Ողջյուն իմ չքնաղ Երկիր Նաիրի

               Ողջյուն իմ չքնաղ Երկիր Նաիրի
               Թևերդ լայն բաց՝ գիրկդ ենք գալի,
               Եվ կրծքիդ սեղմիքաջերիդ կորած
               Շատ ենք կարոտել, պանդուխտ ենք էրված…

               Վայրի ցեղերն են քեզ ծվեն արել,
               Պապերիս շեները քանդել-ավերել,
               Տմարդի նենգը քեզ է տիրացել,
               Դյուցազն Հայ-Արին պանդուխտ է դարձել…

               Ելի’ր, մեր ձեռքով դատն ինքդ արա,
               Հույսդ մի դնի օտարի վրա,
               Քաջերիդ առջև դռներդ լայն բաց
               Էլ չես տեսնելու Հայի աչքը թաց…

                                                          Վ. Հայասացի


Այս գրառումը հրապարակվել է Արվեստ, Հ.Ա.Մ. խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։