէջտեղիցը կտրտեց, եւ ամեն մէկ կտորը միւս կտորի դէմ ու դէմ դրաւ. բայց թռչունները չ’կտրեց: Եւ կտրած դիերի վերայ գիշատիչ թռչուններն իջան, բայց Աբրամը ետ քշեց նորանց: Եւ երբոր արեւը մար էր մտնում, Աբրամի վերայ մի խոր քուն եկաւ, եւ ահա նորա վերայ մի մեծ խաւարի սոսկում ընկաւ: Եւ Եհովան ասեց Աբրամին. Ստոյգ գիտենաս, որ քո սերունդը մի երկրում, որ իրանցը չէ, պանդուխտ կ’լինի, եւ ծառայութիւն կ’անեն, եւ նորանց չորս հարիւր տարի կ’չարչարեն: Բայց այն ազգն էլ, որին արդէն կ’ծառայեն, ես կ’դատեմ. եւ նորանցից յետոյ մեծ ստացուացքով դուրս կ’գան: Եւ դու խաղաղութեամբ քո հայրերի մօտ կ’գնաս. լաւ ծերացած կ’թաղուիս»: – Դե ինչ, դադարենք այլևս զարմանալուց, քանզի «սուրբ գիրք»-ը լցված է նման «սուրբ պատմություններով»: Եվ այսպես, Եհովայի ու Աբրամի շուկայական հարաբերություններից հետո Եհովան որոշում է Աբրամի ցեղին տանել օտար երկիր ստրկության և 400 տարի ծառայելուց հետո խոստանում է մեծ ունեցվածք (մազոխիզմի դասական օրինակ): Այնուհետև, «արդարագույն աստված Եհովան» պատժում է այն ազգին, որն իր իսկ պատվերով շահագործել է հրեաներին (սադիզմի դասական օրինակ): Այնպես որ, այս աստծուն ծառայես, թե չծառայես, միևնույնն է պատժվելու ես քրիստոնյա եղբայր, դու չէ որ ընտրյալ ես…                    
        – (Ծննդոց, գլ. ԺԶ) – «Եւ Աբրամի կինը Սարան չէր ծն-  ում նորա համար, եւ նա մի Եգիպտացի աղախին ունէր անունը Հագար: Եւ Սարան ասեց Աբրամին. Ահա Եհովան ինձ արգիլեց ծնելուց, ուրեմն աղախնիս մօտ մտիր. գուցէ նորանից որդի ստանամ: Եւ Աբրամը Սարայի ձայնին լսեց: Եւ Աբրամի կինը Սարան իր Եգիպտացի աղախին Հագարն առաւ, Աբրամը Քանանի երկրում տասը տարի բնակելուց յետոյ, եւ տուաւ  նորան իր մարդին Աբրամին՝ որ նորան կին լինի: Եւ նա մտաւ Հագարի մօտ, եւ նա յղացաւ. եւ երբոր տեսաւ թէ յղի է, իր տիկինը իր աչքի առաջին անարգուեցաւ: Եւ Սարան ասեց Աբրամին. Իմ անիրաւութիւնը քեզ վերայ լինի. ես իմ աղախինը քո գիրկը տուի, եւ երբոր տեսաւ թէ յղի է, ես նորա աչքի առաջին անարգուեցայ. Եհովան իմ ու քո մէջտեղը դատաստան անէ: Եւ Աբրամն ասեց Սարային. Ահա քո աղախինը քո ձեռքին է, արա նորան ինչ որ հաճոյ է քո աչքին. եւ Սարան նեղեց նորան, եւ նա փախաւ նորա երեսիցը: Եւ Եհովայի հրեշտակը գտաւ նորան անապատումը ջրի աղբիւրի մօտ Սուրի ճանապարհի վերայ լինող աղբիւրի մօտ. Եւ ասեց. Ով Սարայի աղախին Հագար, ո՞ր տեղից ես գալիս, եւ ու՞ր ես գնում: Եւ նա ասեց. Ես իմ տիկին Սարայի երեսիցը փախչում եմ: Եւ Եհովայի հրեշտակն ասեց նորան. Ետ դարձիր քո տիկնոջ մօտ, եւ նորա ձեռքի տակ խոնարհուիր…»: – Այստեղ պատմությունը դադարեցնելով, մի համեմատություն անենք: Երբ Եվան «բարին ու չարը» ճանաչելու համար Ադամին «արգելված ծառի» պտուղն է ուտեցնում, Եհովան աներկբա պատժում է նրանց, իսկ երբ իր կողմից «ծնելն արգիլելը» խախտվում է, նա ոչ միայն չի պատժում փախադարձ կավատներ Աբրամին և Սարային, այլև՝ անարգված Հագարին ստիպում է խոնարհվել իրեն պղծողների առջև, որը ետ գալուց հետո, հետագայում ավելի մեծ անարգանքի է ենթարկվում ու այնուհետև վտարվում: Այո՛, երբ Ադամն ու Եվան փորձում են իմաստնանալ, իսկապես մերձենալ իրական ԱՐԱՐՉԻՆ (և ոչ թե Աստծո գործերին խառնվել), ինքնակոչ աստված Եհովան անմիջապես պատժում է լուսավորության այդ ձգտումը, իսկ, ահա, անբարոյականությունը, խավարն ու տգիտությունը նրա կողմից պաշտելի ու պաշտպանելի են, և սա նույնպես հասկանալի է: Իսկ Հայի Առաքելությունը լույս սփռե՛լն է, և ո՛չ՝ խավարապաշտությունը: Իսկ որ Եհովան հենց ինքը խավարն է, ապացուցում է հետևյալ դրվագը.
         – (Ծննդոց, գլ. ԼԲ) – «Եւ Յակոբը մինակ մնաց, եւ մի մարդ գոտեմարտում էր նորա հետ մինչեւ արշալոյսի ծագելը: Եւ տեսաւ որ չ’կարողացաւ նորան յաղթել, նորա զըստի ամոլաջլին դիպաւ. եւ Յակոբի ամոլաջիլը թուլացաւ նորա գոտեմարտած ժամանակը: Եւ նա ասեց. թող տուր ինձ, որովհետեւ արշալոյսը ծագեց. եւ Յակոբն ասեց. – Չեմ թողիլ քեզ՝ մինչեւ որ ինձ չօրհնէս: Եւ նա ասեց նորան, Ի՞նչ է անունդ. նա էլ ասեց. Յակոբ է: Եւ նա ասեց. Այլ եւս քո անունը Յակոբ չասուի, այլ Իսրայել, որովհետեւ Աստուծոյ հետ եւ մարդկանց հետ մարտնչեցիր եւ յաղթեցիր: Եւ Յակոբը հարցրեց եւ ասեց. Աղաչեմ՝ անունդ ասիր: Եւ նա ասեց. Ինչու՞ ես իմ անունը հարցնում. եւ նա օրհնեց նորան այնտեղ: Եւ Յակոբն այն տեղի անունը Փանուէլ դրաւ, որովհետեւ ասեց. Դեմ առ դեմ տեսայ Աստուծոյն, եւ իմ անձը ողջ մնաց»: – «Իսրայել» նշանակում է Աստծո (իմա՝ Եհովայի) հետ գոտեմարտող: Այստեղ առավել քան ակնհայտ է, որ Եհովան, որը մարդու տեսքով մարտնչում է Հակոբի հետ, չի կարողանում հաղթել նրան. ա՜յ քեզ աստված… Այդ նույն Եհովան չարքի պես վախենում է արշալույսից և քանզի երևակվող արևածագը նրա համար մահ է նախապատրաստում, նա իրեն պարտված է համարում, և  խնդրում է Արևից փախչելու թույլտվություն՝ օրհնելով Հակոբին: Իսկ ո՞վ է փախչում Արեգակի լույսից… 
         – (Եզեկիէլի մարգարէութիւնը, գլ. Թ) – ում ասվում է ավելին. «Եվ ինձ տարավ Տիրոջ տան ներքին գաւիթը, եւ ահա Տիրոջ տաճարի մուտքումը սրահի եւ սեղանի մէջտեղը քսանեւհինգ մարդի չափ կային, քամակները դէպի Տիրոջ տաճարը եւ երեսները դէպի արեւելք, եւ նորանք երկրպագութիւն էին անում դէպի արեւելք արեգակին…»: – Սա բացահայտում է այն պարզ ճշմարտությունը, որ Եհովան պաշտելի չի եղել նույնիսկ «իր» տաճարում…  Մի շատ կարևոր դրվագ էլ ներկայացնենք ինքնակոչ աստծո վերաբերյալ, որը բազմաթիվ զեղծարարություններից և «սրբագրություններից» հետո էլ՝ որպես ճշմարիտ վկայություն, մնացել է:
          – (Ծննդոց, գլ. Զ) – «…Եւ Աստուած խօսեց Մովսէսի հետ եւ ասեց նորան. Ես եմ Եհովան: Եւ երեւեցայ Աբրահամին, Իսահակին եւ Յակոբին Ամենակարող Աստուծոյ անունով, բայց իմ Եհովայ անունովը նորանց չ’յայտնուեցայ, որ նորանց տամ Քանանի երկիրը ուր որ պանդխտացան… Եւ ձեզ ինձ համար ժողովուրդ վեր կ’առնեմ, եւ ձեզ համար Աստուած կ’լինիմ. եւ պիտի գիտենաք որ ես եմ Եհովան ձեր Աստուածը՝ ձեզ Եգիպտացիների ծանր գործքերի տակիցը հանողը…»: – Այստեղ Եհովան խոստովանում է, որ ինքը Ամենակարող Աստվածը չէ և ստորաբար ստելով է Արարչի անունից հանդես եկել: Իսկ իր ընտրյալ ժողովրդին պարզաբանում է, որ նրանց եգիպտացիներից կփրկի, եթե իրեն ճանաչեն որպես Աստված, և որ ինքն ընդհամենը խավարասեր Եհովան է: Ահա՛, թե ում են ապավինում միլիոնավոր մարդիկ «Հայր Աստված» կանչելով, թախանձագին «Տեր ողորմե՜ա» ձայնակցելով, ահա՛, թե ինչու է մարդկությունը խելահեղորեն գահավիժում դեպի կործանում, ընդ որում այդ անկման մեջ առաջատարը առավելապես մենք՝ հայերս ենք…
         – (Ծննդոց, գլ. ԺԹ) – «Եւ Ղովտը Սեգովրից վեր գնաց եւ սարումը բնակուեց, եւ իր երկու աղջկերքն իր հետ. որովհետեւ վախենում էր Սեգովրումը բնակուելու եւ բնակուեց մի այրում ինքը եւ իր երկու աղջկերքը: Եւ մեծն ասեց պզտիկին. Մեր հայրը ծեր է, եւ երկրիս մէջ մարդ չ’կայ մեզ մօտ գալու համար ինչպէս ամեն երկրի սովորութիւնն է: Եկ մեր հօրը գինի խմեցնենք, եւ նորա հետ պառկենք, եւ մեր հօրիցը սերունդ յարուցանենք: Եւ այն գիշերը իրանց հօրը գինի խմեցրին, եւ մեծ աղջիկը գնաց եւ իր հօր հետ պառկեց. եւ Ղովտը չիմացաւ նորա պառկելը եւ վեր կենալը: Եւ եղաւ որ միւս օրը մեծ աղջիկը պզտիկին ասեց. Ահա երէկ գիշեր հօրս հետ պառկեցի, այս գիշեր էլ նորան գինի խմեցնենք, եւ դու գնա հետը պառկիր, եւ մեր հօրիցը սերունդ յարուցանենք: Եւ այն գիշերն էլ իրանց հօրը գինի խմեցրին, եւ պզտիկ աղջիկը վեր կացաւ նորա հետ պառկեց, եւ Ղովտը չիմացաւ նորա պառկելը եւ վեր կենալը: Եւ Ղովտի երկու աղջկերքը իրանց հօրիցը յղացան: Եւ մեծը որդի ծնեց եւ անունը Մովաբ դրաւ. նա է Մովաբացիների հայրը մինչեւ այսօր: Եւ պզտիկն էլ որդի ծնեց, եւ նորա անունը Բենամմի դրաւ. սա է Ամմոնի մարդկանց հայրը մինչեւ այսօր»: –  Սա, իհարկե, ավելին է, քան պոռնկությունը… Եվ այստեղ էլ Եհովան իր բնույթի համաձայն վարձատրում է անառակ քույրերին, չնայած կարող էր մի երկու որձ ուղարկել՝ այդ երկու վիժվածքին հանգստացնելու համար, բայց նա այլ կերպ է վարվում, անառակների ժառանգներին նախահայրեր է դարձնում… Սրբազան պոռնկության դասական օրինակ:
         – (Ծննդոց, գլ. ԻԷ) – «Եւ եղաւ երբոր Իսահակը Յակոբին օրհնեց վերջացրեց, եւ եղավ հէնց որ Յակոբը դուրս եկաւ իր հօր Իսահակի առջեւից, նորա եղբայր Եսաւը եկաւ որսիցը: Նա էլ խորտիկներ շինեց եւ բերաւ իր հօր մօտ, եւ ասեց հօրը. Վեր կաց, հայր իմ, եւ կեր քո որդու որսիցը, որ քո հոգին ինձ օրհնէ: Եւ նորա հայրը Իսահակը ասեց նորան. Դու ո՞վ ես: Եւ նա ասեց. Ես քո անդրանիկ որդի Եսաւն եմ: Եւ Իսահակը մեծ սարսափով սաստիկ սարսափեց եւ ասեց.Ապա նա ո՞վ էր, որ որս էր որսել եւ բերել ինձ համար, եւ ես ամենիցը կերայ քո գալուց առաջ եւ օրհնեցի նորան. նա օրհնուած էլ կ’մնայ: Եւ երբ որ Եսաւը լսեց իր հօր խոսքերը, մեծ եւ դառն աղաղակով սաստիկ լաց եղաւ, եւ ասեց իր հօրը, Ինձ էլ օրհնիր, հայր իմ, ինձ էլ: Եւ նա ասեց. Քո եղբայրն եկաւ նենգութեամբ եւ առաւ քո օրհնութիւնը: Միթե՞ նորա անունը Յակոբ չեն ասում. եւ ահա սա երկու անգամ է որ ինձ խաբել է. իմ անդրանիկութիւնն առաւ, եւ հիմա էլ ահա օրհնութիւնս առաւ, եւ ասեց. Ինձ համար օրհնութիւն չե՞ս թողել: Եւ Իսահակը պատասխանեց եւ ասեց Եսաւին. Ահա նորան քեզ վերայ իշխան դրի, եւ իր բոլոր եղբայրները տուի նորան ծառաներ լինելու համար.եւ ցորենով ու գինով հաստատեցի նորան. եւ հիմա քեզ ի՞նչ անեմ, որդիս…»: – Եհովայի ու Իսահակների համար կարևորը արդարության վերականգնումը չէ, այլ խաբեբային առաջ մղելը, սին առաքինությունը և կեղծ աստվածապաշտությունը հովանավորելը: Ահա այսպես էլ առաջնորդվելով առ այսօր, խարդախությամբ ու նենգությամբ, Եհովայի ընտրյալները տիրում են այլոց անդրանիկությանը, օրհնությանը, առաքելությանն ու երկրներին, սակայն, դրանով նրանք կատարելության չեն հասնում (հասկանալով դա), բայց լուծում են շատ կարևոր խնդիր՝ խաչ են քաշում այլոց առաքելությունների վրա (նույնն է՝ խաչին են հանում ամբողջ ազգերի) … Իսկ մենք սա հասկանու՞մ ենք:
          Իհարկե, կարելի է տասնյակ օրինակներ բերել, թե ինչ- պես է Եհովան ջհուդա – հրեական ցեղերին ուղարկում այս կամ այն երկիրը թալանելու, ավերելու, սրբապղծելու, դավադրելու, սպանելու և ուրիշ այլանդակությունների համար, այսպես կոչված հին կտակարանում չկա մի էջ, որը պղծությամբ պարուրված չլինի… սակայն, դա զուտ ժամանակի վատնում կլինի, պարզապես բավարարվենք այսքանով և որպեսզի խորապես ծանոթանաք այդ «Աստվածաշունչ»-ին  (ափսո՜ս անվանում), նախ այն կարդացեք, որից հետո խորհուրդ կտանք ընթերցել Լեո Տաքսիլի «Զվարճալի Ավետարան»-ը, Հոլլբախի «Սրբերի պատկերասրահ»-ը և այլն, ու ձեզ համար առավելագույնս կբացահայտեք քրիստոնեության ու նրա հռչակած սրբերի իրական դեմքը…  խե՜ղճ  Հիսուս   Քրիստոս, ու՞մ  և  ինչի՞ համար խաչվեցիր… 
          Նաև շատ թեթև աչքով ուշադրություն դարձրեք «սուրբ» գրքում ամրագրված թվաբանական պարզագույն սխալների վրա, որը հաստատապես հիմնավորում է այն ճշմարտությունը, որ այս գիրքը դարեդար գրվելով պարբերաբար կեղծվել է և այն կցկտուր տվյալներն էլ որ աշխարհի հնագույն ազգի ու պետության՝ Հայերի և Հայաստանի մասին որ թողնվել է, ոչ մի պատկերացում չի տալիս ՄԱՐԴԿՈՒԹՅԱՆ ՕՐՐԱՆԻ և ՓՐԿՈՒԹՅԱՆ ԵՐԿՐԻ մասին, որի միտումն ավելի քան ակնհայտ ու հասկանալի է: Իսկ ինչ մնում է տասը պատվիրաններին, դրանցից և ոչ մեկը Եհովան ու նրա ընտրյալները չեն կատարում, դրանք գրված են այլ ազգերի համար, որպեսզի նրանց խաբելն ու շահագործելը հեշտ լինի…
       Ամեն դեպքում մեկ անգամ էլ, առավել սթափ նայեցեք «քրիստոնեական» կոչվող աշխարհին ու նրա դերակատարներին և անփոփոխ կտեսնեք հին կտակարանի պոռնկություններն ու խարդախությունները, «հոգևոր և աշխարհիկ» մարդկանց աներևակայելի այլանդակությունները: Ո՛չ,սա շեղում չէ, այսպես եղել է, այդպես էլ շարունակվում է, այդպես գրված է «սուրբ» գրքում… Իսկ այժմ, եթե ցանկություն ունեք, խաչակնքե՜ք, բայց, միևնույնն է ոչինչ չի փոխվելու… 

Հ.Գ. – Մենք չենք առաջարկում քրիստոնյաների պես ջար-     դուփշուր անելով վերջ տալ քրիստոնեությանը, այն 1700-ամյա պատմամշակութային արժեք է, այլ՝ պահանջում ենք, վերանայել այնտեղ արծարծվող սին և օտար արժեքները, հայության հետ բացարձակապես կապ չունեցող ստահոդ պատմությունները, որը միանշանակ թույլ կտա միավորել հայկական տարբեր եկեղեցիները, նաև դիմագրավել՝ համաշխարհային տարաբնույթ կրոններին ու աղանդներին:
Այլ կերպ ասած հայերը պետք է ծունկի գան զուտ Հայկական Օծյալության (քրիստոնեության) գաղափարախոսության, Ճշմարիտ Փրկչության երևույթի առջև: (Պատահական չէ, որ միջնադարյան Հայաստանում լայն ծավալում ստացած թոնդրակյան շարժումը, որի հետևորդները շեշտում էին իրենց՝ «Արամյան ազգի որդիներ» լինելը, նույնպես հորդորում էին հրաժարվել հին կտակարանից): Ժամանակին առաջարկվել է նաև ստեղծել արիա – քրիստոնեություն՝ հին կտակարանի դուրս շպրտումով, տեղը Հայոց Պատմության ամրագրումով, սակայն, մենք վստահ ենք, որ միայն ամբողջապես թոթափելով այլապաշտության լուծը և առաջնորդվելով ՀԱՅԿԱԿԱՆՈՒԹՅԱՄԲ՝ մենք՝ հայերս, կընթանանք մեր Առաքելության Արահետով…

                                     «Հայ-Արիների» խմբագրություն

Հարցազրույց ՀՀ ցեղասպանության դեմ պայքարող պատերազմի և աշխատանքի վետերանների միության նախագահ
 Սամվել Պողոսյանի հետ

Հարց – Հայտնի է, որ  Ձեր միությունը Աժ ընտրություններին սատարում էր «Հայ Արիների Բռունցք» (ՀԱԲ) կուսակցությանը, սերտ համագործակցելով նաև նրա համամասնական ցուցակում ընդգրկված ազգայնական ուժերի, հատկապես՝ Հայ Արիական Միաբանության հետ: Ո՞րն էր պատճառը:
Պատ. – Մեր սերտ համագործակցությունը պատահական չէ: Այն պայմանավորված է դեռևս Արցախյան շարժման առաջին օրերից, երբ ստեղծվեց մեր միությունը՝ իմ նախագահությամբ, որում իր դերակատարությունն ունեցավ նաև տեղակալս՝ Վարդան Վարդանյանը: Շուտով նա ինձ տեղեկացրեց, որ Ռազմիկ Վասիլյանի և այլոց հետ ցանկանում են Հայոց Ազգային Բանակ ստեղծել և ինքը պատրաստվում է լիովին նվիրվել այդ գործին: Ես, իհարկե, ողջունեցի այդ մտադրությունը և նրա՝ ՀԱԲ-ի հրամանատարի տեղակալ՝ կոմիսար դառնալը: Ցավոք, ՀՀՇ-ականների իշխանության գալը դարձավ ճակատագրական ՀԱԲ-ի համար, սադրանքների միջոցով լուծարեցին Հայաստանի անկախությանը և սահմանների պաշտպանությանը մեծապես նպաստած ռազմական կազմավորումը, իսկ նրա հրամանատարներին ու զինվորներին բանտարկեցին: Այդ պատճառով, 1990թ. նոյեմբերի 14-ին դիմեցի ՀՀ գլխավոր դատախազին՝ պահանջելով դադարեցնել ՀԱԲ-ականների դեմ տարվող հալածանքը, որպեսզի ազատ արձակվեն նրա հրամանատարներն ու շարքայինները: Սակայն, ոչ մի արդյունք չեղավ: Ստիպված, 1991թ. մարտի 4-ին երկրրորդ դիմումը հղեցի ՀՀ գլխավոր դատախազ պրն. Ա. Ա. Գևորգյանին՝ հետևյալ բովանդակությամբ, որ իմ առաջին միջնորդությունն անտեսվել է, իսկ ՀԱԲ-ականների նկատմամբ շարունակ կիրառվում են ստորացուցիչ և հաշվեհարդարի գործողություններ, ուստի, մեր կազմակերպության անունից պահանջում ենք հիմնավորապես վերջ տալ հայրենիքի նվիրյալների անօրինական մեկուսացումը, և անհապաղ ազատ արձակել նրանց:
Հարց – Եվ բավարարվե՞ց Ձեր պահանջը…
Պատ. – Իհարկե ոչ: 15 օր հետո ստացա պատասխան, որ ՀԱԲ կազմակերպության ղեկավարների խափանման միջոց կալանքը փոխելու իմ պահանջը բավարարվել չի կարող, քանի որ քրեական գործերի նախաքննությունն ավարտվել է, մեղադրական եզրակացություններն ուղարկվել են ՀՀ Գերագույն դատարան՝ նրանց դատի տալու համար…
Հարց – Այս բոլոր հարցերը վերաբերում էին նախորդ ՀԱԲ-ին՝ Հայոց Ազգային Բանակին: Ի՞նչն էր այսօր Ձեզ կապում  նոր ՀԱԲ-ի՝ Հայ Արիների Բռունցքի, ազգայնական ուժերի հետ:
Պատ. – Հայրենապաշտ, ազգի հոգսերով ապրող ու պատմական արմատներին նվիրված հայ ազգայնական ուժերը Ազգային Ժողովի ընտրություններին համախմբվել էին Հայ Արիների Բռունցքի համամասնական ցուցակում, և սա չափազանց ոգևորիչ էր, քանի որ այսօրվա ՀԱԲ-ը լիարժեք գաղափարակիրն է նախորդ ՀԱԲ-ի, նույնիսկ գաղափարապես ավելի հզոր է ու պատրաստված: Միակ տարբերությունն այն է, որ նախկին ՀԱԲ-ը զենքով էր պաշտպանում հայրենիքն ու ազգը, ներկայինս՝ հոգևոր – գաղափարական ձևով է պաշտպանում: Նախկին և ներկայիս կառույցների ամենազորեղ զենքը Նժդեհի գաղափարներն են՝ խոսքի հզոր ուժով պատված: Միայն նման գաղափարը կնպաստի՝ այս տագնապալի վիճակից դուրս գալուն: Եվ պատահական չէ, որ այդ հայրենանվեր գործին են լծվել նաև նախկին ՀԱԲ-ի զորահրամանատարներն ու մարտիկները՝ ի դեմս Ռազմիկ Վասիլյանի, Արմեն Ավետիսյանի և այլոց: Ցավում եմ, որ հայ ազգայնականները ապաշնորհ ընտրությունների պատճառով տեղ չունեցան ՀՀ Ազգային Ժողովում, քանզի դրանից միայն կշահեյին Հայաստանն ու հայությունը: Նման ուժի առկայության պայմաններում նաև մեր միությունը հնարավորություն կստանար՝ Հայկական հարցի և ԼՂՀ կարգավիճակի հայանըպաստ լուծումներով լրջորեն զբաղվելու համար:
Հարց – ԱԺ ընտրությունները նույնպես անցան պատմության գիրկը: Ձեր տպավորությունները:
Պատ. – Ընտրություններն անցան «ընդունված կարգով», հիմնականում նշանակվեցին ՀՀ ԱԺ պատգամավորներ և ժողովուրդը հերթական անգամ հուսախաբված մնաց:
Հարց – Ի՞սկ ինչ եք նախատեսում Դուք՝ իրավիճակը շտկելու առումով: Կա՞ն ծրագրեր:
Պատ. –  Իհարկե: Նախ ասեմ, որ մեր և միջազգային դատարաններին դիմել չենք պատրաստվում, քանի որ մերոնք դեռևս կատարածուներ են, օտարները՝ ծաղրածուներ, որոնք արքունիկի ծիծաղեցնողների պես ճիշտ բաներ են ասում՝ ժպիտը երեսներին, հետին մտքերով: Մենք վերջնականապես համոզվեցինք, որ անհրաժեշտ է հզորանալ, ազգի ներքին ներուժին ապավինելով՝ սեփական ձեռքերը սեփական ծնկներին դրած բարձրանալ: Այժմ զբաղված ենք Հայաստանի Ազգայնական Ճակատի ձևավորմամբ, որի կայացման միջոցով ենք տեսնում ազգի ինքնամաքրման գործը: 
Հարց – Ուրեմն Հայ Արիների Բռունցքը կշարունակի՞ իր եռանդուն գործունեությունը:
Պատ. – Հայ Արիների Բռունցք կուսակցությունը լոկ մեկ քաղաքական կառույց է, որի միջոցով մի շարք ազգայնական ուժեր միասնականորեն, կազմակերպության համամասնական ցուցակով հանդես եկան ՀՀ ԱԺ ընտրություններում, որպեսզի լսելի դարձնեն հայ ազգայնականության ձայնը: Այժմ, կրկնում եմ, ձևավորվում է Ազգայնական Ճական, որի նախաձեռնողը իմ ղեկավարած Հայ Արիական Միաբանությունն է, որը 10 տարվա կյանք և լուրջ փորձառություն ունի:
Ես անկուսակցական եմ, մեր Հայ Արիական – Ցեղապաշտական Կուսակցությունը (ՀԱՑԿ) դեռևս վերագրանցված չէ, սակայն, ըստ երևույթին կվերագրանցենք, քանզի քաղաքական դաշտում այնուամենայնիվ դրա կարիքը զգում ենք, չնայած առհասարակ ազգայնականները չհարմարվող մարդիկ են, չկուսակցականացված:
Հարց – Հայ ազգայնականությունը կատարեց աննախադեպ քայլ, միասնականորեն հանդես եկավ ԱԺ ընտրություններում, բարձրաձայն խոսեց իր նկրտումների մասին, ճանաչվեց սփյուռքահայության և միջազգային հանրության կողմից, իսկ այժմ էլ փորձում է ձևավորել Հայաստանի միասնական ազգայնական դաշտը: Հաջողություն ենք մաղթում Ձեզ:
Պատ. – Նժդեհի խոսքերով՝ աշխարհն ազգայնանում է: Այսօր մեծ ու փոքր բոլոր երկրներում ազգայնական ուժերը ազդեցիկ դիրք ունեն, շատ երկրներում էլ հասել են իշխանության: Սա մեզ մտածելու տեղիք պիտի տա: Մենք այսօր և մշտապես պետք ենք մեր ազգին ու հայրենիքին:
Հարցազրույցները՝ Անդրանիկ Գևորգյանի

Санкт-Петербург,
12 мая 2003г.
ДОРОГИЕ ДРУЗЬЯ!

       25 мая 2003 года состоятся выборы в Национальное Собрание Армении.
        Это значительная веха в политической жизни вашей страны. Их результаты на ближайшие годы определят судьбу армянского народа.
     На фоне нарастающей агрессивности США и их союзников Турции и Израиля остро стоит вопрос об избрании в руководящие органы Армении достойных сыновей своей Родины.
         "Союз венедов" горячо приветствует участие избирательного блока "Кулак Армяно – Арийцев" в выборах в Национальное Собрание Армении.
         Хищное око глобализма строго следит за ростками национального самосознания, воюя против суверенитета всех народов. Враг действует глобально, и наши усилия в противостоянии должны быть, несомненно, объединены.
         В 1996 году Дед венедов Безверхий Виктор Николаевич посетил Армению с целью укрепления дружбы русских и армянских язычников. В знак вечного братства он прошел обряд посвящения в языческом храме Гарни.
        Прочность дружбы наших народов проверена столетиями, однако, есть в мире силы, которым не нравятся устойчивые братские взаимоотношения армян и русских.
     Мы считаем, что последователи идей Гарегина Нждэ – "Кулак Армяно – Арийцев" – являются теми достойными сынами Отечества, которые обеспечат мирное процветание Армении.
        "Союз венедов" выражает уверенность, что 25 мая армянский народ сделает правильный выбор!
     Ваш успех, несомненно, приблизит час нашей об-   щей победы!

ГЛАВА "СОЮЗА ВЕНЕДОВ" СОКОЛОВ ЕВГЕНИЙ ВАЛЕНТИНОВИЧ
СОВЕТ ГЛАВЫ "СОЮЗА ВЕНЕДОВ"
СОВЕТ ТВЕРДЫНИ НАРОДОВЕРИЯ "СОЮЗА ВЕНЕДОВ"

Հ.Գ. – Սույն ողջույնի խոսքը տպագրում ենք, հայ հանրությանը ռուս արիացիների մասին տեղեկատվություն տալու նպատակով: Հետաքրքիր կլինի իմանալ, որ Վիկտոր Բեզվերխին 1996թ. Գառնիի հեթանոսական տաճարում Արական Աստվածներին երդվելիս արտասանեց հետևյալ տողերը.
«Клинусь мощю Ваагна и учением Гарегина Нжде…»:
Նա խոստովանեց, որ ցեղակրոն ուսմունքը համապատասխանում է բոլոր ազգերի ներքին էությանը, պարզապես անհրաժեշտ է հայի փոխարեն գրել ռուս, պարսիկ, հույն և այլն:

ԵՐԲ ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐՈՒԹԻՒՆԸ ՑԵՂԱՍԻՐՈՒԹԻՒՆ ՉԷ

Ա
      Չեմ կարծում, որ օրուայ՝ կրակ առած մեր Երկրագնդի վրայ մի այլ ժողովուրդ այնքա՛ն յաճախ խօսէր հայրենիքի եւ հայերանսիրութեան մասին, որքան հայը:
         Յաճախէ՛ք մեր հանդէսները եւ անմիջապէս պիտի համոզուէք, որ ամենից շատ հայ մարդն է «ուխտում» ծառայել հայրենիքին, մեռնել նրա համար:
        Այդ երեւոյթի հոգեբանական գաղտնիքը նրանումն է, որ հայ «հայրենասէր»ը քաջ գիտէ, թէ իր կուրծք ծեծելը, իր ուխտը բնաւ չի՛ պարտաւորեցնում իրեն ո՛չ միայն մեռնել, այլեւ անշահասիրաբար օգտակար լինել իր հայրենիքին:

* * *
        Չեմ ճանաչում, նմանապէս, մի այլ ժողովուրդ, որի հայրենասիրութիւնը բովանդակութեամբ այնքա~ն աղքատ լինէր, որպիսին է դա մեր ժողովրդի մի մասի մօտ:
     Հայ մարդու հայրենասիրական բառամթերքը կը բաւէ մէկին միջակ հռետոր դարձնելու:
       Բոց ու խանդ – որքան ուզէք, բայց ծոյլ, անպտուղ, անզոհաբերող է այդ հայրենասիրութիւնը:
       Եւ հենց այդ է պատճառը, որ մեզանում «հայրենասէր» համարուածն էլ վտանգի ժամանակ իր հայրենիքը թողել է կրակների մէջ եւ փախել վատօրէն:

* * *
        Վերացական է հայկական հայրենասիրութիւնը: Շատերը հայրենիքը փնտռում են ամպերում, միստիկ մշուշի մէջ, երբ դա այնքա~ն մօտ է մեզ՝ մեր ուշադրութեան, նուիրումին, պաշտամունքին կարօտ: Շատերի համար՝ Հայաստանը դեռ մի գաղափար է, մի ամնեզիա, մի սիոն, մի զոհասեղան:
Մոռանալով այն, որ է՛, որ ապրում է, որով սիրելի է, սուրբ՝ նմանները Հայաստանի փոխարէն պատկերում են մի ինչ-որ կին՝ սեւերի մէջ, հերարձակ նստած ճամբաների եզրին կամ աւերակների վրայ: Մի շքեղ  տեսիլք, մի երազ, մի քարտէս, բայց ո՛չ մեր ցեղը եւ Հայրենիքը:
        Այսպէս, վերացականօրէն խորհելով ու խօսելով Հայաստանի մասին՝ հայը մառախլապատում է ո՛չ միայն «հայրենիք» հասկացողութիւնը, այլ եւ՝ իր ազգային պարտականութիւնն ու պատասխանատուութիւնը: – Հայաստանը կարօտ է կոնկրետ ու կենդանի հայրենասիրութեան:
 * * *
     Հայոց հայրենասիրութիւնը կրում է տօնական, հանդիսային, ազնուապետական բնոյթ:
       Դա յարմար է հռետորութեան եւ տաք սեղանների շուրջը շաչող բաժակաճառերի, բայց ո՛չ եւ Հայաստանին ու հայութեան: – Հայաստանը պէտք ունի հանապազօրեայ եւ զոհայօժար հայրենասիրութեան:
    Գռեհիկ, անհայրենասիրութեան աստիճան գռեհիկ է ոմանց հայրենասիրութիւնը: – Վերջերս մէկը գրեց. «Հայրենիքն է անհատի համար, եւ ո՛չ թէ անհատը՝ հայրենիքի»: – Դա նշանակում է՝ հայրենիքը համարել միջոց, անհատը՝ նպատակ: Դա ասել է՝ երբ վտանգ կայ, թող կործանուի հայրենիքը, միայն թէ ապրի անասնահոգի անհատը: Նման հայրենասիրութեան եւ անհայրենասիրութեան միջեւ տարբերութիւնը բառային է միայն:
      – Մեր հայրենիքի դժբախտութեան ներքին պատճառներէն գլխաւորը- դա հայ մարդու օրուայ ստահայրենասիրութիւնն է:
       Ինչո՞ւ եւ մինչեւ ե՞րբ այդպէս:
   Ինչո՞ւ հայկական կազմակերպութիւններից ու հաստատութիւններից շատերը դարձել են կեղծիքի դպրոց:
      Ինչո՞ւ – որովհետեւ օրուայ հայը մնում է կտրուած իր էաբանական արմատից, իր խորքից – իր ցեղից: Դա դեռ չի՛ հասկացել, որ ինքը, իբրեւ մարդկային անհատ, ծնունդն է որոշ ժառանգականութեան ու միջավայրի – Ցեղի եւ Հայրենիքի. չի՛ գիտակցել, որ ամեն մարդ իր ցեղից է ժառանգում իր ֆիզիքական եւ հոգեկան առանձնայատկութիւնները եւ որ իր հերթին նա էլ իր տաք արիւնը – իր պոտենցիալ անմահութիւնն է կտակում՝ Յաւիտենականին, որպէսզի որոշ ոգի եւ դիմագծութիւն ստանան հայոց գալիք սերունդները: Սեղմ ասած՝ որ ինքը, իբրեւ մարմնա-հոգեկան կազմուածք՝ մի ցեղային ժառանգութիւն է: Այդ գիտակ-ցութեան պակասի պատճառով՝ զզուելիօրէն կարճաշունչ է օրուայ հայու հայրենասիրութիւնը – անզօր՝ նրան մեծ շարժուձեւերի ու գործերի առաջնորդելու: Պակասաւո՞ր է դա – այդ հայրենասիրութիւնը նաեւ ցեղասիրութիւն չէ – դա իր մէջ չի՛ պարփակում մեր արեան գաղափարը:
         Ցե՛ղն է այս կամ այն երկիրը դարձնում հայրենիք: Հողն առանց ցեղի, ասել է՝ մարմին առանց հոգու:
      Ահա՛ թէ ինչո՛ւ հայոց հայրենիք ասել է՝ հայոց ցեղաս-  տան:
          Մի ժողովուրդ, որ իր մտածումից եւ հաստատութիւններից դուրս է թողնում ցեղը՝ հոգեզրկում է իրեն, հարստահարում է իր մետաֆիզիք էութիւնը, տկարացնում իր մշակութաստեղծ եռանդը, իր հերոսական թափը – խորապէս մեղանչում է իր գոյութեան դէմ:
          Սուտ ու սնանկ է նման հոգեթափի հայրենասիրութիւնը, մեռեալ՝ իր ազգային պարտականութեան ու պատասխանատուութեան զգացումը:

Բ
        Այսօր, մասնաւորապէս, երեք բան զերծ պէտք է պահել ստահայրենասիրութեան պղծանքից – հայ խաչը, մանուկը, գիրը:
     Ազգերը չունեն աւելի ճակատագրական պաշտօնեա-   ներ, քան իրենց եկեղեցին, դպրոցը եւ մամուլը վարողները:
Կղեր, ուսուցիչ, խմբագիր – մեծագոյն օրհնութիւն, եւ չարիք միաժամանակ: Օրհնութի՛ւն են, երբ ցե՛ղն է վարում սրանց խղճմտանքը, անէ~ծք, երբ ցեղից չեն առնում իրենց ներշնչումները:
         Պղծադաւան է այն հոգեւորականը – որով եւ՝ ամենավտանգաւորը ազգի ներքին թշնամիներէն, եթէ իր վարած եկեղեցին նա չի դարձնում նաե՛ւ ցեղի տունը:
      Սփիւռքի հայոց եկեղեցիներից շատերում, յուրախութ-  իւն թուրքի եւ բոլշեւիկի, դեռ ցեղը տեղ չունի: Նման հաստատութիւնները կարող են ծառայել ամեն բանի, բայց ոչ Աստծուն եւ Հայրենիքին:
       Պաշտօնապղծութիւն է կատարում ուսուցիչը, որի մարգարէն ցեղամերժ Մարքսն է, Լենինը:
         Նմանը՝ ո՛չ թէ մտածումով, զգացումով ու գործով հայեր, այլ՝ հայօրէն սատակներ կը հասցնի վաղուայ համար:
   Հապա անցեղաշունչ թե՞րթը, գի՞րքը, որոնց ամբողջ հայկականութիւնը կայանում է նրանում, որ հայատառ են:
   Հայրենիքի եւ հայրենասիրու- թեան մասին աղմկում են նմաններն էլ, առանց անդրադառնալու, որ պղծութիւն է կատարում ամեն անհատ, կազմակերպութիւն, հաստատութիւն, որի մտածումի, զգացողութեան ու գործերի մէջ ցեղը տեղ չունի, բայց եւ այնպէս՝ խօսում է ազգի եւ հայրենիքի անունից: Հոգեւոր չարաշահութի՛ւն եւ անբարոյականութիւններից ամենազազրելի՛ն է դա: Սրա՛նք են խաթարում մեր ազգային ոգին, մտածողութիւնը, նկարագիրը:
* * *
        Հայրենիք սիրել, ասել է՝ խորազգալ, խորհել ու գործել ա՛յն, որ անհրաժեշտ է ցեղի եւ հայրենիքի հզօրացման եւ յաւերժացման համար:
     Ցե՛ղն է մեզ օժտում յաւիտենականի զգացումով: Անցեղակրօնը միշտ էլ ենթադրում է յաւիտենական զգացումից զուրկ արարած: Իսկ նմանը, ըստ իմաստասէր Ֆիխտէի, «սէր չունի ո՛չ իր անձի, ո՛չ էլ իր հայրենիքի հանդէպ»:
        Սիրե՞լ – սիրում են ե՛ւ շուկան, ուր կարելի է շահել. սիրում են դրամը, հաճոյքը, յարմարութիւնը – անցողական սակաւարժէք հազար ու մէկ բաներ:
       Իսկ Հայրենիքը – դա,  իբրեւ գերագոյն արժէք – պատկանում է սրբազան այն առարկաների կարգին, որոնք պաշտւում են նաե՛ւ: Սիրում ենք շա~տ բաներ, բայց արիւն չենք թափում նրանց համար: Հայրենիքը, սակայն, պահանջում է ո՛չ միայն մեր սիրտը, այլեւ՝ մեր արիւնը, երբ դա անհրաժեշտ է իր գոյութեան համար: Սէրն աւելի իրաւունք է ճանաչում, պաշտամունքը՝ պարտականութիւն: Մարդիկ աւելի հեշտ են համերաշխում, միաբանում պաշտամունքի, քան սիրոյ մէջ, որի առարկաները բազում են, մեծ մասամբ՝ հասարակ: Ընդհանուր պաշտամունքի դէպքում՝ ժողովրդի մտածումն ու գործը ընթանում են ներդաշնակ: Ինչ որ է ժողովրդի հասկացողութիւնը իր հոգեւոր էութեան, նոյնն է դա իր հայրենիքի մասին:
        Նիւթապաշտի հայրենիքը՝ մի երկարամաս է լոկ եւ ուր-  իշ ոչինչ: Նմանը սիրում է իրեն կերակրող ու պատսպարող երկիրը, եւ այդ սահմանափակ, գրեթէ նախնական սէրը անուանում է հայրենասիրութիւն, որն ունի կենսաբանական, բայց ոչ ե՛ւ հոգեւոր հիմքեր: 
     Գաղութահայութեան օրուայ պառակտեալ վիճակը ապացոյց եւ արդիւնք է ընդհանուր պաշտամունքի պակասի: Անցեղակնիք խմբակցութիւններն ու հաստատութիւնները շարունակում են ստահայրենասիրութիւնը գործածել իբրեւ կեղծիք, շպար, որով՝ է՛լ աւելի ամբոխացնում են ու ցրում մեր ժողովուրդը, երբ դա այսօր այնքա~ն կարիք ունի միանալու ցեղը խորհրդանշող մի հատիկ դրօշի տակ:
         Հաւատա՛նք – Հայաստանից դուրս էլ հայը հա՛յ կը մնայ, եթէ մնաց կապուած իր ցեղի ճակատագրին:  Իսկ  դրա համար՝ օր, ժամ, վայրկեան առաջ հայոց բառարաններից սրբենք հայրենասէր եւ հայրենասիրութիւն սնամէջ բառերը:
Հայրենիքին, որ ասել է՝ ե՛ւ ցեղին – վայել է խոր պաշտամունք. նրան հայրենապաշտնե՛ր են պէտք, որպիսին դառնում են ցե՛ղը, միայն ցե՛ղը դաւանողները:
       Այո՛, առանց ցեղասիրութեան չկա՛յ ճշմարիտ հայրենասիրութիւն:

«Ռազմիկ», 1941թ., թիւ 11, 12

Պատգամ Արյաց
Որքան էլ որ պիղծ օտարը
Չարախնդա հոգիդ խեղել,
Քո դավանած գաղափարի
Զուլալ ուղուց անձդ շեղել.
Ընդդիմացիր մաքրությամբդ,
Ձգտիր հայիդ հոգին պեղել
ՈՒ Նախնյացդ Զորակցությամբ
Աստվածազարմ Ազգիդ Ցեղել…

«Տվեք ինձ հենման կետ
եվ ես շուռ կտամ Երկիրը»
Արքիմեդ
Վասն Մարդկության
Երկիր կոչեցյալ այս մոլորակը
Լցվել է վաղուց ամենայն աղբով:
ՈՒ՞ր ես բնագետ. կուզեի լինել
Նեցուկ – հենման կետ,
ՈՒ այս երկիրը հայտարարեի…
ՈՒղեծրից դուրս…
Հանուն մարդկության լիներ… կենսաղետ,
Փրկվեր միայն Մարդը Մարդացեղ,
Տմարդի մարդուց ազատվեր իսպառ,
ՈՒ ապրեր խաղաղ՝ բնության կարգով,
Լիներ բնապաշտ ու Աստվածահաճ…

Տիգրան Ցեղապաշտ

Չկայացած Գարուն
      Դե արի ու մի՛ խենթացիր վարդապետ՝ արդարության հուղարկավորության համար: Հոգեհանգստի ժամանակ ասված ճոռոմ ճառերի և Մարիամի թախծոտ աչքերից կախված արյան շիթերի համար: Նրա խաչված Որդու դարավոր ողբի ու մեղքերի քավության համար: Չարքաշ շինականի աղերսի պես հնչող ամենօրյա աղոթքներում չարյաց փրկության և մի կտոր հանապազօրյա հացի համար, որն երկնքից է կախված:
     Դե արի ու մի՛ խենթացիր, երբ անարդարության զորավոր ձեռքը զորավոր ավետարանի վրա դրված երդմնազանց է դառնում… իսկ զորավոր ավետարանը դառնում է անզօր, դարերի փոշին կուլ տված մի հասարակ մագաղաթ: Եվ այս ամենից հետո ինչու՞ երկրի արգանդը ճշմարտության ցավից չի գալարվում, կամ լեռների ուղեղները չեն շանթահարվում կեղծիքից: Եվ այսքանից հետո մենք անարդարության ձեռքը պետք է համբյուրենք ու դնենք գլխներիս, քանի որ չկարողացանք կտրել ու դեն նետել…
     Անհանդուրժելի է, բայց փաստ է: Փաստ է նաև       այն, ինչպես մեծ պոետն է ասել՝
 – Գարուն ա, ձուն ա արել…
         Իսկ ո՞վ է այս ամենի մեղավորը: Իհարկե, Ադամը, որի սիրտը թթու խնձոր ուզեց խակ-խակ ծառից պոկեց ու կերավ, և մինչ օրս էլ մնաց կոկորդը… Որովհետև գողացվածը չի մարսվի երբե՛ք…

Տիր՝ Ահարոն Ղազարյան

ՀՈԳԵՎՈՐ ՍՏՐԿՈՒԹՅԱՆԸ ՀԵՏԵՎՈՒՄ Է
ՖԻԶԻԿԱԿԱՆ ՍՏՐԿՈՒԹՅՈՒՆ

Առաջին հերթին ես կցանկանայի կարևորել երեք գործոն` հասարակություն, եկեղեցի-հավատամք, պետություն. գործոններ, որոնցով պայմանավորված է սեփական ազգային հոգևոր արժեքների պահպանումը, և այդ նույն արժեքների ներարկումը սերունդների արյան մեջ:
Ցավոք, սրտի այսօր դեռ կայացած չեն մեր ազգային, պետական ինստիտուտները, որոնք այսօր պետք է ծառայեն երկաթե վարագույր այն արժեքների առջև, որոնց մեջ բացակայում է հող և արյուն գաղափարը, որով պայմանավորված է մեր ազգի թե՛ հոգևոր, թե՛ ֆիզիկական հարատևությունը:
Այսօր աղանդները խարխլում են առաջին հերթին մեր ազգային ինստիտուտներից ամենաֆունդամենտալը` հայ ընտանիքը, մեր ազգային պետականությունը, և արդեն ակնհայտ է, որ մեր ազգային ինքնագիտակցությունը անընդհատ թիկունքից դաշույնահարվում է այդ օտար արժեքների կողմից, որոնց մեջ թագավորում է վախը ճակատագրի քամիների նկատմամբ, այսինքն պացիֆիզմը, նյութապաշտությունը, էգոիզմը, ողբը, կարճ. այն ամենը, որը մարդուն հեռացնում է իր իսկ հոգևոր և ֆիզիկական արմատներից և այն սկզբունքներից, որոնցով պայմանավորված է մարդու դիմադրությունը թե՛ անասնական կրքերի, թե՛ բնության դեմ: Իսկ ո՞վ է կանգնած այդ նույն աղանդների թիկունքում, եթե ոչ այն պետությունը, որը այսօր աշխարհում սանձազերծում է պատերազմ, ազգերի ձեռքից խլելով իրենց իսկ պապերի կողմից ստեղծած արժեքները, դրանց դիմաց տալով աշխարհիկ արժեքները, որը հերթական անգամ ազգերին հրում է դեպի անդունդ, դեպի անէություն: Իսկ ո՞վ է այդ պետությունը, եթե ոչ ԱՄՆ-ն, որը ուզում է բազմել համաշխարհային գահին և իր շինծու, փուչ արժեքներով նոր հազարամյա քաղաքակրթություն կերտել, որտեղ ամենապատվավորը ամերիկացիների սրտերի թագուհի $-դոլլարն է, այսինքն նյութական արժեքները, որոնք վերևից են նայում ազգերի ստեղծած հազարամյա հոգևոր արժեքներին և այն հոգևոր խորհրդանիշներին, որոնք ազգերին միշտ տարել են դեպի հերոսություն, դեպի անմահություն:
Այսօր թե՛ հասարակությունը, թե՛ եկեղեցին, թե՛ պետությունը չեն ցուցաբերում այն մեծ քաղաքական զգոնությունը, որի միջոցով կկանգնեցնեն աղանդների արշավը մեր ազգային արժեքների դեմ, իսկ այդ հակաարշավանքի առաջին շեփորը պետք է հնչեցնի մեր մտավորականությունը, չնայած վերջինիս զգալի մասը այսօր դարձել է աշխարհիկ արժեքների գերի, հեռանալով այն մեծ տիտղոսից, որը կոչվում է ազգի ընտրյալ, և արդեն բնական է, որ այդ նույն օտար արժեքները իրավունք ունեն հեգնանքով նայել մեզ, և շարունակել սփռել մեր հասարակության գիտակցության մեջ կոսմոպոլիտ մտածելակերպի սերմերը, մեզ իսկ սպանելով մեր ձեռքով:
Իսկ ի՞նչ է անում մեր Հայոց առաքելական եկեղեցին, և արդյոք մեղքի բաժնի մի մասը չի՞ պատկանում մեր եկեղեցուն, այսինքն մեր հոգևորականությանը, իհարկե այո: Եկեղեցին, որը իր մեծ ավանդը ունի Հայոց ազգի ինքնապահպանման գործում, այսօր պետք է ցուցաբերի մեծ կամք, և ոտքի կանգնի՝ սատարելու այն արժեքները, որոնց մեջ թագավորում է Մարդ, Ազգ, Հայրենիք հասկացողությունը, որով պայմանավորված է մեր ազգի թե՛ հոգևոր, թե՛ ֆիզիկական հարատևությունը:
Այն հակասահմանադրական գործունեությունը, որը ծավալում է աղանդներից ամենահզորը` Եհովայի վկաների շարժումը, ավերակների է վերածում մեր հայ ընտանիքը, նրանց գերելով պացիֆիզմի թույնով, վերջինս դարձնելով հակազգային, հակապետական արժեքների կրող, իսկ հետևաբար մեր ազգի թշնամիների հինգերորդ զորասյունը, այսինքն՝ դաշույն մեր ազգի թիկունքում, իսկ այդ դաշույնը կարող է հանել միայն մեր ազգային մտավորականությունը, եկեղեցին և վերջապես մեր պետութունը, որը կարծես հարբած լինի «Եվրոխորհրդի» այն արժեքներից, որոնք ոչ թե մեզ ուժեղ են դարձնում, այլ ընդհակառակը. խարխլում են մեր ազգային արժանապատվությունը, հերթական անգամ կանաչ ճանապարհ բացելով Եհովայի վկաների և սրանց նման այլ մոլագարների համար, որոնք իրենց հերթին հակաքաղաքացիական մտածելակերպ են սերմանում և դրանով հասարակությանը հեռացնում են իրենց իսկ քաղաքացիական պարտքից:
Մեր ազգային, պետական ինստիտուտները պետք է միասնական ծրագիր կազմեն և ամեն օր, ամեն ժամ, ամեն րոպե հայ ժողովրդին մատնացույց անեն այն հիվանդությունը, որը կոչվում է հակաազգային, հակաքաղաքացիական, հակապետական մտածելակերպ, որը պատրաստ է սրի քաշել այն բարոյական արժեքները, ուր թագավորում է հայ ընտանիքը, ազգային, քաղաքացիական հասարակությունը, ազգային պետությունը: Իսկ ինչո՞վ է պայմանավորված այն հաղթանակները, որոնք այսօր ճաշակում են Եհովայի վկաները, իհարկե նրանով, որ մեր հոգու տեսադաշտում բավականին հեռու են կանգնած մեր պապերի թողած հոգևոր արժեքները, չմոռանանք ինչ է ասում փիլիսոփա Նիցշեն` «Այն ժողովուրդը, որը չի գնահատում չի ապրում», իսկ ապրել նշանակում է անցնել այն ճանապարհը, որը հագեցած է ծուղակներով, և որը կոչվում է ժամանակ, մի բան, որը ամենքից շատ սարսափում է յուրաքանչյուր ազգի ազգային գաղափարախոսությունից, որը պետք է դառնա միակ իշխանությունը, և միակ հոգևոր դաստիարակը մեր պետության մեջ, որից այդքան դողում են Եհովայի վկաները, իսկ դա կլինի միայն այն ժամանակ, երբ յուրաքանչյուր հայ ընտանիք իր ապտակը կհասցնի Եհովայի վկաների քարոզիչներին, ապտակ, որը հագեցած կլինի ամենախորը արհամարանքով, ապտակ, որը կպաշտպանի այն հոգևոր արժեքները, որը ստեղծեվել է մեր պապերի կողմից, արժեքներ` ուր թագավորում է մեր հազարամյա քաղաքակրթությունը, որով էլ պայմանավորված է մեր ուժը և մեր ինքնատիպությունը, հետևաբար մեր երկարակեցությունը:

«Մեկ ազգ» կոսակցության առաջնորդ`
Գոռ Թամազյան

ՀԱՅ ԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆ ՃԱԿԱՏ
(ՀԱՃ)

______________________________

        Մեզանում մեծ թափ ստացած ազգային արժեքների  կորուստն ու օտարամոլության ախտը, համակարգային ճգնաժամը՝ որում հայտնվել է հայությունը, առաջացրել է անհրաժեշտություն՝ հայ ազգայնականությանը համախմբելու, ազգայնական գաղափարները հայության մեջ ամրագրելու համար: 
      Կարևորելով Հայոց պետության ներսում ազգայնական միավորված քաղաքական դաշտի առկայությունը, իսկ դրա չգոյությունը համարելով մեր պետական քաղաքականության լուրջ բացթողումներից մեկը.
Մենք հռչակում ենք ՀԱՅ ԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆ ՃԱԿԱՏԸ, նպատակ ունենալով հայ հասարակության մեջ ազգայնական գաղափարների արմատավորմամբ Հայաստանում ձևավորել զորեղ ու միասնական ազգայնական քաղաքական ուժ:
        Վերոնշյալից ելնելով, համագործակցության կոչ ենք անում Հայաստանի և Սփյուռքի այն ուժերին, որոնց համար ազգային արժեքների կարևորումը, պահպանումը և գաղափարների քարոզը եղել են առաջնային ու դարձել հրատապ: Հատկապես ակնկալում ենք ազգայնականության դրոշ պարզած հայաստանյան ուժերի համախմբում՝ ձևավորված Ճակատի շրջանակներում և Հայաստանի ներքաղաքական կյանքին՝ համատեղ մասնակցություն:
    Միաժամանակ, մեր առաջադրած խնդիրների շուրջ,       մենք պատրաստ ենք գործակցել Հայաստանի և արտերկրի ոչ հայկական այն ուժերի հետ, որոնք հայության ու Հայոց պետության հզորությունը համադրելի են համարում իրենց ազգային և պետական շահերին:
         Հավատում ենք, որ ՀԱՅ ԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆ ՃԱԿԱՏՆ իր գործուն մասնակցությունն է բերելու բովանդակ հայության շահերի պաշտպանությանը՝ որտեղ էլ որ նրանք գտնվեն, և մեր պետականության զորացման գործին, իբրև ուղենիշ ունենալով իր գաղափարախոսական հիմնադրույթներն ու հայ ազգայնականության արդի խնդիրները:

Հայ Արիական Միաբանություն
Հայ Ազգայնական Կուսակցություն
Հայարիական Միասնական Բռունցք
«Մեկ Ազգ» Կուսակցություն
«Մաշտոց Միավորում» Կազմակերպություն
«Հայ Դատ» Կազմակերպություն
«Ազգային Վերածննդի» Կուսակցություն
Աբովյանի Ազգային ՈՒժերի Միացյալ Դաշինք
Երիտասարդական Ռազմահայրենասիրական Միություն

   ՀԱՅ ԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆ ՃԱԿԱՏԸ կունենա.
 – ՀԱՃ-ի Ակումբ, որում կնդգրկվեն անհատ ազգայնականներ ու մտավորականներ,
 – ՀԱՃ-ի Երիտասարդական  Խորհուրդ,
– ՀԱՃ-ի Արցախյան պատերազմի մասնակիցների Խորհուրդ,
 – ՀԱՃ-ի աշխատանքային հանձնաժողովներ.
– – – – – – -
ՀԱՅ ԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆ ՃԱԿԱՏԻ
(ՀԱՃ)
ՀԻՄՆԱԴՐՈՒՅԹՆԵՐ
————————————————
1) Նպաստել Երկրում Հայկական Արժեքային Համակարգի  և դրանից բխող ՕՐԵՆՔԻ գերակայության հաստատմանը.
2) Մասնակցել հասարակության գիտակցության մեջ ազգային աշխարհայացքի ու պետական մտածելակերպի արմատավորմանը, սերունդների գենետիկ, հոգևոր ու պատմամշակութային անքակտելիության պահպանմանը.
3) Օժանդակել ազգային անվտանգության ու պաշտպանական համակարգերի կայացմանը, հայոց բանակի ազգայնականացմանը.
4) Հետամուտ լինել Հայ Դատի, այդ թվում՝ Արցախի հիմնախնդրի վերջնական կարգավորմանը, Հայոց Ցեղասպանության ճանաչմանը և մեր Պատմական տարածքների ազատագրմանը.
5) Աջակցել Հայոց պատմության, հոգևոր-մշակութային արժեքների անաչառ և օտար խեղաթյուրումներից զերծ վերանայմանը, հայագիտության զարգացմանը.
6) Նպաստել ազգային լեզվական ու կրթական քաղաքականության ամրագրմանը.
7) Աջակցել տնտեսության բազմաձև զարգացմանը, վերանայել հարկային և վարկային քաղաքականությունը՝ պաշտպանելով ազգային արտադրողի իրավունքները: Պետական հսկողություն սահմանել ռազմավարական նշանակության ոլորտների վրա.

ՀԱՅ ԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆ ՃԱԿԱՏ
՝
Հայ Արիական Միաբանություն
Հայ Ազգայնական Կուսակցություն
Հայարիական Միասնական Բռունցք
«Մեկ Ազգ» Կուսակցություն
«Մաշտոց Միավորում» Կազմակերպություն
«Հայ Դատ» Կազմակերպություն
«Ազգային Վերածննդի» Կուսակցություն
Աբովյանի Ազգային ՈՒժերի Միացյալ Դաշինք
Երիտասարդական Ռազմահայրենասիրական Միություն
16.06.2003թ.

Այս գրառումը հրապարակվել է Հայ Արիներ, Տպագիր Մամուլ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։