Հնդարիները ժամանակը բաժանել են 4 մասի՝ «սկիզբ», «երկրորդ», «երրորդ», «վերջին» դարաշրջաններով:
Հին հույները այն բաժանել են 5 մասի՝ «ոսկե», «արծաթե», «պղնձե», «պղնձարույրի», «երկաթե» դարաշրջաններով: Հեսսիոդոս իմաստասերի մոտ «պղնձարույրի» փոխարեն «հերոսների» դարաշրջանն է, որը համապատասխանել է Տրոյական պատերազմի ժամանակներին:
Գիտնականները այն թերեւս դեռ վերջնականապես չեն բաժանել, այլ համբերատար թվարկում են: Եվ այդ առումով հաշվել են արդեն «քարե», «պղնձե», «պղնձարույրի» եւ «երկաթե» դարաշրջանները: Վստահության շեշտով ակնարկներ են հնչում, որ գիտատեխնիկական առաջընթացը կհանգեցնի ոսկե դարին:

Գաղութահայութեան հարկաւոր է նախ կազմակերպութիւն եւ այդ ոþչ միայն բարոյական, մշակութային, այլեւ տնտեսական իմաստով: Աշխարհագրական ցրւածութեան հետ՝ հոգեւոր կապի եւ միութեան բացակայութիւնը հայերին կարող է առաջնորդել դէպի կատարեալ քայքայումը: Հայերը, սակայն, եթէ կազմակերպեն իրենց ազգային կեանքը, պիտի կարողանան ո՛չ միայն յաջողապէս մաքառել օտար երկիրներում կորչելու վտանգի դէմ, այլեւ նպաստել Հայաստանի վերականգնումի դատին:

1. Միասին դեպի հայության հաղթահանդեսը
2. Հազարամյակների՛ Հայոց բանակը
3. Արցախը կլինի՞ բանակցային կողմ
4. Ինչու՞ Քոչարյանը այցելեց ԻԻՀ
5. Ցեղասպանության մի նոր տեսակ
6. Լինել ասուն, թե՞ ան-ասուն
7. Մեր փոստից. ամենայն պարզությամբ
8. «Սասնա Ծռերը» վերադառնում են
9. Տարածաշրջանի հարեւանները
10. Գ. Նժդեհի «ՑԵղը եւ իր տականքը»

Ա.
Մի իմաստասէր նկատում է – մի գրքի արժէքը հասկացւում է նրա առաջին տողերից:
Շատ մտածողներ էլ ասում են – աշխարհի եղելոյթները տառապելով ապրել՝ նշանակում է իմաստասիրել:
Բացէ’Գ. Նժդեհի գիրքը եւ անմիջապէս, անգամ, «Երկու խօսքի» առաջին տողերից պիտի զգաք, որ հեղինակը մեր կեանքի եղելոյթներին մօտենում է տառապելով եւ իմաստասիրօրէն մտածելով:
Սովորական հայ գիրք չէ դա, այլ՝ ուղեփոխիչ մի երկասիրութիւն, որ մեր օրւայ մտածական ինքնուրոյն գրականութեան առջեւ նոր հորիզոններ է բացում:
Նրա արժէքը այն տարբերութեան մէջ է, որ ունի դա մեր հասարակաբանական եւ քաղաքական սովորական յօդւածագրութիւնից: