Արարչական Համակարգի մյուս Բնածին Աստվածները – Հրեական Աստվածներ (Եհովա-Յահվահ-Իյեվա).- Միջանկյալ խոսք՝ հայությանը պարտադրված հուդա-քրիստոնեության մասին (6-րդ մաս)… Արմեն Ավետիսյան (Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ)

Սկիզբը՝ թիվ 9-13-ում

http://www.hayary.org/wph/?p=4708 – Լուսանցք» թիվ 2-8 (348-354), 2015թ.) – հոդվածն ամբողջական). Հայ Աստվածների փնտրտուքը՝ բնածին ու արհեստածին հավատալիքների սահմանագծին (Արմեն ԱվետիսյանՀայ Արիական Միաբանության առաջնորդ). Հայ Աստվածները - Հայկական  Աստվածային Համակարգ` 1. Հայր Արա -Հայր (Գերագույն) Աստված, Աստվածահայր: 2. Մայր Անահիտ – մայրության եւ պտղաբերումի Աստվածուհի, Աստվածամայր: 3. Վահագն -ռազմի ու զորության Աստված: 4. Աստղիկսիրո (նաեւ գեղեցկության) Աստվածուհի: 5. Միհր – արդարադատության Աստված: 6. Նանե – ողջախոհության Աստվածուհի: 7. Տիր -իմաստնության (դպրության ու գիտությանԱստված: 8.Վանատուր հյուրընկալության եւ հյուրասիրության (օջախիԱստված

http://www.hayary.org/wph/?p=4780Արարչական Համակարգի մյուս Բնածին Աստվածները.- Հունական Աստվածներ – Օլիմպոս լեռան երկրորդական բնակիչները (5-րդ մաս)… Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

http://www.hayary.org/wph/?p=4767  Արարչական Համակարգի մյուս Բնածին Աստվածները (4-րդ մաս) – Հունական Աստվածներ՝ Օլիմպոսի Աստվածներ – Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

http://www.hayary.org/wph/?p=4752  – Արարչական Համակարգի մյուս Բնածին Աստվածները – Հնդկական Աստվածներ – (3-րդ մաս) – Հունական Աստվածներ.- Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

- http://www.hayary.org/wph/?p=4738  Արարչական Համակարգի մյուս Բնածին Աստվածները (2-րդ մաս) – Հնդկական Աստվածներ… Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

- http://www.hayary.org/wph/?p=4721  Արարչական Համակարգի մյուս Բնածին Աստվածները (1-ին մաս) – Հնդկական Աստվածներ… Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

Հրեական Աստվածներ

Հայկական աստվածությունը, մեր Աստվածային համակարգը ներկայացնելուց հետո, հնդկական եւ հունական աստվածությունների մաին գրելը համեմատականների միջոցով դյուրին էր, սակայն այլ բան է, երբ խոսում ենք հրեական աստվածության մասին: Այստեղ շղարշներն ավելի շատ են, քան կարելի է պատկերացնել եւ համեմատականների համար գրեթե տեղ չկա…

Եթե բացի Հայ Աստվածների անուններից մնացյալ համակարգերի Աստվածների անունները դեռ ճշտվելու կարիք ունեն, ապա հրեականի դեպքում՝ նաեւ շղարշները բացելու կարիք կա… Նախորդ բաժիններում նշել էի, որ ցայսօր դեռ հստակ չէ՝ հնդկական, հունական, հրեական, պարսկական, եգիպտական եւ շեղաչյա տեսակի Աստվածների անուններն ինչպես են իրականում հնչում Երկնքում, քանզի որոշակի տվյալների հիման վրա այդ անուններից շատերը բոլորովին այլ կերպ են հնչում Երկրում: Երեւի այդպես են ցանկացել նրանց Աստվածները (սա մեկ այլ թեմա է)… Իսկ այն շղարշները, որոնք դրված են Հրեական Աստվածների դեպքում, դեռ կփորձենք բացահայտել…

Այս աստվածային համակարգի մասին խոսելիս պիտի կարեւորել նաեւ հավատքի գրքերը: Թորան ոչ միայն հոգեւոր կամ կրոնական առումով մեծ նշանակություն ունի հրեաների կյանքում, այլեւ՝ այս «աստվածային կամքն» է ընդգրկված նրանց առօրյայում: Թորայի միջոցով փորձում են մեկնաբանել հրեաների դերը մարդկության պատմության մեջ: Թորան կազմված է Գրավոր Օրենքից, որն ունի իր «ուղեկիցը»՝ Բանավոր Օրենքը: Այս աղբյուրներից ծագող օրենքն էլ զարգացման տարբեր փուլեր է անցել դարերի ընթացքում, նաեւ վերամշակվել է ռաբբիների՝ հրեա հոգեւոր առաջնորդների կողմից: Թորայի հեղինակությունը հաստատվել է ոչ թե որեւէ կառավարության կամ օրենսդիր մարմնի կողմից, այլ ընդունվել է հրեա ժողովրդի ներքին կազմակերպվածության միջոցով եւ ավելի ազդեցիկ է, քան ներկայիս Իսրայելի Սահմանադրությունը… Հրեաները (իհարկե իրենց հատուկ գործող գաղտնի կառույցների միջոցով) այսպես կարողանում են իրենց Աստվածների կամքը թելադրել բոլորին, ինչն էլ թույլ է տալիս կենտրոնաձիգ եւ ամրակուռ դարձնել ազգային քաղաքականությունը՝ հենված հրեական-եբրայական հավատի սյունին:

Այսպես հրեական հանրությունները կարողանում են ոչ միայն գոյատեւել, այլեւ բարգավաճել նաեւ առանց պետության կամ այլ երկրներում:

Թորան մեկնաբանվելով տարբեր ռաբբիների կողմից՝ ձեւավորել է «ռաբունական գրականությունը»: Եվ հենց այս 3 սկզբաղբյուրներն էլ՝ Գրավոր Թորան, Բանավոր Թորան եւ Ռաբունական Գրականությունը կազմում են հրեա տեսակի իրավական եւ օրինական ուժ պարունակող միակ աղբյուրները: Ի տարբերություն ռաբունական գրականության՝ Գրավոր եւ Բանավոր Թորան համարվում են «աստվածային հայտնություններ», քանի որ Աստված շնորհեց այն իսրայելցիներին Սինայի լեռան մոտ, երբ վերջիններս դուրս էին եկել Եգիպտոսից ու շարժվում էին դեպի Քանանի երկիրը: Բանավոր եւ Գրավոր Օրենքներն էլ միասին կազմում են «Թորայի Օրենք»-ը: Վերջինս ենթակա չէ փոփոխման, ինչն էլ այն վեր է դասել անգամ սահմանադրական կարգից… Չնայած հենց Թորայում ընդգրկված 613 օրենքներն ու պատվիրանները ամբողջ նյութի հետ միասին կազմում են հրեական օրենսդրական համակարգի հիմքը:  

Հրեական օրենքի պատմությունը սկսվում է մի գրքից, որն «անփոփոխ եւ հավերժ» է իր ամբողջ կառուցվածքով: Այն հայտնի է Թորա անունով, որը հնարավորություն է տալիս հրեաներին պահել այն պատմական հիշողությունը: Բայց այդ հիշողությունը «երկատված է», որի առաջին մասը Հրեական Աստվածների կամքն է արտահայտում եւ միայն հրեաների համար է, իսկ մյուս մասը այլազգիներին է «սպասարկում», որտեղ Հրեական Աստվածներին (որ իրենց անուններն ունեն եւ գործառույթները) փոխարինում է հրեական մեկ Աստված, ում նաեւ Տիեզերքի Արարչի գործառույթներ են «տրվել»… Եվ այդ Աստծո Անունը Եհովա է (ինչը նույնպես կասկածելի է Երկնային հնչողության առումով)…

Եհովա կամ Յահվահ… Իյեվա

Նախորդ բաժիններում գրել եմ Հայ Աստվածների արարչական ծագման առաջնայնության եւ մեր Հայր Արայի՝ որպես Տիեզերքի Արարչի կողմից Արարված Առաջին Աստվածը (Ար-Ա) լինելու մասին, ինչը ցայսօր հանգիստ չի տալիս ոչ մյուս Աստվածներին (Երկնքում), ոչ էլ նրանց մարդկանց (Երկրում)… («Հայ Աստվածների փնտրտուքը բնածին ու արհեստածին հավատալիքների սահմանագծին»,- «Լուսանցք» թիվ 2-8, 2015թ.)):

Առաջնայնության համար հազարամյակներ շարունակ պայքարել են բոլորը՝ հրաժարվելով Արարչական Առաքինությունից, ապականելով արդարն ու բնական-իրականը: Բոլոր արարչածին ազգերը (իհարկե իրենց Աստվածների թելադրմամբ) «մոռացել» են Հայ Աստվածների գոյության մասին եւ բարձրաձայնում են միմիայն հրեական, հունական, հնդկական, պարսկական, եգիպտական եւ չինա-ճապոնական Աստվածների ու քաղաքակրթությունների մասին: Անգամ ասորական, հռոմեական, շումերական, աքքադական. նույնիսկ աֆրիկա-ամերիկյան ցեղախմբերի եւ այլ արհեստածին աստվածությունների մասին են խոսում բոլորը, բայց…

Այս հարցում ամենահետեւողականը հրեաներն են, որ ունենալով իրենց Աստվածների պաշտամունքը, մի քանի «սուրբ գրքեր» են ստեղծել այլերի համար, այդ թվում՝ հայերիս (հուդա-քրիստոնեական, հուդա-իսլամական եւ այլն): Նախ եւ առաջ հայերիս համար՝ հեռացնելով մեզ մեր Աստվածներից, Արմատներից ու Առաքելությունից: Իսկ արմատներից կտրվածին հեշտ է համոզել, որ «երբ Աստված ընտրեց հրեաներին որպես իր «ընտրյալ ժողովրդի», ասաց, որ «իմ սուրբ անունը չ՛պղծէք, որ ես սրբուիմ Իսրայէլի որդկանց մէջ»:

Յահվահը (ում նաեւ Եհովա են կոչում)՝ մի գերնպատակով է «արարվել»՝ Հայ-ին Տիեզերքի Արարչից եւ իր Աստվածներից հեռու ճանապարհով տանելու համար… (ԱՀ-ը արմատ, որ նշանակում է մեծ, հզոր՝ ահագին, ահռելի, ահավոր… Վ – արմատն էլ ավելանալով ԱՀ-ին, տալիս է գերագույնի իմաստ, ՎԱՀ՝ գերհզոր… Եթե  Վահագն-ի դեպքում տեսնում ենք՝ Հուր Աստված («Վահագնի Ծնունդը»), ապա Յահվահ-ի դեպքում այն վերածվում է սարսափի Աստծո, ինչին ականատես ենք լինում «Բիբլիա-Աստվածաշունչ»-ն ընթերցելիս): Յահվահ-ը (Եհովան) Երկնային Աստված չէ: Լեզվաբանորեն կազմված է Յ – չգիտակցված հունչարմատով, ԱՀ – հզոր արմատով եւ ՎԱՀ – Աստված բառով: Դեռ չպարզաբանված Յ – հունչարմատը հնարավորություն չի տալիս ճշգրտել Յահվահ-ի խորհրդի լեզվաբանական իմաստը, սակայն պարզ է, որ Երկրային Աստված է ու իր մեջ կրում է Հողի (բացասական էներգիայի) խորհուրդը, ի հակադրություն Վահագն-ի, որ Երկնքի (Տիեզերական դրական էներգիայի) խորհուրդն է կրում:

Եվ այսօրվա համաշխարհային կրոնները՝ հուդայականություն, քրիստոնեություն, մահմեդականություն, փաստորեն, յահվահականություն են: Եհովականությունը առաջացել է մ.թ.ա. 10-րդ դարում (հրեական որոշակի բառաբացատրությամբ իրականում ոչ թե ԵՀՈՎԱ՝ այլ ԻՅԵՎԱ պետք է հնչի ԵՀՈՎԱ-ՅԱՀՎԱՀ-ի անունը, անգամ խորհուրդ է տրվել հայության մեջ այդ անունը ճիշտ հնչեցնել՝ ԻյԷՎՀ): Էլիֆաս Լեւին 18-րդ դարում Ֆրանսիայում խոստովանում է, որ Եհովան պիտի կազմված լինի Ադամի ու Եվայի (Adam+Eva) միացությունից, ինչն իր հերթին տղամարդու ու կնոջ սեռական հարաբերությունների ընթացքի արձակած ճիչերն են, իսկ Ք.ա. 621թ.-ից այդ սեռական բնույթի ձեւակերպումը վերանվանվել է ավելի բարեհամբույր կոչմամբ՝ հուդայականություն՝ «ֆալոսապաշտություն» անվամբ…

Կարծում եմ, սա էլ բուն նպատակ է դարձել հուդա-հրեական «ֆալոսապաշտություն»-ը (այս դեպքում՝ «ֆալոսաորսությունը») զուտ հավատի բնագավառից քաղաքացիական ու քաղաքական ոլորտ տեղափոխոլու համար: Այսինքն՝ հրեական մայրիշխանության տեսությունը պիտի պահպանվեր այլազգի «հրեաց փեսաների» սիրելի «հրեա կանանց» համաշխարհային գործունեությամբ (անգամ հարսանյաց բարձրագույն հաստատություններ են գործում, որտեղ ուսանում են «որսորդ» գեղեցկուհիները)…

Հուդա-հրեական հայտնի ասացվածքն ասում է,. «Մեր կովի (հրեուհու) հորթը միշտ էլ մերն է՝ միայն ընտրյալ (ընտիր) ցուլ է պետք գտնել ամենուր», մի այլ տարբերակում էլ այսպես է հնչում՝ «Ում ցուլն էլ թռչի մեր կովի վրա՝ հորթը մերն է»… Երեւի ավելորդ բացատրության կարիք չի զգացվում:

19-րդ դարում հուդայականությունն առավել ամրապնդելու նպատակով առաջ քաշվեց եւս մեկ ուղղություն՝ «Եհովայի վկաներ» կրոնական կազմակերպությունը (հիմնադրել է Չարլզ Թեյզ Ռասսելը 1872թ.): Սա վերոնշյալին օժանդակելու համար է ստեղծվել, որը պիտի քայլի հուդա-քրիստոնեության հետեւից եւ լրացնի առկա բացերը, կանխի հնարավոր դիմադրությունները… Սրանց նպատակն է վերացնել պետությունները եւ հաստատել Աստծո (որ Արարչի գործառույթներով է օժտվել)՝ Յահվահ-ի թագավորություն, որը պետք է լինի Արմագեդոնից հետո (Ապոկալիպսիս, ինչպես հաճախ են ասում): Այսինքն, երբ այս աշխարհն այլեւս չբավարարի իշխող կրոնա-քաղաքական ուժին, ապա կգա «հին աշխարհի վերջը» եւ նոր կրոնա-քաղաքական տեսություններով «կստեղծվի» «նոր աշխարհը»… «Եհովայի վկաները» հենց այս գործի համար են ներդրվել… Երկրային Աստվածը պիտի փակի Երկնային Աստվածների ճանապարհը, որ Երկրում կարողանան Երկնքի անունից հայտարարություններ անել… Նաեւ պատժել «ուրացյալ» մարդկությանը:

Իսկ Եհովան ասում է՝ «Ուրիշ աստվածներ չունենաս», այլապես կպատժի, քանի որ նա քինոտ է, նախանձ, սարսափազդու եւ պատժող… Սրանք չեն կարող Արարչածին Աստծո բնորոշիչներ լինել, իսկ Երկրային Աստծո համար «պարտադիր» են, որպեսզի վախի ու սարսափի մեջ պահելով՝ փակի Արահետը՝ Արարչի Հետքը…

Բիբլիան միայն հայերն են «Աստվածաշունչ» կոչել, այն հունարեն ուղղակի «գիրք» է նշանակում, որին նաեւ «սուրբ գիրք» են ասում: «Աստվածաշունչ»-ը կարող է կոչվել նաեւ «Արարչաշունչ», սակայն ոչ այս գրքի դեպքում, որում մերժված է Տիեզերքի Արարիչը, մերժված են Արարչի Զավակները՝ Աստվածները բոլոր…): Բիբլիան գրված է մ.թ.ա. 180-116թթ.՝ Մովսեսի մահից 800 տարի հետո, արամեական (հին հայկական) գրերով, որից օգտվում էին նաեւ ասորիները («աս» նշանակում է չար, ավազակ՝ աս-պատակող (սեմիտներին բնորոշ), ինչը հետագայում իրենց վերագրեցին հրեաները՝ հուդա-քրիստոնեության եւ եհովականության տարածման ժամանակ՝ խաչակրաց արշավանքներ)… Ասորեստանի կործանումից հետո հրեաները նաեւ արամեական գրերը սեփականացրին:

Բիբլիայի Ծննդոց Դ:16-ում ասված է. «Եվ Կայենը Եհովայի երեսի առաջից դուրս գնաց ու Նայիդ երկրումը բնակուեց Եդեմի արեւելքում…»: Այստեղ նկարագրվում է «առաջին մարդու»՝ Ադամի որդին՝ Կայենը, բայց հնարավոր չի լինում թաքցնել, որ կար մի պետություն, որի անունը Նայիդ էր, որը մեր հայտնի Նաիրի երկիրն էր, որին հատկապես ասորիներն էին արամեական լեզվով այդպես կոչում…

Մինչ Թորային վերադառնալը, Թալմուդին անդրադառնալը, պիտի այսօրինակ փաստեր էլի նշեմ, քանի որ հուդայականությունը (իրականում սա հրեականությունն է, որ անվանափոխված է՝ այլոց զգաստությունը թուլացնելու համար) իր մի ճյուղով արմատավորված է հայոց մեջ ու շարունակում է հային հեռու պահել Հայ Աստվածներից:

Պիտի մեջբերումներ անեմ «Լուսանցք»-ում հրապարակված իմ հոդվածներից, քանզի նոր հիմնավորումների կարիք չկա: «Բիբլիա»-«Աստվածաշունչ»-ը դարձել է պարտադիր արարողագիրք ոչ միայն հայության հոգեւոր կյանքում, այլեւ քաղաքացիական բնագավառում, հատկապես բանակում, ոստիկանությունում եւ այլն: Սա շատ վտանգավոր է, քանի որ աշխարհաքաղաքական զարգացումները հենվում են նաեւ կրոնական հակամարտությունների, պատերազմների վրա… Նաեւ այսօր: Այս մասին հրապարակավ բարձրաձայնել եմ ու բազում հոդվածներով հիմնավորել մտահոգությունս եւ առկա (նաեւ հետո սպառնացող) վտանգները: Հիմա էլ կասեմ՝ եթե հայ զինվորականը լսի ու բառերից հասկանա (որ հնչելով գրաբարով՝ մնում է անհասկանալի), թե ինչ է իրականում դավանում, թե որ «ընտրյալ» երկրի ու ազգի սրբազան հավատավորն է ինքը, եւ իր մահը ինչ ծառայություն է մատուցելու այդ օտարին ու նրա Աստվածներին, ապա նախ Էջմիածինը կազատագրի՝ նոր միայն Բաքվի եւ Անկարայի մասին կմտածի…

Որեւէ դրամական դժվարություն երբեք չի ունեցել եկեղեցին, որպեսզի իր աղոթքները տպագրի կամ հնչեցնի աշխարհաբարով, բայց ավելի քան 1700 տարի դա չի անում, հասկանալով, թե ինչ ծանր հետեւանքներ կունենա դա, եթե հայ մարդը իրականում հասկանա աղոթքի իմաստն ու ուղղվածությունը:

Եթե ամեն հայ ուսումնասիրի «Բիբլիա»-«Աստվածաշունչ»-ը, որ չի արել ցայսօր (միայն հոգեւորականները գիտեն դա), ապա կհասկանա, որ՝ 1. Եհովան բացառապես հրեաների Աստվածն է: Եվ նա միակ Աստվածը չէ Տիեզերքում, բոլոր բնածին ազգերն ունեն Աստվածներ, այդ թվում՝ հայերը (Հայ Աստվածային Համակարգում 8 Աստվածներ կան):

  1. Եհովային միտումնավոր հռչակել են Տիեզերքի Արարիչ, որպեսզի անտեսվեն մյուս Աստվածները, իսկ Արարիչը՝ Ամենայն Ստեղծին՝ Համայն Տիեզերքի Արարողը (այդ թվում՝ բոլոր Աստվածների), ցայսօր միտումնավոր փակված թեմա է, եւ բոլորովին մեկ այլ ԵՐԵՒՈՒՅԹ է: Այսպես՝ ՄԵԿԱՐԱՐՉԱԿԱՆ ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳԸ «փոխել» են Մեկաստվածային Համակարգով, ու հրեական Աստծու մոտ են «առաքում» հայի եւ այլերի Տիեզերահաս Մտքերը…
  2. Եհովան ինքը «Բիբլիա»-«Աստվածաշնչում» հավաստում է, որ իր միակ ընտրյալ ազգը հրեաներն են, ինչը հստակ ընդգծված է այդ գրքում: Մյուս ազգերը պետք է ծառայեն հրեաներին, ինչը որպես հրահանգ է նշված, իսկ հրաժարվողներին հենց ինքը Եհովան է սարսափեցնում պատիժներով, հրեաներին թույլ տալով միջամտել, խաբել, թալանել եւ անգամ սպանել անհնազանդներին: Սա հստակ է գրված եւ չտեսնել հնարավոր չէ:
  3. «Բիբլիա»-«Աստվածաշնչում» սրբազան տարածք է համարվում Իսրայելի հողը, չնայած բոլոր փրկչական եւ այլ առաքելությունների սրբազան վայրը (եւ ի սկզբանե մարդու արարումը) մարդկության պատմությամբ է ապացուցված՝ Հայկական (Արարատյան) Աշխարհն է:
  4. Այդ գրքում սրբազան լեռ է համարվում Սիոնը, որը պարզապես մի բլուր է, իսկ իրապես սրբազան Մեծ ու Փոքր Մասիսների (որ Արարատ է նաեւ կոչվում՝ հայի աշխարհը բնորոշելով) մասին ոչ մի խոսք չկա: Նոյի Տապանը հաստատ ջրասույզ Սիոն բլրի վրա չէր կարող հայտնվել, որից նոր աշխարհը վերածնվեր, բայց հենց այդ բլրի անունով ստեղծված սիոնիզմը դարձավ աշխարհակուլ մի գաղափար, որ շարունակում է հուդա-քրիստոնեական կրոնի (այսօր էկումենիկ պարտադրմամբ) աշխարհակալ գործը:
  5. Այդ գրքում Երուսաղեմն է համարվում սրբազան մի վայր, որտեղ «Աստծո լույսն է իջնում», մինչդեռ Հայկական լեռնաշխարհի յուրաքանչյուր անկյունում Աստվածների ներկայությունն զգացող վայրեր կան, որ Տիեզերահաս ազդակներ են ընդունում-ուղարկում: Հայկական լեռնաշխարհը նաեւ հին-բնածին ազգերն են համարել «Աստվածների բնակատեղի», «Մարդկանց եւ Աստվածների հանդիպման վայր», «Սուրբ Օրենքների Երկիր-Դրախտավայր»:…
  6. Եվ զարմանալի չէ, որ «Բիբլիա»-«Աստվածաշնչում» մարդու երկրային կյանքի ավարտից հետո, հայ հոգեւորականներն անգամ հանգուցյալի հոգին «Վերին երուսաղեմ» են ուղարկում, որտեղ նրան մի նոր «հրեական ընտրյալության» պարտադրանք է սպասվում… Մինչդեռ հայի հոգուն պիտի «Վերին Հայկական լեռնաշխարհ» ճանապարհել, որ այնտեղից՝ հոգե-ոգեղեն տիեզերաաշխարհներից եւս օգտակար լինի իր ազգին ու հայրենիքին:
  7. Այնքան պարզ է, որ «Բիբլիա»-«Աստվածաշունչ»-ը որեւէ կապ չունի հայի ու Հայքի հետ, քանզի ո՛չ Եհովան, ո՛չ նրա որդի Հիսուս Քրիստոսը, ո՛չ 12 առաքյալները, ո՛չ մեծ ու փոքր սրբերը որեւէ կապ չունեն հայի, հայի բնօրրանի ու հայի ինքնության հետ, առավել եւս՝ հայի առաքելության: Բոլորն անխտիր հրեաներ են եւ ամբողջ գործունեությամբ ծառայել ու հետմահու էլ իրենց հավատացյալներին ծառայեցնում են «Իսրայելի ժողովրդի համար»:

Զարմանալի է դարերի «կուրությունը», որին ակիզբ դրեցին Բարդուղիմեոս եւ Մաթեւոս հրեազգի առաքյալները՝ Հայաստան գալով, որոնց գործը (Հռոմեական կայսրության աջակցությամբ) ավարտին հասցրեց կիսապարթեւ-կիսասորի Գրիգորիսը՝ 301-ին՝ հայ հավատադավների օգնությամբ…

  1. Կարող եմ բազում մեջբերումներ անել «Բիբլիա»-«Աստվածաշնչից», որտեղ արյունապղծումներն ու այլասերումները ընդունելի են համարվում, եթե ծառայում են «ընտրյալ ազգին», անգամ հոր եւ աղջիկների այլասերումից առաջացած սերունդներն են համարվում սրբազան ու էլի նման բաներ… Էլ չասեմ խարդախությունների, թալանի եւ խաբեությունների արդարացման մասին, որ հանուն «ընտրյալ ազգի» առ այսօր անպատժելի են համարվում:

Ինչպե՞ս կարելի է այս ամենը չնկատել: Մի օր հայը կհասկանա այս ամենը, բայց հանկարծ ուշ չլինի: Հատկապես հայ զորականի, մարտիկի համար, ով հաճախ մարտի է գնում հանուն հավատի…

Այս ամենի մասին գրեցի, որպեսզի միտքս ու առաջարկներս, որ ստորեւ ներկայացրել եմ, ավելի պարզ ու ընկալելի լինեն: Մեր հավատը, ինչպես մեր զենքը, պիտի ծառայի հային ու Հայքին: Այլ կերպ չի կարող հայը վերհառնել ու հասնել իր բարձունքներին, նաեւ՝ Բարձրյալին:

Առավել եւս, եթե նման ազգայնական հայ կա, որ հուդա-քրիստոնեությունը համարում է իր կրոնը, ապա նա ի՞նչ գործ ունի Հայաստանում, երբ նրա նախնիները հրեաներն են, աստվածը հրեական Եհովան է եւ այդ աստծո որդին էլ հրեա Հիսուսը: Երբ նրա հավատի 12 առաքյալները եւ բոլոր մարգարեները հրեաներ են եւ Սիոնի պաշտամունքը նրա սրտին ավելի մոտ է: Երբ անգամ մեռնելուց նրա հոգին հոգեւորականներն ուղարկում են Վերին Երուսաղեմ… Այս հայը, անկախ այն բանից, ազգայնական է, թե ժողովրդավար, այլեւս պարտավոր է ապրել Ներքին Երուսաղեմում ու վայելել իր բիբլիական տեսությունը:

Իրականում՝ հայի համար սրբազան տարածքը Հայկական լեռնաշխարհն է, որ նաեւ Աստվածների բնակատեղի է, սրբազան երկիրը՝ Արարատյան աշխարհն է կամ Հայաստանը (Հայքը), որ մարդկության փրկության ու վերածննդի օրրանն է նաեւ, սրբազան լեռը՝ Մասիսներն են: Հայի Նահապետը Հայկն է, նախնիները բացառապես հայերն են, եւ հավատում է Հայ Աստվածներին՝ Աստվածահայր Արայի գլխավորությամբ: Այսպիսով՝ հայի տեղը Հայկական լեռնաշխարհն է, որտեղ էլ կհանգրվանի նրա հոգին հետմահու:

Այսպիսի քաղաքական եւ հոգեւոր ազգայնականության զորացմանն է սպասում ԱԶԳ-ը, որ վերոնշյալ 9 բնորոշիչների հետքերով կվերականգնի հայոց հայենիքը եւ կապահովի հայահավաքը: Ի վերջո Հայկականությունն է լինելու այն միասնական ազգային ՀԱՄԱԿԱՐԳ-ը (օտարահունչ՝ Հայիզմ-Արմենիզմ), որը հետագայում որդեգրելու են բոլոր հայ ազգայնականները, եւ ոչ միայն նրանք…

ԱԶԳ-ի բնորոշիչներն են՝ Ծագումը (Ծին-Գենը), Բնօրրանը (Հայրենիքը), Լեզուն, Առաքինությունը, Հավատը, Մշակույթը, Ինքնությունը, Էությունը եւ Առաքելությունը:

Բազմիցս նշել եմ, բոլորն էլ առանձին անդրադարձի կարիք ունեն, իսկ ամենակարեւորներն առաջին եւ վերջին բնորոշիչներն են, որոնց ճանաչումով էլ պայմանավորված է մնացյալի գիտակցումը: Ծագումը՝ Սկիզբն է, Առաքելությունը՝ Վերջը եւ Նոր Սկիզբը… Հավերժությունը: Այս գիտակցումն էլ նախապայմանն է Արարչական Առանցքը հասկանալու համար: Այս ամենի ընկալման առումով էլ հրատապ է Հայոց հավատադարձը:

Հայկական արիադավանություն-հեթանոսությունը կարող է հային տանել ու հենել իր Բնարմատին, որն էլ հավերժ սնվում է Տիեզերական Ակունքից: Եվ որը ճանաչում է Սկիզբնն ու Վերջը, Ծնունդն ու Մահը՝ իր պարբերականության-պտույտի մեջ:

Բայց հայի (հայության) հավատն այնքան զորավոր պիտի լինի, որ նրա միտքը հասնի մինչեւ այդ Արմատ-Ակունքը ու հայը կքայլի իր արահետով, որը կլինի Արարչի Հետքը՝ խորացող դեպի Տիեզերական Խորքերը՝ Տիեզերաաշխարհները…

Իսկ հին եբրայական ավանդությունը (գրի է առնվել Հովսեպոս Փլավիոսի (Ք.ա. I – Ք.հ. I դդ.) «Հրեական հնախոսության» էջերում) փորձել է մեզ համոզել, թե «Ուրոսը հաստատեց Հայաստանը», ինչը արագ ներառեցին հայագիտության մեջ՝ որպես տեսակետ: Որ կա կարծիք, թե այստեղ խոսքը Արամ նահապետի որդի Արա Գեղեցիկի մասին է: Ըստ այլ տեսակետի՝ Ուրոսը կարող է լինել Վանի թագավորության սեպագիր արձանագրություններում հիշատակվող արքա «Ռուսա Էրիմենայի որդին»: Ասորեստանյան սեպագիր աղբյուրներում «Ռուսա» անունը հիշատակվում է նաեւ «Ուրսա» տարբերակով, իսկ «Էրիմենա» անունը կարող է մեկնաբանվել եւ՛ որպես անձնանուն, եւ՛ որպես ցեղանուն: Հայերի ծագման մասին պահպանվել են այլ ավանդազրույցներ եւս, որոնք այս կամ այն չափով կրկնում են հիշատակվածներին, չունեն սկզբնաղբյուրային նշանակություն, պարզապես նպատակ ունեն «փոքրացնել» հայի տարիքը եւ կտրել արմատներից ու առաքելությունից… XIX դարում ծնունդ առավ համեմատական լեզվաբանությունը, ըստ որի հայերն ունեն հնդեվրոպական ծագում, մի շարք այլ ժողովուրդների հետ նախապատմական ժամանակներում կազմել են մեկ էթնիկ ընդհանրություն («հնդեվրոպական մայր ժողովուրդ»), ինչը եւս «փակեցին» երկար ժամանակ…. Մինչեւ արիականության (հայ-արիականության եւ հայեվրոպականության՝ ոչ թե հնդեվրոպականության բացահայտումները) վերհառնումը…

Հայտնի է, որ հայերի ծագումը փորձեցին կապել նաեւ Հայկ Նահապետի՝ Բելի հետ դյուցազնամարտին, որպեսզի Հայքի առաջացումը «չանցնի» 4-5 հազար տարուց…

Շարունակելի

Արմեն Ավետիսյան, Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ

«Լուսանցք» թիվ 15 (361), 2015թ.

Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org-ի «Մամուլ» բաժնում

Այս գրառումը հրապարակվել է Արվեստ, Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։