«Փակագիծ» թերթի գլխավոր խմբագրին

«Փակագիծ» թերթի գլխավոր խմբագիր
Ագապի Հայկազունուն
լրագրող Վաղինակ Տերտերյանին

    

   «Իշխանությունների թուլությունը պայմանավորված է ազգայնականության բացակայությամբ» հրաշալի վերնագրով հարցազրույցի ամբողջ բովանդակությունը խեղված է ազգայնականությունն իբր պաշտպանող, նորահայտ «ազգայնականության գծով մասնագետ» և «պատմաբան» ոմն Մանուկ Մանուկյանի՝ բառի ամենաիսկական իմաստով ապազգային ու հակապատմական դատարկաբանությամբ:
       Նախ՝ ճանաչելով լրագրողին, զարմանում եմ հարցազրույցի նախաբանի առումով: Պարզվում է, որ ազգայնական կուսակցություններ են ինչպես ՀՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն, այնպես էլ ԲՀԿ-ն, ՕԵԿ-ն ու «Ժառանգություն»-ը, որովհետև վերջին երեքը «…և արտախորհրդարանական բազմաթիվ այլ կուսակցություններ հանդես են գալիս ազգայնական ծրագրերով», ուստի կարելի է ասել, որ «Հայաստանում ձևավորվելիք օրենսդիր և գործադիր մարմինների առնվազն բարձր պաշտոնյաները լինելու են ազգայնական գաղափարախոսության կրողներ և, ընդհանրապես, մեր ժամանակներում հայկական քաղաքական համակարգը գերազանցապես ազգայնական բնույթ է կրում…»:
 
      

 Հարգելի Վաղինակ Տերտերյան, այս վերլուծությունից հետո Դուք արդյո՞ք զանգահարել եք Գագիկ Ծառուկյանին, Արթուր Բաղդասարյանին ու Րաֆֆի Հովհաննիսյանին, նրանց առողջությունը չի՞ վատթարացել Ձեր վերլուծությունից հետո… Եթե ՀՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն մի կերպ կդիմանան այս «վերլուծական փորձությանը», ապա մյուս երեքը երևի Ձեզ դատի կտան իրենց ժողովրդավարական կերպարը հիմնավորապես «փչացնելու» համար: Ինչևէ: Նման նախաբանի բուն էությունը պահպանելու համար հրաշալի «ազգայնականության գծով մասնագետ» եք պեղել, ով նաև «պատմաբան» է: Կրկնակի բախտավորություն:
       Կարիք չկա շատ խորանալու նշված հարցազրույցի բավանդակության մեջ, պարզապես որպես «արտախորհրդարանական բազմաթիվ այլ կուսակցություններ»-ից մեկը, որն ազգայնական է (երևի դեմ չեք լինի, եթե ՕԵԿ-ը՞… ապա մենք՝ հաստատ), պարտավորված ենք զգում պատասխանել:
       Մանուկ Մանուկյանը պնդում է, թե «Հնդեվրոպական տեսությունում գոյություն ունի մայր լեզվից անջատված հնդիրանական կամ արիական մեծ ճյուղի գոյության դրույթ… Այդ տեսությունում հայերս այդ խմբի մեջ չենք մտնում և միայնակ կազմում ենք առանձին խումբ…»: Այնուհետև «պատմաբանը» գտնում է, որ իր դարակազմիկ մտքից շեղվել և գերմանո-իտալական ֆաշիստների հակապատմական հորինվածքին «չգիտես ում հրահանգով, տուրք են տվել մեր այսօրվա իրենց ազգայնական համարողները»: Խոսքը  միանշանակ Հայ Արիական Միաբանության մասին է: Նորելուկ «ազգայնականին» ասենք, որ մենք մեր անելիքները այնքան լավ ու հիմնավորված գիտենք, որ այս «պատվերով համերգին» էլ «մի կերպ» կդիմանանք…
       Իվանովի (հատկապես) և Գամկրելիձեի ականջները ձայն տան, նրանց հիմնարար աշխատության մեջ («Հնդեվրոպացիները և հնդեվրոպական լեզուն») «արիա-հունա-հայկական» բնարմատը տարանջատվելով «հայ-արիական»-ի, հետո հանդես է եկել որպես «հայկական», որն իր մեջ կրել է բնարմատի բոլոր կարողությունները: Այս մասին մենք բազմիցս խոսել ենք և «հայ-արիական» կամ «արիական» եզրերը մտածածին չեն ու «պատմաբանը» թող սին քարոզներով չզբաղվի: Նա փորձում է Արիական հասկացությունը «կապել» հնդիկների ու պարսիկների հետ միայն, նշելով, որ հայ տիրակալները իրենց արիացի չեն կոչել: «Պատմաբանը» խիստ համոզված է, որ Արքայից արքա Տիգրանը արյաց արքա չի եղել, սակայն պատմահայր Խորենացին «բռնացնում» է մերօրյա «պատմաբանի» սուտը՝ Տիգրանի մասին գրելով «Եւ ո՞ր իսկական մարդը, որ սիրում է արիական (ընդգծումը՝ Ա. Ա.-ի) բարքը եւ խոհականությունը, չի ուրախանա սրա հիշատակությամբ եւ չի ձգտի նրա նման (իմա՝ արիական – Ա. Ա.) մարդ լինել…»: Հայկականությանն ու արիականությանը միևնույն բնույթն ունեն և, կարելի է ասել, հոմանիշներ են ծագումնաբանական և դիցա-պատմական տեսանկյունից, որն էլ գործածես՝ տեղին կլինի: Իսկ բուն հայկական տեսակի մասին մենք բազմիցս արտահայտվել ենք, որը դեռ «հասանելի» չէ «ազգայնականության գծով մասնագետին»… Այնպես որ կարիք չկա պատմա-կրոնական «զատիկ» անելու: Ինչ մնում է «հնդեվրոպական» հասկացությանը, ապա սա աշխարհագրական ձևակերպում է, մինչ գերմանական նացիզմի ու իտալական ֆաշիզմի ի հայտ գալը արիական եզրը աներկբա օգտագործվում էր պատմագիտության մեջ: Երբ Խորենացին արիական որակում էր տալիս Տիգրան Մեծին, Եվրոպան ու՞ր էր, որ հնդեվրոպական հասկացություն էլ դեռ լիներ…
Մեր «ազգայնականության գծով մասնագետ»-ը արիականության մասին դատում է 2-րդ համաշխարհային պատերազմի վետերան-հաշմանդամի մտահորիզոնով և աղաղակում է. «Պատմության աղբանոցում քուջուջ տալ, այնտեղից վերցնել մարդկության կողմից լիովին մերժված մի շինծու գաղափարախոսություն և դա մատուցել որպես հայերիս գաղափարախոսություն: Դրան գումարած իր դարն ապրած և հայոց ճակատագրում 20-րդ դարում խիստ բացասական դ
եր խաղացած, կայացած ազգերի կողմից մերժված …» և ասում է էլի նման դատարկաբանություններ: Հիմա ասես ա’յ «պատմաբան», մի երկու տող Մանու ես կարդացել (իր մեկնաբանություններից է երևում), մի քանի տող արիականությունից ու «պատմության աղբանոցից» ես խոսու՞մ… Գուցե ի՞նքդ ես այնտեղ հայտնվել, մի լավ նայիր կողքերդ:
Եթե «ազգայնականության գծով մասնագետ»-ը կարծում է Տիգրան Մեծը Հիտլերի ու Մուսոլինիի նախնին է, իսկ Խորենացին՝ նացիզմի նախահայրը, ապա նա հաստատ «պատմաբան» է: Ձեռքի հետ, առանց Նժդեհի անունը տալու, նաև ցեղակրոն ուսմունքին է անդրադարձել հայոց պատմության «մեծագույն մասնագետը»: Ահա այդ «մարգարիտ» տողերը». «…Իմացության ցածրագույն՝ զգայական մակարդակով հեղափոխական ռոմանտիզմի մտամարզանքներում հասարակական կառուցվածք գոյություն չունի. ազգը բաղկացած է տականքից, ինչ-որ ամորֆ զանգվածից (մեծամասնություն) և ազգին փրկող ընտրանի նվիրյալներից»: Եթե այսօր ոմանց աչքին նկատելի չէ այդ տարանջատումը, ապա դա Նժդեհի մեղքը չէ… Այսօր ճիշտ բառ էլ օգտագործվում է՝ հասարակ-ություն, որից դուրս այո’, կա հատուկ-ություն, որը քանակապես քիչ է, բայց… «ազգին փրկող ընտրանի նվիրյալներից» է կազմված:
Եթե ինչ-որ մարդիկ հիշյալ հարցազրույցի ձևակերպումներով են փորձում «իրական ազգայնական հասարակաքաղաքական ուժեր» ձևավորեն, ապա տքնել պետք չէ, արդեն ունենք…

Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ
Արմեն Ավետիսյան

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հոդվածներ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։