Իշխանությունը՝ նաեւ ընդդիմություն, կամ՝ ֆուտբոլային դիվանագիտությունը շարունակվում է
Ընդդիմության սեպտեմբերյան վերջին հանրահավաքից հետո բացահայտորեն խոսվում էր հանրահավաքային առկա ճգնաժամի մասին եւ ինչպես «Լուսանցք»-ի թիվ 33 (72) թողարկման «Հանրահավաք՝ ընդդիմության մահախոսականո՞վ…» հոդվածում (19-25. 10. 2008թ., հեղ.՝ Նարե Մշեցյան) նշվել էր, սեպտեմբերի 15-ի հանրահավաքին մասնակցած բազմաթիվ մարդիկ հիասթափված հեռացել էին՝ չսպասելով նույնիսկ հանրահավաքի ավարտին՝ հասկանալով, որ «արագ իշխանափոխության» հարցն այլեւս հետին պլան է մղվում: Այն ժամանակ դեռ «շատերն էին զարմացել «արմատական» ընդդիմադիրների հանդուրժող կեցվածքից: Նրանց զարմացնում էր նաեւ ներհանրահավաքային այն մեկնաբանությունը, թե սեպտեմբերի 5-ին եւ 12-ին չարտոնված հանրահավաքները չկայացան, որպեսզի Հայաստանի եւ Թուրքիայի նախագահների հանդիպումը չվտանգվի, նույնիսկ տեսակետ կար, որ այս կեցվածքի շնորհիվ է, որ Աբդուլլահ Գյուլը եկավ Հայաստան»:



