Ճշմարտություն, որ կփոխի նորօրյա պատմության առանցքը. – ՀԱԲ-ը ժամանակի ցեղակրոն բանակն էր…
ՀԱԲ-ը՝ ապազգային եւ միջազգային կործանարար մամլիչի արանքում – Հազարապետը եւ «Կոտայք» գնդի նախկին հրամանատարը հիշեցնում է կազմակերպված դավադրության մասին
(Հարցազրույցը Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանի հետ՝ Արմենուհի Մելքոնյանի («Լուսանցք» շաբաթաթերթի գլխավոր խմբագիր))
Հայոց ազգային բանակը (ՀԱԲ) այն ռազմական կազմավորումն էր, որը ծավալուն գործունեություն իրականացրեց դեռ չանկախացած Հայաստանի (եւ Արցախի) սահմանների պաշտպանության համար: Սակայն, ցայսօր, ՀԱԲ-ի մասին իշխանավորների ու ընդդիմադիրների որոշ մասը փորձում է հիշեցնել հիմնականում վատը (հասկանալի է, որ բոլոր զինված խմբավորումներում էլ եղել են անօրեններ, դրանք չէին կարող չլինել նաեւ բազմամարդ ՀԱԲ-ում): Կամ էլ՝ անտեսելու քաղաքականություն է կիրառվում, կարծես հազարավոր մարտիկներ ունեցած ռազմական կազմավորումն ավելի քիչ ինքնապաշտպանական գործ է կատարել, քան 10 կամ 100 հոգանոց որեւէ ջոկատ:
Այդ նախկին ու ներկա իշխանավորներն ու ընդդիմադիրները ուրիշ ասելիք չունե՞ն ՀԱԲ-ի մասին, վերջերս էլ ՀՀ Հանրային խորհրդի նախագահ (ով նաեւ ԱԺՄ ղեկավարն է) Վազգեն Մանուկյանը նշեց, թե իր պաշտոնավարման տարիներին բավականին մեծ պայքար գնաց ջոկատները կարգավորելու համար, քանի որ «ջոկատները զինված էին, եւ ոստիկանությունը ոչինչ էր նրանց դիմաց. ոչնչից չէին վախենում, եւ որպեսզի երկիրը կառավարելի դառնար, մեծ ջանքեր էին պահանջվում կառավարությունից»: Ըստ նրա, առաջին ընդհարումը ՀԱԲ-ի հետ տեղի ունեցավ, «որը զինված էր եւ շատ անկառավարելի, չէր ենթարկվում իշխանություններին՝ հայտարարելով, որ իրենք ավելի հայրենասեր են եւ իրենք պետք է որոշեն ռազմական վիճակն ու սեփական պատերազմներ պիտի մղեն»: Նշվել էր նաեւ, թե մի դեպքից հետո Վանո Սիրադեղյանն ու Վազգեն Սարգսյանը իրեն են դիմել, որպես երկրի վարչապետ, ՀԱԲ-ի շտաբը գրավելու համաձայնության համար եւ, Վազգեն Մանուկյանի խոսքով, «գիշերը գրավման ժամանակ զոհեր եղան, բայց դա անհրաժեշտ քայլ էր Հայաստանում խուժանությունը վերացնելու եւ կարգ ու կանոն հաստատելու համար»:
Ի՞նչ է եղել իրականում. պարզաբանումների համար «Լուսանցք»-ը դիմեց ՀԱԲ-ի հազարապետ, ՀԱԲ-ի գլխավոր հրամանատարի գաղափարախոսական գծով տեղակալ, Ռազմական խորհրդի անդամ Արմեն Ավետիսյանին:
– Վազգեն Մանուկյանի ասածը ծանոթ վերլուծություն է, եթե համարենք վերլուծություն: Բոլոր այդպես խոսողները այդ տեսակետները տարիներ առաջ անգիր են արել, որ չմոռանան: Դա այն տարիների պետպատվեր-վերլուծականն էր, որ կոմունիստներին փոխարինած եւ նպատակային իշխանության բերված մարդկանց խումբը պետք է սերտեր որպես առաջին դասերից մեկը: Այն պետք է միշտ անգիր, առանց տառասխալի կրկնվի, քանի որ դա արտաքին ուժերի պահանջն է մնում նաեւ այսօր: Առավել եւս, որ հիմա, ըստ նրանց, ամոթ կլինի հակառակն ասելը: Սա շատ նման է այն ակադեմիկոսի կամ այլ գիտական կոչում ստացած պատմաբանների պահվածքին, ովքեր Հայաստանի անկախացումից հետո էլ վախենում էին ասել, թե Ուրարտուն հայկական պետություն է եւ Հայկական լեռնաշխարհն էլ հայերի բնական հայրենիքն է: Չկար խորհրդային ճնշումը, բայց իրենց ամբողջ գիտական քաշը ձեւավորված էր այդ հակահայ պատմա«գիտությամբ», եւ վախենում էին դա ասել, քանի որ կոչումներից զրկվելով՝ կարող էին զրկվել նաեւ պետական ու գիտական թոշակներից ու այլ նպաստներից: Հիմա «Ղարաբաղ» կոմիտեի կարկառուն դեմքերը եւ ՀՀՇ-ական ու ՀՀՇ-ածին այլ կազմակերպությունների ղեկավար անձինք վախենում են ասել ճշմարտությունը, քանի որ իմանալով՝ լռել են, եթե չասենք՝ շատերը մասնակից են եղել: Դա կարեւոր է նրանց համար, ովքեր 1989-1990թթ. «Ղարաբաղ» կոմիտեն նպատակայնորեն պատմության արխիվ ուղարկեցին եւ Հայոց համազգային շարժում (ՀՀՇ) նախաձեռնեցին: Այդ մի խումբ մարդիկ «Ղարաբաղ» կոմիտեն այլեւս գլխացավանք էին համարում, քանզի իշխանության գալու համար տվյալ անունը միջազգային ասպարեզում խնդիրներ էր առաջացնում:
Continue reading →
Loading ...
