Պատմության մութ ծալքերից՝ առանց գրաքննության.- Աշխարհի տիրակալ՝ Հայկ-Կառավար (3-րդ մաս) – Երբ քարը գլուխ ու պորտ ունի՝ ոգի ու հոգի… Չարացած կինը հենց այդ գիշեր մի պարան է գործել եւ գաղտագողի նավը կապել կողքի ժայռից – Այդ պատճառով նավի չի կարողանում պոկվել ժայռից, վեր բարձրանալ ջրերի վրա եւ Նոյի տապանի պես հասնել Մեծ Մասիսի կատարին – Ավանդությունն ասում է, որ ծեր կինը նավը կապել է Հայեկ ժայռին…

Սկիզբը՝ թիվ 20-22-ում

http://www.hayary.org/wph/?p=6341 – Աշխարհի տիրակալ՝ Հայկ-Կառավար (2-րդ մաս) – Երբ հին հայկական ձեռագրերի տեղեկույթը այլ աղբյուրների է վերագրվում… Երբ հին հայկական ձեռագրերի տեղեկույթը այլ աղբյուրների է վերագրվում… – Հայկը երկրի վրա Կեսար է՝ Կես-Աստված, դրա համար էլ նրա թվային արժեքը հավասար է 54-ի, իսկ երկնքում նա Աստված է՝ Կառավար, եւ նրա թվային արժեքը հավասար է 108-ի…

http://www.hayary.org/wph/?p=6317 – Պատմության մութ ծալքերից՝ առանց գրաքննության.- Աշխարհի տիրակալ՝ Հայկ-Կառավար (1-ին մաս) – Երբ գիտական աշխարհում «տաբուացված» են Հայ, Հայկ, Հայաստան բառերը… Եթե Յահվե անունը կարդանք հակառակ ուղղությամբ, ապա կստացվի Եվհայ բառը – Ստացվում է՝ Յահվեն եւ հայ է եւ հրեա – Սա, իհարկե, համարենք կատակ… Իսկ այժմ խակ բառից, որը հայերենում նշանակում է չհասած, տհաս, անցնենք Խեք անվանը…

Լատիներենը կամ սանսկրիտը շատերը համարում են «դիվանագիտության լեզու»: Էժեն Կանսելիեն այն կարծիքին է, որ լատիներենը «ասիական սկզբնային լեզուների համարձակ սինթեզ է», յուրատեսակ վարագույր իջեցված համաշխարհային բեմի վրա կեղծիքի ճանապարհով, «ֆոնետիկայի (հնչակազմության) նենգափոխում»:

Կարծում ենք՝ հայերենը ոչ թե ասիական սկզբնային լեզուների սինթեզ է, այլ՝ հայերենից՝ գրաբարից առաջացած «լաթն» է՝ «կտորտանքը», ինչպես դիպուկ ձեւակերպել է Լիա Ավետիսյանը («Այդ անհավանական հայերը» (ռուս.- Էտի նեվերայատնիե արմյանե):

Հետեւաբար հայերեն «Տ» տառը լատիներենում կհնչի որպես «Ս», այսինքն՝ թասի վրայի երկու «Տ»-ն կնշանակեն Salia+Sal (Կույս+Քրիստոս):

Կան սիմվոլներ, որոնք փոխարինում են թասը (կամ համարժեք են), որովհետեւ թասը իր ակունքում ունի այլ նշանակություն: Օրինակ, եռանկյունին գագաթով ուղղված ներքեւ, ծաղիկը, կիսալուսինը եւն:

Ի դեպ, լուսինը հունարեն կոչվում է Սելենա (Selena): Սուրբ թասը Արեւմուտքում պատկերում են կողովի ձեւով՝ կողով ձկով եւ շշով, լցված կարմիր գինիով (սուրբ արյունով): Կողովը «սալան» է:

Նշենք նաեւ, որ մեր իշխան ձուկը լատիներեն կոչվում է Salmo ichchan:

Աշխարհի Տիրակալի խորհրդանիշերից մեկն է համարվում Արեւը («Հոգեւոր Արեւ» կամ «Բարեպաշտ Արեւ»), այդպես են անվանում նաեւ Քրիստոսին (Sol Justitiae):

Հովսեփ Օրբելու «Հայ-ռուսերեն բառարանում» (Մոկսի բարբառ) Sol նշանակում է աղ, իսկ Sola zenane (սոլա զենանա) նշանակում է կնոջ աղ, ինչը, ըստ երեւույթին, նշանակում է կնոջ հոգի, silsile (սիլսիլա) բառը նշանակում է ծննդաբանություն, տոհմաբանություն:

Ինչպես նշեցինք, Խեք անվան թվային արժեքն է 54 թիվը: Նույն արժեքն ունի Վահէ՛ անունը:

Ենթադրում ենք, որ Վահէ-ն ծածկագիր է: Եթե այն կարդանք հակառակ ուղղությամբ, ապա կունենանք Է՛հավ, որտեղ Է-ն նշանակում է էություն, այսինքն՝ Վահ.է =Է՛հավ=Էություն Հավ կամ Հավ-Հայր-Հայկ: Այստեղից կարելի է ենթադրել, որ Վահեւանյան դռանը զոհեր են մատուցել ՎահԷ-Հայկ-Խալդի աստծուն:

Իսկ եթե Վահեվան անվան «վան» վանկը կարդանք հակառակ ուղղությամբ, ապա Վահեվան=Վահէ+նավ=Հայկ+նավ=Հայկյան նավ, որտեղ կարելի է տեսնել կապ հին հայկական ավանդության հետ:

«Վանա լճի արեւմտյան կողմում կա Հայեկ անունով մի քարաժայռ, որ նման է նավի դիտարանի:

Ըստ ավանդության, համաշխարհային ջրհեղեղի ժամանակ կառուցվել է երկու փրկարար նավ:

Դրանցից մեկը Նոյի տապանն էր, որ բարձրացավ ջրերի հետ, հասավ Մասիսի կատարը ու կանգ առավ այնտեղ:

Մյուս նավին բախտ չվիճակվեց ելնել ջրերի վրա: Դա պատահեց այսպես. նախապես որոշված էր, թե ովքեր պիտի մտնեն այս նավի մեջ եւ փրկվեն ջրհեղեղից: Հենց որ հորդացած ջրերը սկսել են մոտենալ նավին, մի կին խնդրելէ նավաստիին՝ նավի մեջ ընդունել նաեւ իր միամորիկ որդուն: Սակայն նավապետը մերժել է կնոջը:

Չարացած կինը հենց այդ գիշեր մի պարան է գործել եւ գաղտագողի նավը կապել կողքի ժայռից: Այդ պատճառով նավի չի կարողանում պոկվել ժայռից, վեր բարձրանալ ջրերի վրա եւ Նոյի տապանի պես հասնել Մեծ Մասիսի կատարին: Ավանդությունն ասում է, որ ծեր կինը նավը կապել է Հայեկ ժայռին» (ՀՍՀ 6):

Աստվածաշնչի բնագրում ասվում է, որ նավի համար օգտագործվել է «տեբա» տերմինը, ինչը նշանակում է «խորտակված»: Ելնելով վերը նշվածից՝ Զ. Սիտչինը ենթադրում է, որ Հայա-Էնկին Նոյին խորհորդ է տվել կառուցել ոչ թե սովորական նավ, այլ՝ սուզանավ:

Բայց կարելի է ենթադրել, որ խորտակված տերմինը վերաբերում է այն նավին, որը ծեր կինը կապել էր Հայեկ ժայռին:

Աստվածաշնչյան Մելքիսեդեկի մասին տեղեկությունները սակավաթիվ են: Կրոնի հանրագիտարանում ասվում է. «Գոյություն ունի վարկած, որ Մելքի-Ցեդեկ իրական անուն չէ, այլ Շալեմի (Սալեմի) արքաների տիտղոսն է: Աստվածաշնչի տրամաբանության համաձայն՝ Մելքի-Ցեդեկը առաջինն է հոգեւորականներից, որ ոչ մի կապ չի ունեցել քահանապետ Ահարոնի հետ եւ ապրել է նրանից շատ առաջ (7-6 դար առաջ)»:

Հայկական աղբյուրներում հանդիպում ենք երկու Մելքիցեդեկի:

Առաջինը հայ գրիչ եւ մանրանկարիչ Մելքիսեդեկն է (ծննդյան եւ մահվան թվերն՝ անհայտ), 14-րդ դարի առաջին կեսի Վասպուրականի մանրանկարչության դպրոցի ներկայացուցիչն է եղել:

Երկրորդի մասին խոսվում է «Մելքիսեդեկի եպիսկոպոսի Զմիռնիոյ նամականի առ Տ. Կարապետ երեց Սեթեան» գրքում (Կալայ, տպգր. քհնյ Փափազյան 1896թ.):

Այնուամենայնիվ, Մելքիսեդեկ անունը մտորելու առիթ է տալիս: Բացի այն, որ Մելքիսեդեկը Սալեմի արքաների տիտղոսն է, այն, կարծում ենք, ծածկանուն է:

Նախորդ մեր հրապարակումում (Սնդիկ բառը եւ սնդիկ տարրը, «Լուսանցք», թիվ 4, 5, 6, 2017) խոսել ենք Սուլեմա (Սելիմա) իշխանի մասին, ով Սյունիքում կառուցել է նույնանուն բերդը: Անդրադարձել ենք նաեւ Ցադդիկ անվանը, որ կազմված է ցատկել եւ դիկ/դիք արմատներից: Ցադդիկ=ցատկող ոգի, ինչը բնորոշ է սնդիկին:

Ինչպես նշում է Գենոնը, Ցեդեկը նաեւ Յուպիտր (Լուսնթագ) մոլորակի անվանումն է, որի հրեշտակը կոչվում է Ցադկիիլ-Մելեք՝ նմանություն Մելքիսեդեկի հետ (իլ մասնիկի հավելումով):

Մեր կարծիքով՝ Ցեդեկ-ը սնդիկ բառի աղավաղված ձեւն է, իսկ Մելեք-ը հայերեն մալաք բառն է, որ նշանակում է հրեշտակ: Այսինքն՝ Ցադկիիլ-Մելեք=Ցադկիիլ-Մալաք=Սնդիկ-Հրեշտակ=Ոգի-Հրեշտակ:

Ուրեմն՝ Սուլեմա (Սելիմա) բառը ծածկագիր է եւ, ըստ երեւույթին, անուն չէ, այլ Սալեմի (Սելիմի) մելիքների տիտղոսն է:

Էզոթերիկ գրականությունում Ցադկիիլ անունով հրեշտակը Մերկուրին (Փայլածուն) է, որը միջնորդ է Արեգակի եւ Լուսնի միջեւ, իսկ Քրիստոսը՝ Աստծու եւ աշխարհի միջեւ եւ համարվում է Տիեզերական հոգեւոր սնդիկը:

«Սասնա ծռեր» էպոսում հիշատակվում է Մելիքսեթ անունով քահանա: Մեր կարծիքով՝ Մելիքսեթ եւ Մելքիսեդեկ անունները նման են եւ չի բացառվում, որ նաեւ համարժեք են:

Արուսյակ Սահակյանը Սասնատան չորս ճյուղերի մասին խոսելիս գրում է. «Բացի այն, որ երկրորդ պատումում կային հավելյալ հատվածներ եւ կերպարներ, ողորմիսում հիշատակվում էին երկու բոլորովին անծանոթ անուններ՝ Բաղդասար եւ Մելիքսեթ քահանա: Այդ անունների առկայությունը Աբամելիքից եւ Սանասարից հետո եւ Դավթից առաջ ենթադրել է տալիս, որ նրանք կամ առանձին ճյուղեր պիտի ունենան (ինչպես Աբամելիքը եւ Սանասարը, Դավիթը) կամ կենտրոնական կերպարներ պիտի լինեն, ինչպես նույն ողորմիսում Ձենով Հովանը եւ Ցռան Վերգոն: Դրա համար էլ Աբեղյանն ափսոսում է, որ ասացող Նախո քեռին հրաժարվում է պատմել իր լավ չիմացած հատվածները, «թեբեթեւ շատ ցանկալի էր, որ գոնե մի-մի կտորներ եւս Բաղդասարի եւ Մելիքսեթ քահանայի ճյուղերից ունենայինք»:

Հասկանալի է, որ Մելիքսեթ քուրմը քրիստոնեության օրոք պետք է դառնար քահանա կամ եպիսկոպոս՝ Մելքիսեդեկ անունով:

Ենթադրում ենք, որ Մելիքսեթը եղել է կենտրոնական կերպար եւ այնքան հնուց է հասել մեզ, որ ասացող Նախո քեռին էլ լավ չի իմացել՝ ով է իրականում եղել Մելիքսեթը, ինչի պատճառով էլ հրաժարվել է պատմել լավ չիմացածի մասին:

«Մոկս Հայոց բանահյուսական մշակույթը» (2015) գրքում «Սասնա Դավիթ» վերնագրի տակ կարդում ենք.