Հարցազրույց Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանի հետ

Ի՞նչ պետություն է մեզ պետք եւ ինչպե՞ս հզորացնել պետականությունը. «Լուսանցք»-ը շարունակում է հարցազրույցների շարքը


Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյան


Հայրենիքի պաշտպանությունը՝ բոլորի’ ու բոլո’ր ժամանակների գործ

- Քաղաքականությունում Դուք իբրեւ աղմկահարույց գործիչ եք հայտնի: Քաղաքական գործչին անձից չեմ տարանջատում…

- Ենթադրում եմ՝ ենթատեքստում ինչն ի նկատի ունեք: Եթե այն ամենը, ինչը համարվում է ճշմարտություն, եւ ասվում է այդ ճշմարտությունը ու դա, ԶԼՄ-ների լեզվով, իբրեւ «սկանդալ» է բնորոշվում, ապա այո’, ես աղմկահարույց գործիչ եմ: Քանզի այն, ինչ տեսնում եմ, պիտի բարձրաձայնեմ: Բարձրաձայնածս էլ պիտի հետեւողականորեն առաջ տանեմ: Քաղաքական դաշտը, ցավոք, համեմատում են հին արհեստներից մեկի՝ պոռնկության հետ: Այդպես չէ: Քաղաքականությունն աշխատանք է: Ճիշտ, ազգանվեր աշխատանք է, դրա համար էլ ճշմարտությունը քաղաքականությունում առանցքային է ու սկզբունքային: Ու երբ պարզ խոսք է հնչում եւ իրերն իրենց անուններով են կոչվում, երբ ասվում է, որ մեզանում կան այսպիսիք, որ մեր երկրի վիճակը հետեւյալն է եւ այլն, արդեն «սկանդալային» պիտակն են կպցնում: Եթե հատու խոսքը «սկանդալ» է համարվում, ապա այս համապատկերում ես համաձայն եմ Ձեր հարցադրմանը: Մի ճշտում, այնուամենայնիվ անեմ (թեեւ բառերի հետ դուք եք գործ ունենում). «աղմկահարույց»-ի փոխարեն կարծում եմ հարկ է գործածել «խնդրահարույց»-ը, ու բացատրությունը ես չէ, որ պիտի տամ…


- Քաղաքականությունում ինչ-որ բա՞ն եք փոխել ուզում. չգրված օրինաչափությամբ՝ քաղաքական գործիչներն իրենք են իրենց գործը հին արհեստի հետ համեմատում…

- Այդ գործիչներն իրենք են անբարոներ քաղաքականությունում, այլ ոչ թե քաղաքականությունն է անբարոյականություն: Եվ այդպես մտածողներն են, կներեք, պոռնկացնում քաղաքականությունը…

- Լավ, իբրեւ քաղաքականությունը ազգանվեր գործ համարող գործիչ, ի՞նչ եք կարծում՝ ի՞նչ պետություն է մեզ պետք: Կառուցվածքային տեսակետից ներկայացրեք:

- Հայոց պետությունը պիտի եւ’ էությամբ եւ’ բովանդակությամբ հայաբնույթ լինի: Այլ կերպ՝ Երկիր մոլորակում ապրելը չի նշանակում, թե այդ մոլորակում ամեն գոյություն ունեցող բան պիտի մեր կյանքում ներառենք (չասեմ խցկենք՝ կամա, թե ակամա), մեր Սահմանադրությունում, օրենքներում, մեր կացութաձեւում: Բոլորի լավը համարվում է միջազգային չափանիշ կամ եվրաարժեք, բայց մեր լավագույնները, որ ունենք մեր մեջ ու կրում ենք, ու որոնք այսօր փաստորեն փակի տակ են, հետամնացություն է «համարվում» ու չի թույլատրվում ի ցույց դնել ոչ քաղաքականությունում, ոչ արվեստում, ոչ էլ կյանքում: Հայոց պետությունը վերջին դարերում շարունակաբար հայաբնույթ չի եղել կամ անկում է ապրել: Պետականություն չենք ունեցել, իսկ եկեղեցու պահածն էլ, կրկնում եմ, հայաբնույթ չի եղել, կղերականները ֆեոդալներից չեն էլ տարբերվել: Դա է եղել մեր փորձանքների, դժբախտությունների պատճառը: Ուստի, պետական կառուցվածքը չէ, որ առաջնային պետք է կարեւորենք: Պետությունը կարող է լինել նախագահական, խորհրդարանական, նույնիսկ՝ միապետական, բայց եթե իսկապես գործի օրենքի իշխանությունը եւ այդ օրենքը ծառայի Հայաստանին եւ հայությանը, ապա միանշանակ մեր երկիրը կլինի հզոր, հայապահպան, հայաստանանպաստ: Եվ ինչու ոչ, նպատակայնորեն կծառայի նաեւ այլոց շահերին՝ որոնք գործընկեր են մեզ, իհարկե չհակադրվելով մերինին: Պետական վարչական ձեւը ազգը կորոշի: Նախ՝ Սահմանադրությու’նն իր ուղնուծուծով պիտի լինի հայահունչ, հայաստանապահպան:..

- Պիտի… պիտի… ընդդիմացողներին հաշվի չե՞ք առել:

- Չեմ անտեսել, բայց աշխարհի երեւի թե ամենաազգայնամոլական Սահմանադրությունն ունի Էստոնիան: Սակայն, այդ պետությունը եվրոպական բոլոր կառույցների լիարժեք անդամ է: Ավելին՝ ամենահալածյալ փոքրամասնությունները Էստոնիայում են, բայց աշխարհը փակում է աչքերը, քանզի էստոնացիները ռուսներին են հալածում: Մեկ այլ տեղ հալածում են ամերիկացիներին կամ եվրոպացիներին, չնկատելու են տալիս ռուսները: Այսինքն՝ հարկ է երկակի ստանդարտային կաղապարից դուրս գալ ու ստեղծել սեփական հզոր գլխավոր օրենքը, որ պիտի ներառի ամբողջ հայության պաշտպանությունը: Մնացյալը ուզեն-չուզեն՝ կընդունեն…

- Այն, ինչ թույլ են տալիս Էստոնիային, մե’զ թույլ չեն տա:

- Ո՞վ է թույլ տվող-չտվողը: Բոլորն ասում են՝ ազատագրված հողերը հետ պիտի տանք, մինչդեռ եթե մեր իշխանությունները, ժողովուրդը տարիներ շարունակ չուզեն այդ հողերը վերադարձնելը, հակառակ կողմը չի կարող դրանք հեշտությամբ ստանալ: Իսկ պատերազմը միշտ չէ, որ նախաձեռնող կողմին է օգտակար լինում:

- Տարածքի խնդիրը ցանկությա՞մբ եք պայմանավորում:

- Կամքո’վ եմ պայմանավորում:

- Կամքից հզորներն են խոսում:

- Իսկ ո՞վ է ասում, որ մենք չենք կարող մեր ներքին հզորությամբ, միասնական կամքով պահել մեր հողերը: Չէ՞ որ կարողացանք երկրաշարժի փլատակներից հառնելով՝ վերատիրել մեր ազատագրված տարածքները: Մենք կարողացանք երկրաշարժից հետո, սովի ու մթի տարիներին, Բաքվից ու Սումգայիթից բազմահազարանոց փախստականներ ընդունելով՝ կառավարել ու պաշտպանել մեր երկիրը: Ինչքան էլ ասենք՝ դժվար է, վատ է, ես էլ եմ բարձրաձայնում մեր թերությունների մասին, բայց կարողացանք ոտքի կանգնել մեր ներքին կամքի շնորհիվ: Հիմա զիջել տարածքները ինչ-ինչ իբր միջազգային չափանիշներից ելնելով՝ մեղմ ասած, ծիծաղելի է: Իսկ իրականում՝ դավաճանություն: Այնպես որ, մեր տարածքները անվերապահորեն կարող ենք պահել, եթե իշխանություններն էությամբ ազգայնական լինեն:

- Մեր իշխանություններն ազգայնական չե՞ն: Ձեր հարցադրումներից ազգայնամոլության հոտ չի՞ փչում:

- Մենք Հայաստան էլ ունենք, բայց ասացի, որ հայաբնույթ չէ, ռուսաբնույթ է, ամերիկաբնույթ է, եվրոպաբնույթ է եւ ինչաբնույթ ուզում ենք, բայց ոչ հայաբնույթ: Երբ ասում եմ՝ ազգայնական իշխանություն, նկատի ունեմ, որ մեր իշխանավոր նախնիների պես պիտի առաջինը լինեն յուրաքանչյուր հարցում, նաեւ՝ ազգին ուղղված հարվածն ընդունելու: Այսպիսի իշխանությունների թիկունքին, հավատացեք, ազգը մինչեւ վերջին մարդը կկանգնի: Մի առիթով ասել եմ, պատկերացրեք՝ մեր նախագահը Նժդեհն է, պաշտպանության նախարարը Անդրանիկն է, Ալեքսանդր Մանթաշյանը՝ վարչապետը, Մխիթար Գոշը՝ ԱԺ նախագահը, Հայկ Ասատրյանը՝ անվտանգության նախարարը, Դավիթ-Բեկը՝ ներքին գործերի նախարարը, Կոմիտասը՝ մշակույթի նախարարը, Դանիել Վարուժանը՝ քրմապետը եւ… այսպես շարունակ: Այս եւ նման մարդիկ կարո՞ղ ել լքել ազգը: Ո’չ: Այս մարդիկ ոչ միայն հեռու են ազգայնամոլությունից, այլեւ՝ պետության եւ ազգի ունեցվածքը շորթելու, փոշիացնելու մտածողությունից, նման մարդկանց համար սեփական տնից ազգի տուն՝ պետություն դուրս գալը, մեկ քայլ է, ազգի տունը նրանց տան շեմին է, եւ ազգայնականները ազգի հոգսերը կրում են սեփական տան հոգսի պես, նույնիսկ ավելին՝ քան սեփականը: Այս ամենով հանդերձ նրանք չեն արհամարհում այլ ազգերին եւ չի կարող լինել ազգայնամոլություն:

- Այո, բայց պատկերացնելով չէ: Մեր օրերում ենք ու խնդիրներ ունենք լուծելու:

- Մեր ազգում միշտ էլ նժդեհներ ու անդրանիկներ, մաշտոցներ ու սեւակներ կան ու ծնվելու են բոլոր ժամանակներում: Պարզապես, քանի որ մեր երկիրը, ստիպված եմ կրկնվում, հայաբնույթ չէ, նրանք տեղ չունեն, նրանք օտար են սեփական պետության մեջ: Երբ մեր իշխանությունները կփորձեն պետությունը փոքր-ինչ հայկական, ազգայնական սարքել, այն ժամանակ դավիթբեկերն ու մխիթարգոշերը կհայտնվեն իրենց տեղերում, քանզի այսօր էլ կան նրանք, մեր կողքին են…

- Ձեր պատկերացմամբ՝ ի՞նչ է ազգայնականությունը: Եվ ո՞րն է հայ ազգայնականի հինական գործը:

- Ազգայնականությունն ընդհանրապես ազգային արժեքային համակարգի ինքնապաշտպանական թաղանթն է, նաեւ՝ ազգային առաքինության պահպանման երաշխիքն ու հայոց առաքելության իրականացման միակ սնուցիչ ներուժը: Ազգայնականությունը ներքին եւ արտաքին տարաբնույթ հարաբերություններում անփոխարինելի պատվար է՝ ԱԶԳ եւ ՀԱՅՐԵՆԻՔ հասկացությունները հարատեւ (բարու եւ չարի) կռվում հավերժորեն պահպանելու առումով: Որպես ոգե(հոգե)-գաղափարական երեւույթ՝ այն իրականացնում է ազգի «աուրա»-ի գործառույթ, որպես կեցական երեւույթ այն առավելապես անքակտելի կապ է անցյալ-ներկա-գալիք սերունդների միջեւ, որպես քաղաքական (հասարակական) երեւույթ՝ այն ազգի ու նրա կերտած պետության օրինաչափ եւ համաչափ գործունեության գրավական է: Իմաստասիրության մեջ ազգայնականության գործառույթը արարչական ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳ-ում ներառվելն է: Ազգայնականությունը մարդկային ու ազգային բնախոսական եզր է, որում պարտադրորեն առկա է բնականություն-բանականություն-բարոյականություն երրորդությունը: Ազգայնականությունը «սիրտ» է՝ ազգային էությունը, մտածողությունը, հավատքը, հոգեբանությունը, գաղափարախոսությունը, պատմությունը, մշակույթն ու լեզուն, ինչպեսեւ՝ հայրենիք-բնօրրանի հարատեւման գաղափարաբանությունը ներառող ԱԶԳԱՅԻՆ ԿԵՐՊԱՐԻ (հոգեւոր-մարմնական տեսակի) կերտման համակարգի մեջ: Ազգայնականությունը «ուղեղ» է՝ հանուն ազգի եւ հայրենիքի մահով անմահանալու գաղափարի հենքում, քանզի հավերժական պտույտի սկիզբն է՝ առաջին կեռխաչ-թափանիվը ազգի առաքելության շարժիչի հիմքում: Ազգայնականությունը հզոր «զենք» է՝ օտար ու հայատյաց ամենատարբեր ազդեցություններին դիմագրավելու, ոչնչացնելու, ազգային «ես»-ը հաստատելու կռվում: Ազգայնականությունը ազգին եւ անհատին դեպի արարչականություն (ԱՐԱՐՉԻՆ) տանող հաստատուն արահետ է (Արարչի Հետք), ուստիեւ՝ ՀԱՎԵՐԺԱԿԱՆ ԿՅԱՆՔԻ, ԱՆԱԿՈւՆՔ ԼՈւՅՍԻ անսպառ կենսատու աղբյուրն է… Յուրաքանչյուր ազգի համար ազգայնականությունը բնազդային, բնական ու բանական համակարգված գործառույթներ է կատարում՝ լուծելով պաշտպանական ու հարձակողական բազմաբնույթ խնդիրներ: Ազգը Ծինն է՝ Գենը, մեր Ծագումը, Սկիզբը, իսկ Գենի արտահայտչամիջոցը Լեզուն է՝ Խոսքը: Եվ լեզվապահպանությունը, լեզվամտածողությունը եւ նման դաստիարակություն տվող կրթահամակարգը գենետիկական (ծինաբանական) գոյատեւման լուրջ հիմնահարց է: Ազգայնականության հարցերի հարցը ազգապահպանությունն է հայրենիքի բնական սահմանների ներսում, հայերիս դեպքում՝ հայության դիմագիծը, կամքն ու միասնությունը եւ ամբողջական հայրենիքի (Հայկական լեռնաշխարհի) վրա կերտած ազգային ու իրավական պետության կենսունակությունը պահպանելու խնդրականն է: Մեր առաքելությունը հայապահպանությունն է, ՀԱՅԵՐԻ ՀԱՄԱԽՄԲՈւՄԸ ԱՍՏՎԱԾԱՏՈւՐ ՀԱՅՐԵՆԻՔՈւՄ…

Յուրաքանչյուր ազգի ազգայնական գաղափարախոսություն յուրահատուկ է՝ ինքնատիպ: Պարզապես նման են գաղափարախոսությունների կառուցվածքները: Մենք հենվում ենք մեր ազգի ծագման, զարգացման, հարատեւման ու առաքելության, ինչպես նաեւ՝ Հայք-բնօրրան հասկացությունների վրա: Սրանց հիմքով է կառուցված եւ՛ ցեղակրոն ուսմունքը, եւ՛ հայ-արիական գաղափարաբանությունը: Հայ ցեղակրոնը Հայ Ցեղը (Գենը) կրողն է, Հայ Գենի բացարձակությունն ու բացառիկությունը պահպանողն է: հայ-արիացին բնապաշտ է՝ բնակրոն, եւ առաջնորդվում է ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳ-ի Արարչական Օրենքներով: Բոլոր ազգերի ցեղակրոնները՝ ազգայնականները, կատարում են նույն գործը իրենց ազգերի կյանքի ու առաքելության մեջ: Հայ ազգայնականների համար հայրենասիրությունը բավարար պայման չէ, նրանք հայրենապաշտ են՝ տոգորված հայրենատիրական (չշփոթել ծավալապաշտության հետ) գաղափարներով: Նրանց համար հայության հզորացումը, բարգավաճումը անձնական առաքելության գագաթնակետն է, որից հետո սահյանաբար կասենք «էլ մահն ու՜մ շունն է…»:

- Ռուս սքինհեդներն ասում են՝ «Ռուսաստանը՝ ռուսներին», չլինի, թե նրանց նման էլ մեր ազգայնականությունը մոլի ինչ-որ բան վերածվի:

- Նախ ճշտենք, որ սքինհեդները ազգայնամոլներ են, այլամերժներ, եթե չասեմ կույր գործիքներ, եւ համեմատությունը տեղին չէ: Գիտեք, նույնիսկ քաղաքական գործիչներից շատերը չեն տարբերում ազգայնականությունը ազգայնամոլությունից: Անընդհատ նշում են, թե ազգայնականությունը լավ բան է, եթե.. ապա… հանկարծ… ու թվարկում են ազգայնամոլական դրսեւորումներ: Ես արդեն նշեցի ազգայնականության հիմնական գործառույթները: Ազգայնականությունը (նացիոնալիզմ) առավելապես ինքնապաշտպանական երեւույթ է, իսկ ազգայնամոլությունը (շովինիզմ)՝ ծավալապաշտական, այլամերժական երեւույթ է ի սկզբանե: Հստակ է, որ սրանք տարբեր հասկացություններ են: Ազգայնականը նման է երեխայի, որն իր մորն ավելի շատ է սիրում, քան այլոց մայրերին, նման է զինվորի, որն իր հայրենիքն ավելի շատ է սիրում, քան ուրիշինը… Բայց նա չի ատում կամ մերժում այլ մայրերի, այլ հայրենիքների գոյությունը: Ազգայնականը համադրելի է համարում ավանդական ազգայինն ու առաքինի, օրինակելի մարդկայինը, որոնց համադրումից էլ ծնվում են համամարդկային արժեքները, համաշխարհային քաղաքակրթությունը: Ազգայնամոլները սեփական ազգի բարօրությունից զատ մերժում են մյուսների նմանատիպ կենսակերպը՝ այդպիսով սին գերակայությամբ ստորադասելով ազգերի ինքնատիպ գոյատեւման բնական իրավունքը: Սրանք համահարթեցման (գլոբալիզացիա) կողմնակիցներն են, որոնք փորձում են մարդկությանը զրկել ազգային առանձնահատկություններից, հայրենիքի գաղափարից՝ մարդկանց դարձնելով միադեմ ու անհայրենիք, ծագում եւ առաքելություն չճանաչող… Այսօր իրենց եվրաարժեքների կրողներ հռչակածներն են ազգայնամոլներ, ազգակուլներ, չնայած հորջորջվում են ժողովրդավարներ, մարդասերներ: Սրանք ազգերին տանում են եվրոպականացման, ամերիկանացման, ազգայնամոլություն է նաեւ մեծ(վելիկո)ռուսականությունը… Ազգայնականները համադրման, փոխլրացման (ինտեգրման) կողմնակից են եւ կարեւորում են ազգերի խաղաղ գոյակցությունն ու ինքնատիպությունը, ազգային ավանդույթները, սովորույթները, ազգային մշակույթն ու աստվածատուր ամեն բան: Ազգայնականները կարեւորում են ազգ-պետությունների գոյաձեւը, ամեն ազգ պետք է ունենա իր պետությունը, իհարկե, կառուցված իր պատմական (իմա՝ արարչատուր) հայրենիքի տարածքի վրա: Այլապես խժդժություններն անխուսափելի են, որի ականատեսն ենք այսօր: Հնարավոր չէ մի պետության մեջ գործադրել օրենքներ, կիրառել իրավունքներ, որոնք համահունչ լինեն տարբեր ազգերի մտածողությանն ու կացութաձեւին: Իսկ Ձեր ասած «Ռուսաստանը՝ ռուսներին» կարգախոսը ճիշտ եմ համարում, եթե խոսքը իրական Ռուսաստանի մասին է, որն Ուրալից այն կողմ՝ Սիբիր չի հասնում եւ եվրոպական շատ մասերից հեռու է: Թող Պորտուգալիան էլ պորտուգալացիներինը լինի, Չինաստանը՝ չինացիներինը… Եթե ամեն ազգ սեփական տանն ապրի, խժդժություններ չեն ծագի: Իսկ ովքեր ուզում են ապրել իրենց հայրենիքից դուրս՝ այլ երկրում, պիտի հարգեն այդ երկրի օրենքները, նիստ ու կացը:

- Չնայած նմանություններին, ազգայնական շարժումներն, այնուամենայնիվ, տարբերություններ ունեն. հո հայկական ցեղակրոնությունն ու չինական դաոսականությունը նույնը չե՞ն:

- Իհարկե տարբեր են հայկական ցեղակրոնության, հայ-արիական ներազգայնական պատկերացումներն ու աշխարհայացքային իմաստաբանությունը, արարչա(տիեզերա)իմացությունը՝ ճապոնական սինտոականությունից, չինական դաոսականությունից, հրեական սիոնականությունից, գերմանական նացիստական եւ իտալական ֆաշիստական գաղափարախոսություններից եւ այլազգի ուրիշ ազգայնական մոտեցումներից՝ ըստ էության, ծագումնաբանության, լեզվամտածողության, պատմության, սրանցից բխող ներազգային արժեքաբանության եւ ազգային առաքելության տեսանկյուններից: Բայց, ի վերջո աշխարհի իրապես ազգայնականներն ավելի շատ հիմքեր ունեն միանալու, քանզի բնապաշտ են եւ ենթարկվում են բնության օրենքներին եւ ոչ՝ սուբյեկտիվ մարդկային…

- Աշխարհի ազգայնականները միացան, աշխարհում նոր բեւեռացում չի՞ առաջանա, այն, ինչի դեմ պայքարում են հիմա շատ ազգեր: Ու ընդհանրապես, ինչպե՞ս պահպանենք մեր ազգային կերպարը:

- Բեւեռացումները մարդկության «փրկարար օղակներն» են: Միաբեւեռությունը կործանիչ է, որի պատանդներն ենք մենք այսօր: Իսկ ազգայնական բեւեռացումը եւս մի դրական բեւեռ է լինելու ինչպես մարդկության, այնպես էլ բնական ամբողջ աշխարհի պահպանման ու զարգացման գործում: Եվ Ձեր ենթատեքստում թաքնված ազգայնական «գլոբալիզացիան» բնական երեւույթ է ու միայն դրական ազդեցությամբ: Իսկ մե’ր ազգային կերպարը պիտի պահպանենք՝ լինելով ցեղակրոն՝ մեր մեջ կրելով հայի գենետիկ հզորությունն ու հիշողությունը, եւ լինե’նք բնակրոն՝ ապրելով բնական-տիեզերական օրենքներին համահունչ: Ինքնատիպությունը մեր հավերժելու նախապայմանն է, այլապես շատ հին ազգերի պես կհեռանանք պատմության «բեմահարթակից»: Ինքնատիպության պահպանումը, պահպանողականությունը, ինքնամեկուսացումը չէ, ինչպես վատաբանում են ոմանք: Հայրենիքը, ազգը, ինչպես եւ մայրը՝ մեկն է, եւ այստեղ որեւէ ոտնահարում չկա, ոչ մի սփյուռքահայ որպես հայրենիք չի ճանաչում իր բնակության վայրը, Հայաստանն է նրա հայրենիքը, իսկ իրեն էլ համարում է հայազգի: Բնության մեջ ամեն տեսակ ապրում է իր երամով, վտառով, ոհմակով, հոտով, պարսով եւ այլն, ու սա բնական է, այստեղ չկա ցեղամոլություն կամ ազգայնամոլություն եւ սա ինքնամեկուսացում չէ: Գայլը նապաստակի հետ չի ապրում, նույնիսկ վագրը, առյուծը եւ հովազը միասին չեն ապրում, չնայած բոլորն էլ կատվազգիներ են, կամ երբեք սպիտակ, սեւ ու գորշ արջերը մի տարածքում չեն բնակվում, չնայած միայն գունային տարբերություն ունեն: Մի՞թե կարծում եք՝ սպիտակ արջերը ազգայնամոլ են, իսկ հովազները ինքնամեկուսացված են կենդանական աշխարհում… Մենք մեր տեսակի ծագումն ու առաքելությունն ենք երկրպագում, մեր ինքնատիպությունը չկորցնելու մտահոգությունն ունենք, ինչպես այլոք՝ իրենցը: Ինքնատիպ ազգերն են ստեղծում արժեքներ եւ դրանց համադրումից է առաջանում համաշխարհային մշակույթը, արժեհամակարգը, այսպես են ձեւավորվում համամարդկային արժեքները: Եթե ազգերը դադարեն արարել, ձուլվեն մեկ տեսակի մեջ, կվերանա մարդկային ու ազգային բազմազանությունը, կգորշանա աշխարհը: Ուստի վերահաստատում եմ. ամեն ազգ պիտի ունենա մեկ պետություն եւ դա պետք է լինի նրա պատմական տարածքի վրա: Սա է բնական օրենքը, արարչադիր կարգը: Եվ ոչ-ոք թող չխեղի այս բնակարգը ինքնամեկուսացման սին պատրանքներով…

- Պետության կառուցվածքին վերաբերող մեկ այլ հատվածի էլ անդրադառնանք: Ձեզ նաեւ հակաքրիստոնյա են անվանում: Կրոնական կամ հավատամքային առումով ի՞նչ պետություն է մեզ պետք:

- Արիադավան: Բազմիցս ենք դա ասել: Մեր հավատամքը հիմնված է արարչաստեղծության օրենքներին (Տիեզերակարգ): Քրիստոնյաներն, իհարկե, շատ պատմական ու հոգեւոր մատյաններ այրեցին ու բոլոր տաճարներն ավերեցին, բայց, հուրախություն մեզ, հայոց հավատքի մասին որոշ պատառիկներ տարբեր սկզբնաղբյուրներում պահպանվել են: Ես, որպես հայորդի, երբեք չեմ ների քրիստոնյաներին, որոնք փորձեցին վերացնել մեր ծագման վկայագիրը: Դա միայն դավաճանը կարող էր անել: Չներելը չի նշանակում, որ ես հակաքրիստոնյա եմ: Ես նույնիսկ հակաթուրք չեմ, հակահրեա չեմ, անգամ հակամասոն չեմ, պարզապես հայ եմ, ով պայքարում է հանուն հայի եւ Հայաստանի: Ու եթե դրա մեջ որեւէ մեկը «հակա» ինչ-որ բան է տեսնում, ուրեմն փորձում է կոտրել հային: Մի բան ամրագրեք հիմնավորապես, հայ ազգայնականները երբեք չեն առաջնորդվում «հակա» գաղափարաբանությամբ: Մենք առաջնորդվում ենք «հանուն ազգի ու հայրենիքի» կարգախոսով, ովքեր մեզ դեմ են, դա է «հակա» տեսակետը: Մենք եսակենտրոն մղում չունենք, որ հակառակված ապրենք: Քրիստոնեությանը հրով ու սրով մտավ Հայաստան, ավերեց մեր տաճարները, մշակույթը, հայոց պատմությունը գրեթե հիմնովին ոչնչացրեց եւ հայության մեջ հաստատեց հրեա ազգի ընտրյալության սին գաղափարը: Սա հակամտածելակերպ չէ, դեռ մե՞նք ենք հակա-ն: Եհովան՝ չարի աստվածը, դարձավ գերագույն աստված եւ հայոց ճակատագիրը «հանձնվեց» չար ուժերին: Հայի հոգուց դուրս եկավ հայի էությունը, բնույթը, եւ հայ Աստվածների՝ Վահագնի, Հայկի, Միհրի, Վանատուրի, Անահիտի, Աստղիկի, Ծովինարի… փոխարեն այնտեղ մտան Աբրահամը, Սառան ու Մարիամը, Պողոսն ու Պետրոսը, Բարդուղիմեոսը ու սրանց նմանները, որոնք որեւէ կապ չունեն հայության հետ: Հիսուս Քրիստոս – հայերեն կարտահայտի Օծյալ Փրկիչ իմաստը, որը որեւէ կապ չունի հայտնի ազգի ընտրյալության հետ եւ այդ իսկ պատճառով էլ նրան խաչեցին: Հայերին ի վերուստ է հայտնի փրկչության եւ օծյալության գաղափարը, Արարատյան լեռնաշխարհն էլ մարդկության ծագման ու փրկության օրրանն է, եւ քրիստոնեական վարդապետությունը փոխանակ սա քարոզի, սին պատմական դեպքերի վրա այլի ընտրյալություն է քարոզում: Հին կտակարանը պարզապես ստի, անառակությունների հավաքածու է եւ որեւէ կապ չունի հայի ծագման, բարոյահոգեբանական կերպարի ու նկարագրի հետ: Սա լավ գիտեն նաեւ կղերականները եւ անողոքաբար լռում են, մինչեւ ե՞րբ: Հիմա էլ էկումենիստական փաստաթուղթ են ստեղծել, որի տակ ստորագրել են քրիստոնեական եկեղեցիները, այդ թվում հայկական, եւ նորից ամրագրել են Եհովայի ընտրյալ հրեա ազգի ընտրյալության գաղափարը, երեւի մի քանի եկեղեցի այդ մասին մոռացել էին… եւ նորից հիշեցվեց դա: Հայ ազգայնականը չի կարող նման ձեւակերպումների քարոզիչ ու նման ավերումների պատասխանատու կառույցի անդամ՝ քրիստոնյա լինել: Եթե քրիստոնեությունը հենվի հայկականության վրա, հայը կարող է դառնալ քրիստոնյա, քանզի հայ առաքելական կրոնի ծիսակարգն ու տոնակարգը հիմնականում փոխառված է հեթանոսականից, եւ մնում է ուրիշի պատմությունն ու սրբերը (աստվածները) վերափոխել հայկականով: Բայց սա էլ փրկություն չէ, լինե՛նք հայակրոն՝ հայ գենը կրող, սա է մեր փրկության գրավականը: Մեզ համար հայ մարդը նախ հայ է, ապա նոր կրոնական, կուսակցական կամ մեկ այլ բան: Մենք հայի հետ շփվում ենք արյամբ՝ գենով: Մնացյալ հարցերը պիտի բխեն դրանից, եւ՛ կրոնները, եւ՛ կուսակցությունները, եւ՛ այլ կառույցները պիտի ծառայեն հայի առաքելությանը, այլապես դրանց գոյությունը վնասաբեր է…

- Ճշտեմ՝ հեթանո՞ս եք:

- Հեթանոս նշանակում է էթնոս, ազգ: Հեթանոսությունը կրոն չէ, հավատք է, ազգային հավատք, իսկ կրոնը անհատական պաշտամունք է: Երբ արիական հզոր ցեղը մասնատվեց տարբեր ազգերի, առաջացան ազգային հավատքներ, այդ թվում՝ հայկական, եւ այդ մասնատման ու արիական ազգերի հավատքների ձեւավորման ժամանակահատվածը պատմության մեջ ամրագրվեց որպես հեթանոսական: Իսկ մինչ այդ կար արիական հզոր տիեզերակարգը, եւ հայ-արիականությունը հենվում է այդ տիեզերակարգի վրա, որը սահմանում է օրենքներ՝ մարդկայինից մինչեւ տիեզերական, գրավիտացիայի, ձգողականության հարաբերություններից մինչեւ ազգային ու մարդկային: Մեզ հաճախ են որակում որպես «Նոյի ժառանգներ», սակայն, դա ամենեւին էլ այդպես չէ: Նույնիսկ «Բիբլիա»-ում կան «Աստծո որդիներ» եւ «մարդու որդիներ» տարբերակումները եւ մենք՝ հայերս, ծնվել ենք մարդկության օրրան Արարատյան լեռնաշխարհում, Աստծո որդիներն ենք՝ հ(ու)րածիններ, որոնք էլ Նոյի ժառանգներին՝ հողածիններին, փրկել են Համաշխարհային Ջրհեղեղի ժամանակ…

- Եկեղեցու հետ խոսե՞լ եք Ձեր տեսակետներից:

- Եկեղեցականների հետ եմ խոսել՝ սարկավագների, վարդապետների, ճեմարանի դասախոսների: Ի զարմանս ինձ, նրանք բավականին քաջատեղյակ են մեր անցյալին, իրական պատմությանը: Սակայն, հասկանալի պատճառներով, չեն կարողանում բարձրաձայնել այդ մասին, վերագնահատել, վերաարժեւորել անցյալը: Թեեւ համաձայն են, որ մեր պատմությունը եւ հոգեւոր կյանքը 301թ-ից չէ, որ սկսվում է: Մի օր կգա պահը եւ, համոզված եմ, մի համարձակ կաթողիկոս կանի առաջին քայլը…

- Ինչու՞ եք այդքան ինքնավստահ, հայե՞րն իրապես քրիստոնյա չեն, թե՞ եկեղեցական դասը լավ չի աշխատում:

- Ինքնավստահությունը որեւէ մեկի լավ կամ վատ աշխատելուց չի բխում: Ես համոզված եմ իմ ասածների ճշմարտացիությանը. կան տիեզերական բնական երեւույթներ, որոնց առջեւ ոչ նախագահները եւ ոչ էլ կաթողիկոսները, ոչ մոլլաները, ոչ ռաբբիները, ոչ լամաները եւ ոչ էլ որեւիցե մեկը փակել չեն կարող…

- Լավ, այդ դեպքում ինչու՞ եք պայքարում աղանդավորականների դեմ. սրանք շեղված ուղղություններ են եւ, առավելեւս, ընդհանրապես կապ չունեն հայկական հավատքի հետ:

- Իրականում այդպես է: Հայաստանում դրանք հիմնականում քրիստոնեական դավանանքից ինչ-որ կերպ շեղված աղանդներ են: Այո՛, սրանք էլ են դավանում նույն «Բիբլիան», խոնարհվում նույն Եհովա աստծուն, միգուցե՝ չաստծուն, այնպես՝ ինչպես եկեղեցական սպասավորները: Սակայն, սրանք դաժան հոգեորսությամբ են զբաղված եւ ավելի համառորեն ու նպատակային են փչացնում մարդկանց հոգիները: Հայ առաքելական եկեղեցին փոքրիշատե գոնե ազգային որոշակի դրսեւորումներ ունի, որի հետ կարելի է ազգային մի շարք հարցերում հարաբերվել: Իսկ աղանդավորական ամեն մի շարժում դրամական եւ այլ նյութական աջակցություն ստանում է օտար (մութ) ուժերի կողմից եւ ծրագրված հակազգային հատուկ առաքելությամբ է գործում: Սրանք նման են այլ երկրների գործակալների, որոնք ամեն րոպե պատրաստ են հանուն փողի ծախել ազգն ու հայրենիքը, ծնողին ու երեխային, ամեն բան: Սրանց աստվածը փողն է, չնայած, ըստ «Բիբլիա»-ի հենց ինքը՝ Եհովան, նման բնույթ ունի եւ պարտադրում է իր ընտրյալ ազգին՝ խաբել, թալանել ու ոչնչացնել մյուսներին: Այս ամենը հենց եհովականության արդյունք է:

- Ստացվում է՝ ընտրյալությունը հայ արիացուն եք վերագրում: Այլազգերը կմտածեն՝ վնասում ենք իրենց:

- Եթե ուրիշներին վնասեր, հիմա մենք այս վիճակում չէինք լինի: Ընդհակառակը՝ եթե վնասում է, ապա միայն մեզ: Հիմա բացատրեմ: Եթե ազգն ի սկզբանե ծնվել է արարչական տարածքում եւ արարչաբնույթ է, ապա նա հայրաբար է մոտենում մայր-բնօրրանից հեռացած իր բոլոր շառավիղներին եւ այստեղից է, որ ասում են հայն ի բնե աշխարհաքաղաքացի է կամ տիեզերաքաղաքացի, եւ անհրաժեշտ է, որ մի քիչ էլ ազգային-ազգայնական լինի: Հայն արարող է եւ ոչ՝ ավերող, սա մեր էությունն է՝ արարչական բնույթը: Այսօր աշխարհին տիրում են ավերող ուժերը, որոնք «գողացել» են մեր՝ հայերիս ընտրյալությունը (սա էլ «Բիբլիա»-կան քաղաքականություն է), աշխարհը կկործանվի, եթե այսպես շարունակվի: Ընտրյալության մասին խոսում են շատերը, բայց որոշակի դիցա-պատմական հիմնավորումներով հիմնականում երեք ազգեր՝ հայերը, հրեաները եւ ճապոնացիները: Եթե վերջին երկուսը իրենք են դա ասում իրենց մասին, ապա հայերի մասին ասում են բոլոր հնագույն ազգերը, նաեւ՝ մեզ թշնամի ազգերը: Մոլորակը մեր բոլորի տունն է, եւ միայն տիրոջ զգացում ունեցող՝ արարված առաջին տեսակը կլինի սրտացավ ու կփրկի այն: Այնպես որ թող մեզ սին մարդկային արժեքներ չհրամցնեն, մենք մարդու եւ ազգի արժեքը գիտենք մեր ծագման օրից…

- Այդ ընտրյալությու՞նն է պատճառը, որ գործածությունից դեռ դուրս չի եկել «Ու՞մ է ձեռնտու Հայաստանն առանց հայերի» խնդրի քննարկումը:

- Ինչու՞ եք հարցը քամահրանքով տալիս:

- Արժե՞ 21-րդ դարում փնտրել արտաքին թշնամիներ:

- 4-րդ դարում էլ չփնտրեցինք, «ջնջեցին» մեր պատմությունը, ոչնչացվեց հզոր հայկական պետականությունը, 20-րդ դարում էլ փնտրելը «ճիշտ» չէր, բայց… եղավ ցեղասպանությունը… Եվ հետո՝ հիմա էլ թշնամիներ չենք փնտրում Ձեր ասած 21-րդ դարում (չնայած հայության համար սա նվազագույնը 45-րդ դարն է՝ Հայկ Նահապետի հաղթամարտից հետո, կասեինք ավելին, եթե թեմատիկ հարցազրույց լիներ), նրանք իրենք են հայտնվում ու … դառնում թշնամիներ, առանց մեր ցանկության: Եթե պարզապես չենք ուզում նկատել, ապա դա այլ հարց է: Շատերն են մեզ մեղադրում՝ իբր շատ բան բարդում ենք արտաքին թշնամիների վրա: Մենք ոչինչ էլ չենք բարդում. ովքեր անտեսում են արտաքին միջամտությունը՝ կամ կույր են կամ… Եվ մենք պարզապես ի ցույց ենք դնում այն արտաքին թշնամիներին, որոնք մեզանում աղանդավորականների, «բարեգործների», ու այլ ապազգային խմբերի հետ գործակցելով «Հայաստանն առանց հայերի» ծրագիրն են իրականացնում: Եվ այդ արտաքին թշնամիները, այո, օգտագործում են ներքին թշնամիներին…

- Դրանք նաեւ համասեռականնե՞րն են:

- Այո: Արարիչը սրբագրման կարիք չունի, դա միայն Նրա հեղինակային իրավունքն է… Եթե որեւէ մեկը կամ մի խումբ իրեն Արարչի տեղն է դրել, ապա հիվանդությունը նաեւ ուղեղին է հասել: Տղամարդն արարվել է իր բնախոսական պահանջներով, կինը՝ իր, եւ Ամենաստեղծին հակառակվողը ամենակործանի՝ պարզ լեզվով սատանայի ծառան է: Համասեռականները կամ հիվանդ են կամ հաճույքի հոգեմոլագար: Առաջին դեպքում պիտի մեկուսացվեն եւ բուժվեն, երկրորդ դեպքում կա գժանոց: Բոլոր վտանգավոր հիվանդների հետ այդպես են վարվում, թե՛ վիրուսակիր, թե՛ հոգեկան: Մենք պահանջում ենք ապրել աստվածային-մարդկային օրենքներով, եթե դա իրենց հարմար չէ, ապա թող հեռանան մարդկությունից եւ ապրեն առանձին, իրար հետ, մեկուսի մի վայրում… Բայց չէ՜… սրանք փորձում են իրենց հիվանդությունը փաթաթել մարդկության վզին, ստեղծում են օրենքներ եւ տանում համընդհանուր փչացման քաղաքականություն, նույնիսկ արդեն պատանի սերնդի մեջ: Սա միանշանակ մերժելի է, եւ մենք պայքարելու ենք սրա դեմ, ինչքան էլ մեզ հալածեն: Պայքարելու ենք նաեւ պոռնկության եւ այլասերվածության այլ դրսեւորումների տարածման դեմ: Որովհետեւ դրանք խարխլում են պետության ու պետականության հիմքերը, այն, ինչ ձեռնտու է մեր թշնամիներին:

- Այդ թշնամիները նաեւ մասոննե՞րն են:

- Միանշանակ՝ այո’: Նրանց ստեղծած աշխարհի գաղտնի կառավարությունը: Սրանք ոչ միայն մեր թշնամիներն են…

- Նրանց վտանգի մասին միայն Դուք եք բարձրաձայնում, ի՞նչ է, քաղաքական մյուս գործիչներն այդ վտանգը չե՞ն զգում:

- Ի՞նչ է, մեղավո՞ր ենք, որ իմացողներից միայն մենք են բարձրաձայնում…

- Իմացողները շա՞տ են:

- Անշուշտ, այո’: Բայց չեն բաձրաձայնում, չնայած մեզ հետ զրույցների ընթացքում քաջատեղյակ են երեւում: Իսկ դա չի նշանակում, որ մենք պետք է միանանք չխոսացողներին: Ազգայնականների առաքելությունը ապազգային երեւույթների մասին խոսելն ու դրանց դեմ պայքարելն է:

- Հայ Արիական կուսակցությունը գործու՞ն կառույց է:

- Իհարկե:

- Կուսակցությունը գործուն է այն ժամանակ, երբ ֆինանսապես հզոր է:

- Կուսակցությունը հզոր է նաեւ նվիրյալներով, համակիրներով:

- Այո, բայց միայն նվիրյալներով ու համակիրներով իշխանության չեն գալիս:

- Իշխանության են գալիս ոչ միայն կուսակցությամբ կամ ֆինանսներով: Ֆինանսապես կարող բազմաթիվ ուժեր նույնիսկ պայքարին չեն դիմանում: Իշխանության են գալիս իրավիճակային փոփոխությամբ նաեւ…

- Այդ դեպքում ինչու՞ընտրական գործընթացներին չմասնակցեցիք…

- Կուսակցությունների դրսեւորման միակ ոլորտը ընտրական գործընթացներին մասնակցությունը չէ: Շատ քաղաքական ուժեր ծնվում… ու վերահայտնվում են հենց միայն այդպիսի ժամանակահատվածներում…

- Համաշխարհային ներկայիս զարգացումների համապատկերում Ձեզ մեկուսացված չե՞ք համարում:

- Զարմանալի է, երբ բոլորը ազգայնականներին դեպի մեկուսացման տանող ուժ են համարում: Երբ ասում ենք, թե պատրաստ ենք մեր ավանդական ազգայինը համադրել առաքինի, բարոյական համամարդկայինի հետ, ինտեգրվել ազգերի փաղանգին, ոչ ոք սրան ուշադրություն չի դարձնում: Ներկայացնում են այն միայն, ինչ ձեռնտու է իրենց…

- Ինչու՞ եք Դուք տարբեր ոլորտներում պայքարում. մեկ սոցքարտերից եք խոսում, մեկ մասոններից ու համասեռամոլներից, մեկ էլ… Համակարգված չէ՞ Ձեր աշխատանքը:

- Ընդհակառակը: Դա հենց համակարգվածության նշան է: Եթե մեկը «ԱրմենՏել»-ից է միայն խոսում, մյուսը՝ բացառապես՝ սոցքարտերից, մեկ այլն էլ՝ աղանդներից, նրա՞ գործունեությունն է համակարգված, թե՞ մերը, որ, այսպես ասենք, համալիր ենք աշխատում՝ անդրադառնալով ազգային բոլոր հիմնախնդիրներին: Ու գիտեք, դրսում սա կարծես ավելի լավ են հասկանում: Ինտերնետային կայքերը կարող են դա վկայել… Եվ հետո՝ ազգային հարցերում մանրուքներ չկան: Մեզ՝ հայերիս վրա համակարգային ճնշում է, ուստի՝ պայքարը պետք է համակարգված լինի:

- Կալանավորվելուց հետո Դուք չլռեցիք: Չէի՞ն վախեցրել:

- Ինձ կյանքում էլ են վախեցնում: Ի՞նչ անենք, փակվե՞նք: Եվ հետո՝ էնպես չէ, որ մեր պետությունում, մեր իշխանությունում մեզ ու մեր գաղափարները համակրող մարդիկ չկան: Ու բոլորը չէ, որ մեզ մեկուսացնել են ուզում կամ՝ վախեցնել: Նաեւ աջակցում են մեզ իրենց խոսքով, իրենց դրսեւորումներով: Ամեն ինչ շտկելի է:

- Առանց մեզ՝ չորրորդ իշխանության, Ձեր գործը շատ կդժվարանա: Մեր շարքերում համակիրներ ունե՞ք:

- Իշխանություն ասելով նկատի ունեմ չորս թեւերն էլ:

- Նաեւ դատակա՞ն:

- …., – ծիծաղում է:

- Վերջին հարցը: Ազատամարտիկ եք եղել, սակայն որպես այդպիսին Ձեր մասին չի խոսվում, չի գրվում: Մինչդեռ մենք կռվող տղերքի փառապանծ ցուցակ ունենք …

- Դուք ինձ հարցեր եք ուղղում, որ ի’նձ չպիտի ուղղեիք: Իսկ Հայրենիքին ծառայում են ոչ շքանշան ունենալու համար:

- Խոսքը շքանշանի մասին չէ, այլ պետական քաղաքականության:

- Կրկին հարց, որ ինձ չէ ուղղված: Բայց ինձ վերջերս շքանշաններ տվեցին իմ մարտական ընկերները: Պակաս կարեւոր գնահատական չէ:

- Այսինքն՝ նեղացած չեք հայրենիքից ու, վտանգի դեպքում, կրկին պատրաստ եք զինվորագրվելու:

- Հայրենիքից չեն նեղանում: Հայրենիքը մեր գենետիկ տունն է, նեղանալ կամ չընդունել կարելի է իշխանություններին կամ պետությանը, բայց՝ ոչ երբեք հայրենիքը: Հայրենիքի պաշտպանությունը բոլորի’ ու բոլո’ր ժամանակների գործ է: Հայրենիքի պաշտպանությանը զինվորագրվում են նաեւ խաղաղ տարիներին…


Նարե Մշեցյան

Լուսանկարը՝ Արմենուհի Մելքոնյանի պահոցից

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։