Գոտևորենք Արագածը

Գոտևորենք Արագածը


Բնական հողում չորացող ծառին

Թե որ ջուր տվիր և խնամեցիր,

Շուտ կդալարի, խոր արմատ կտա,

Պերճաշուք ծաղիկ, շռայլ բերք-բարիք.

Նույնն էլ՝ մարդու հետ:


Չի հանգչում Ոգին և ոչ մի Հայի.

Այստեղ, Սփյուռքում, թե բանտախցում,

Գերի է ընկնում «ես»-ին կամ պահին,

Նիրհում, խամրում է, հետո՝ անթեղվում:


Անհատի հոգին պետք է սնուցվի

Ու մղվի Գենին, իր արյան կանչին,

Որ արթուն մնա և բոցավառվի

Հինավուրց ՀԱՅ-ի Արիական Ոգին:


Որպես սնուցման օրինակ մի վառ՝

Գոտևորումն է Արագած լեռան,

Որպես մեծ խորհուրդ Տիեզերական,

Խորհուրդ հաղթության և անկախության:


Ելնե՛նք միասին, ելնե՛նք, Հայորդի՛ք,

Գրկե՛նք ջերմորեն ու երկինք հանենք

Դարերը ճեղքած իմաստածառին՝

Որպես վառ փարոս Հայության Գոյի:


Որ համախմբվե՛նք, որ միասնանա՛նք,

Որ գոտեպնդվենք ու ոգեկոչվենք,

Մեր ձեռքսեղմումով ներարկե՛նք միմյանց

Ոգեղեն ներուժը համայն հայության:


Ի տես աշխարհի, ի լուր բոլորի,

ի աչքալուսանք գերի Մասիսի,

Վասն Հայ ազգի և Հայրենիքի

Մենք բա’րձր ձայնենք:


Որ, այո՛, մենք կա՛նք, ու դեռ պիտի գանք,

Մենք պիտի՛ հաղթենք ու բարգավաճենք,

Ապրե՛նք, արարե՛նք հպարտ, անկոտրում,

Մեր Սուրբ Հայկական Բարձրավանդակում:


***


Մասիսները՝ եղբայր ավագ,

Հայ լեռները՝ սատար բանակ,

Քառագագաթ լեռն Արագած,

Արա, Հատիս ու Աժդահակ:

Գրիգոր Մնացականյան


Այս գրառումը հրապարակվել է Արվեստ, Հ.Ա.Մ. խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։