Ներքաղաքական հիմնախնդիրներ

Հայաստանն ու Հայությունը հայտնվել են համակարգային խոր ճգնաժամի մեջ, որը հաղթահարելու համար անհրաժեշտ է դրսևորել ԱԶԳԱՅԻՆ ՄԻԱՍՆԱԿԱՆ ԿԱՄՔ, հոգևոր-գաղափարական ու քաղաքական-տնտեսական հայամետ ու հայաստանանպաստ նոր, բայց ավանդաշաղախ մոտեցումներ՝ հիմնվելով մեր բնատուր արարչականության, ազգային առանձնահատկությունների ու հազարամյակներից եկող արժեքային համակարգի (իմա՝ ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳ-ի) վրա:

Հայաստանն ու Հայությունը հայտնվել են համակարգային խոր ճգնաժամի մեջ, որը հաղթահարելու համար անհրաժեշտ է դրսևորել ԱԶԳԱՅԻՆ ՄԻԱՍՆԱԿԱՆ ԿԱՄՔ, հոգևոր-գաղափարական ու քաղաքական-տնտեսական հայամետ ու հայաստանանպաստ նոր, բայց ավանդաշաղախ մոտեցումներ՝ հիմնվելով մեր բնատուր արարչականության, ազգային առանձնահատկությունների ու հազարամյակներից եկող արժեքային համակարգի (իմա՝ ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳ-ի) վրա:
Ելնելով այս իրողությունից և առկա հրամայականից՝ Հայ-Արիական Միաբանությունը (ՀԱՄ) ակնկալում է Հայաստանի ու Սփյուռքի ազգայնական, ազգային-հայրենասիրական ուժերի համախմբմամբ հասնել Հայոց Պետության հզորացմանն ու Հայ Ազգի բարգավաճմանը՝ իր Բնօրրան-Հայրենիքում:
…Այսօր հսկայական մի սարդոստայն է հյուսած աշխարհի բոլոր անկյուններում, բոլոր երկրներում և ազգերի համար, իսկ թունավոր սարդերը՝ որպես բազմաբնույթ աղանդավորներ, թունավորում, ոչնչացնում են կյանքի ձգտող շարժվող ամեն բան: Այդ աղանդները զենքեր են՝ մարդկային հոգիները սպանելու, ցեղատիպերը ոչնչացնելու համար (նման մի զենք էլ «կլոնավորում» կոչեցյալն է), որոնց միջոցով փորձում են մարդկությանը «զոմբիացնել» ու բնազդային մակարդակի հլու արարած դարձնել, այնպիսին, ինչպիսին ընտանի կենդանիներն են, որոնք կծառայեն իրենց՝ առայժմ մարդ կոչեցյալներին…
Աղանդավորականությունը հոգևոր ոլորտից տեղափոխվել է նաև քաղաքականության, բարոյականության, մշակույթի, կրթական, լեզվական և այլ ոլորտներ: Մեզանում հայտնվել են նոր տիպի աղանդավորներ՝ համասեռականներ, այլասերներ, լեզուն ու արյունը, ազգությունն ու հայրենիքը ուրացողներ և այլք: Այս ամենը մեզ և աշխարհին պարտադրվում է քաղաքակրթության, համաշխարհայնացման (համապարփակեցման, համահարթեցման) անվան տակ, նաև այս կամ այն եվրոպական կամ միջազգային կառույցին անդամակցելու պատրվակով: Հաճախ այս բոլորը պարտադրվում է դրամա-տնտեսական կախվածության, այնուհետև ազգերին ու երկրներին ստորացնելու (նաև ռազմական ճնշումների) միջոցով:
Ներկայումս մարդու իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության շահարկմամբ մարդը «յոթ մղոն»-անոց քայլերով սլանում է անասնականացման ճանապարհով: Սա կոչվում է արևմտյան «գերզարգացած» քաղաքակրթություն: Մարդիկ պատրաստ են մերկ ու սեռափոխված քայլել փողոցով, նույն փողոցում բոլորի առջև անասունի պես սեռական ինքնաբավարարության դրսևորումներ ցուցադրել և հատկապես աներեսի պես տնետուն շրջելով՝ հաճույք են ստանում՝ մարդկանց ահաբեկելով ու հոգեորսությամբ զբաղվելով…
Իսկ ո՞վ պետք է պաշտպանի այն մարդկանց իրավունքները, ովքեր չեն ցանկանում անասնանալ, ում տարրական իրավունքները տանը, փողոցում, դպրոցում և աշխատավայրում ամեն վայրկյան ոտնահարվում են տգետների ու անբարոյականների կողմից, այդ մարդկանց՝ իրավամբ մարդ մնալու իրավունքներն ո՞վ է պաշտպանելու…
Եթե որևէ մեկը հիվանդ է, սեռական անբավարարվածությամբ է տառապում կամ սեռափոխության մոլուցք ունի, տեղափոխել է պետք հիվանդանոց. անհրաժեշտ է բուժել, և ոչ թե իրենց բարոյականությամբ առաջնորդվելով՝ ՍՊԻԴ-ով, սիֆիլիսով և նմանատիպ հիվանդներին, նաև՝ հոգեկան, ազատություն տալ, որ բազմանան… Հետո ի՞նչ թե հիվանդ են կամ՝ գիժ, բա դրանց իրավունքնե՞րը… կամ էլ այդ անառակներին մի գյուղ թող հատկացվի, թող լցվեն այնտեղ, թող շնանան, էշանան ինչքան ուզում են, այնքան՝ մինչև զզվեն իրարից, և ոչ թե մեզ զզվացնեն՝ նորմալ բնական մարդկանց կողքին ապրելով: Շոշափվում է նաև պոռնկատներ բացելու, սեռափոխությունը չճնշելու, չարգելելու հարցը…
Քիչ չեն նաև կանանց ու երեխաների իրավունքներից բարբաջողները, մի աղանդավորներ էլ սրանք են: Կան ընտանեկան ու ազգային, մարդկային ու տիեզերական օրենքներ ու իրավունքներ. կնոջը տղամարդու և երեխաներին ծնողների դեմ հանելը հակաբնական է ու շինծու, ընտանիքները, այնուհետև՝ ազգը պառակտելու թշնամական մոլուցք է: Սա քաղաքական պոռնկություն է…
Այո°, ակնհայտ է, և բազմիցս շեշտվել է, որ Հայության վրա համառորեն գործադրվում է համակարգված, նպատակային ճնշում, դա տեսանելի է մեր կյանքի ու գործունեության բոլոր ոլորտներում: Ոչնչացվում են ոչ միայն տնտեսությունը, ռազմավարական նշանակության հիմնարկները, այլև` մանկապարտեզը, գիտական-կրթական համակարգը` մինչև իսկ ՀՀ Գիտությունների Ազգային Ակադեմիան, Հայ ընտանիքը, պետական մտածողությունն ու խորհրդանիշները, Հայ անհատի տարրական, բարոյական-հոգեբանական իրավունքները, ազգային հոգևոր-մշակութային արժեքները… Հայ հանրությանն  ամեն կերպ դրդում են չդիմադրել, հաշտվել այս իրողության հետ, և դրան ավելի շատ նպաստում են մեր տականք ու ապաշնորհ պետական, քաղաքական, հասարակական և մշակութային գործիչները, «ազատ (իրականում` սանձարձակ, քայքայիչ) խոսքի» ձգտող լրատվամիջոցները: Հայկական Դիմադրությունը պատռում է դրանց դիմակը, բացում դժգույն, ծախու-ապազգային դեմքը, վտանգում` գնված աթոռներն ու օտարների կողմից առատաձեռն վճարվող իշխանությունը (այդ թվում և՝ «4-րդ»)…
Մենք ասում ենք՝ միայն ազգային որակ կրողը կարող է իր տեսակի համար ճշմարիտ առաջնորդ ու նաև պետական այր լինել, և առանց ազգային կենցաղվարության ու վարքի ազգային գաղափարախոսությունը և քաղաքականությունը դեռևս ազգային որակ չեն: Արհեստածին, շինծու ազգային կերպարանքով մեզ հնարավոր չէ անընդհատ խաբել. ամենօրյա անդուլ պայքար է ազգային գործը, նրանում չկան մանրուքներ և անկարևոր գործեր, իսկ եթե ոմանց համար կան, ապա մենք ասում ենք՝ ամենօրյա մանրուքներում անգամ զարգացրու կամքդ և ազգային-բարոյական մտածելակերպդ: Հայրենիքին ու Ազգին ծառայելու պատրվակով կատարվում են ամենաանհավանական ստորություններ ու խարդավանքներ, իսկ Նժդեհն ասում է. «Ծառայի՛ր Հայրենիքիդ ամեն ինչով` բացի ստորությամբ»:
Այսօր Հայաստանի ու Հայության ճակատագրով մտահոգ մարդիկ չեն հասցնում սեփական երկրում ապազգային և հակահայկական մի երևույթին դիմագրավել, երբ առաջանում են նորերը: Սրանով փորձում են հիասթափեցնել, հուսալքել նվիրյալ Հայորդիներին՝ իբր հիմնավորելով «մեր դեմ խաղ չկա» սկզբունքը, սակայն, սրանց այդպես էլ հասու չէ՝ որ քանի դեռ Հայ Գենը կա, կլինի անհաշտ պայքար՝ մինչև հաղթանակ, մինչև ներքին և արտաքին թշնամու իսպառ ու անխնա ոչնչացում, ընդհուպ՝ մարմնական…
Այն, որ Հայաստանը ղեկավարում են օտարահպատակ հայերը և այլազգիները (նաև՝ հայի ազգանվամբ), ոչ մեկի համար այլևս գաղտնիք չէ, ուստի, մեր (ցեղակրոնների)՝ Հայաստանը` Հայերին կարգախոսն առավել քան արդիական է, և կոչ է Համայն Հայությանը` վճռականորեն սատարելու Հայրենիքին: Մեր պայքարն ամենուր է, ամեն ոլորտում, ամեն Հայի հոգու և օջախի մեջ: Ոչ միայն ամեն օր, այլև` ամեն ժամ, վայրկյան չպիտի դադարի Հայոց պայքարի շունչը, որպեսզի թշնամիները լինեն շնչահեղձ, ոչ՝ մենք: Այո°, Հայաստանը՝ Հայերին, սակայն, սա չի նշանակում, որ մյուս ազգերը չպիտի ապրեն Հայաստանում, թող ապրեն, եթե ցանկանում են, եթե ապրելու այլ տեղ չունեն, բայց միշտ պիտի հիշեն, որ սա իրենց պետությունն է կամ ծննդավայրը, բայց՝ ոչ երբեք Հայրենիքը: Ուստի որևէ հավասար իրավունք Հայ Տեսակի հետ նրա Բնօրրանում նրանք չեն կարող ունենալ և ոչ մի հարցում. Հայի Տունն իրենն է, իրավունքներն էլ իրենն են, ինչպես յուրաքանչյուր մարդու բնակարանն է իր սեփականությունը, և նա է տնօրինողն ու իրավասուն այնտեղ…
Սա է Արարչադիր Օրենքը, իսկ ներկայիս օրենքներն ու սահմանադրությունը օտարահաճ, հայասպան մտքերի, պարտադրանքների արտագրություն-ժողովածուներ են: Ամեն բնական տեսակ իր տարածքն ու կենցաղն ունի, իր մտածելակերպն ու էությունը և այլ կերպ հնարավոր չէ, ուստի յուրաքանչյուր մասնակի շեղումն անգամ վտանգում է Հայկական Պետության գաղափարն ու լինելիությունը:
Իսկ մեր իրականությունն այլ է, այլերի համար է…
Ամեն քայլափոխի յուրովի մի արհեստական խնդիր է դրվում Հայության առջև, բայց, միևնույնն է, մենք պարտավոր ենք չեզոքացնել, ոչնչացնել դրանք: Այսօր աղանդավորների, համասեռականների, պոռնիկների, այլասերների, դավաճանների և նմանատիպների կողքին ունենք գրեթե չերևացող այլ խնդիրներ, որոնց լուծումները պակաս կարևոր չեն: Այդ խնդիրները ազդում են մեր հոգեբանության ու բարոյականության, մեր գիտակցության վրա: Երբ Հայոց ինքնիշխանությունը բնորոշող Հայկական դրոշի կողքին ծածանվում է Հունաստանի դրոշը՝ «Արմենտելի» մեղքով, ԱՄՆ-ի, Կանադայի, Ռուսաստանի Դաշնության, Իսրայելի և այլ երկրների դրոշները՝ ինչ-որ ֆիրմա-հիմնարկների «քսմսվելու» քաղաքականության պատճառով,  պետական ոչ մի այր ծպտուն չի հանում: Երբ ՀՀ ՆԳՆ վիզաների և անձնագրերի վարչությունը օտարերկրացի քաղաքացիների հրավիրման պաշտոնագրերը ռուսերեն է լրացնում, ՀՀ ԱԳՆ-ն պաշտոնական պատասխան-փաստաթղթեր է ուղարկում անգլերեն, երբ ՀՀ ազգային ու պետական լեզուն ոտնահարվում է ԶԼՄ-ներում, առողջապահական, կրթական և այլ հիմնարկներում, տնտեսվարողների և այլոց ցուցանակներում, այցեքարտերում, գովազդներում, արտադրանքի փաթեթավորումներում, պիտակներում, ոչ մեկին կարծես թե սա չի հուզում: Երբ հայ մարդը ստորագրում է ոչ հայերեն, դիմում է հայրանվան անհարկի նշումով, երբ հեռախոսի ինքնապատասխանիչ սարքը հայերեն չի «խոսում», և հայն էլ արդեն հայերեն չի խոսում ու մտածում, երբ հայերի սրբությունները պղծվում և արժանապատվությունը ոտնահարվում են թե՛ Հայրենիքում, թե՛ նրանից դուրս, երբ Հայաստանի շուկայում հայտնվում են թուրքական ու ադրբեջանական անորակ ապրանքներ՝ դրանց ներկայիս երկրների տարածքային ամբողջականությունը քարոզող քարտեզներով, և երբ թուրքը ՆԱՏՕ-ի միջոցով զորավարժությունների է պատրաստվում Հայաստանում…  Մինչև ե՞րբ, ՀԱՅԵ՛Ր:
Իսկ, ահա, Հայությունը հայրենիքում և սփյուռքում խելահեղ արագությամբ կորցնում է իր ազգային ու բարոյական նկարագիրը՝  գնալով անխուսափելի կործանման: Հայ ազգի դեմ նորից եղեռն է կատարվում:
Այս եղեռնը շարունակությունն է մեր ազգի կրած նախկին եղեռնների: Թշնամու իրականացրած եղեռնը միջազգայնորեն ճանաչել ենք պահանջում, սակայն, Հայաստանում Հայի Ինքնության ոչնչացման, հոգևոր, բարոյական, իրավական ու սոցիալական համատարած եղեռն է իրականացվում պետականորեն… ստորաքարշորեն հաճոյանալով միջազգային (իրականում՝ հակազգային) այս կամ այն կառույցին՝ նվաստանալով և հասնելով ազգադավության: Ներկայումս ողջ Հայ-Արիական տեսակի դեմ տեղի է ունենում նախահարձակում: Դա համաշխարհային տեղեկատվական պատերազմն է, որը ժամանակ առ ժամանակ վերածվում է «տաք» պատերազմների: Եվ այդ մարդկային, հոգևոր ու նյութական հնարավորություններն օգտագործելով կատարվում է՝ գաղափարական, բարոյա-հոգեբանական, ժամանակագրական և մեթոդաբանական համակենտրոնացված ղեկավարում, նախանշելով կենտրոնների ընդհանրացված հակամարտությունների ծրագրերի առաջնահերթությունը: Արիական ազգերի՝ որպես նախահարձակման զոհերի, հասարակական գիտակցության մեջ նպատակամղված ներդրվում են իրենց շրջապատող աշխարհի, անցյալի, ներկայի ու ապագայի մասին այնպիսի կեղծ պատկերացումներ, անբարո և ունայն արժեքներ, որոնք թույլ են տալիս նախահարձակին հետագայում ազատ աճպարարություն անել և՛ այդ երկրի կառավարությամբ, և՛ այդ ժողովրդով՝ իրագործելով անհրաժեշտ պաշարների գրավումը՝ գործնականորեն չհանդիպելով ոչ մի դիմադրության, այսինքն՝ առանց զինված ընդհարման:
Այս անգամ այն իրականացվում է նոր ձևերով՝ մշակված սոցիալ-տնտեսական և գաղափարա-քաղաքական նոր միջոցներով: Ոչնչացվում են Հայկական-Արիական քաղաքակրթությունը, մշակույթը և Հայ Ազգի Ինքնությունն ու Էությունը:
Եղեռնի պատվիրատուն նույն ուժերն են, որոնք գործում էին նաև առաջ: Դա համաշխարհային ջհուդա-մասոնական և անգլո-ամերիկյան (սաքսոնական) վերհուդայական «գլոբալ ուղղորդ»-ն է՝ իր վաշխառուական տոկոսի համաշխարհային ստրկատիրական համակարգով…
Այլևս անհնար է հանդուրժել շարունակվող սպիտակ եղեռնի ընթացքը, ժամն է լուրջ ճակատամարտի: Ուստի ճիշտ և արդյունավետ պատերազմելու համար պետք է խորապես ճանաչել թշնամուն:
Մենք ճանաչում ենք դրանց և արդեն հայտարարել ենք Հայ Արիական Միաբանության՝ այդ ուժերի դեմ բացահայտ հանդես գալու և առճակատման մասին:
ՀԱՄ-ի նպատակն է՝ ազգային բազմահազարամյա արժեքների պահպանումն ու պաշտպանությունը, Արարչապետության վերածնունդը, ինչպես նաև Հայկական-Արիական կացութաձևի, ազգային ոգու, բարոյականության, հոգեբանության և հավատամքի վերականգնումը:
Արարչապետությունը չի կարող հիմնվել տարբեր տեսակի իզմերի վրա: Այն պետք է հենվի արարչաիմացության, աշխարհաճանաչողության, Հայկական նահապետականության, արարչապետական ավանդույթների ու Ազգային-Արիական մշակույթի վրա:
Մենք պայքարելու ենք Արարչապետության, Բնական Ազգերի Երկնային Սրբազան Իշխանության (հիերարխիա)՝ ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳ-ի վերականգնելու համար:
Մենք հավատում ենք, որ լինելով ՀՆԱԳՈՒՅՆ ԱԶԳ, հաղթել ենք հենց իրեն՝ ամենազոր Ժամանակին: Որպես ՀԱՅ-ԱՐԻՆԵՐ՝ մենք միշտ եղել ենք կյանքի՝ հանուն լույսի և ընդդեմ խավարի պայքարող առաջապահներ:
Այնտեղ, ուր կա կա՛մք, կա նաև ճանապարհ: Եթե կա պայքար, կլինի նաև հաղթանակ: Եվ մենք վճռակա՛ն ենք՝ կանխելու ՀԱՅՈՒԹՅԱՆ անկման գործընթացը:
Այսօր յուրաքանչյուր Հայորդու սրբազան պարտքն է ինքնապաշտպանվելով՝ պաշտպանել ԱԶԳ-ը: Արհեստածին ու խառնածին «ազգեր»-ը ուղղորդված ոչնչացնում են Բնածինն ու Բնականը, որն է՝ ավանդական ազգայինն ու առաքինի համամարդկայինը: Ավերումն է նրանց գոյատևելու կերպը՝ խավարն ընդդեմ լույսի: Մոլորակի կործանումն այլևս       դաժան հեքիաթ չէ, այլ՝ դարձել է առօրյա: Սին և ունայն, ապազգային պարտադրվող արժեքները՝ միօրինակությամբ ու արհեստականությամբ, ոչնչացնելու են արարող և անարատ ամեն բան: Բնության մեջ յուրաքանչյուր տեսակ, արարած նախ ինքն է իրեն փրկում, հետո՝ այլոց, իսկ փրկվում են ինքնատիպությամբ, ինքնամաքրմամբ և ոչ՝ կապկելով կամ թութակելով:
Սթափվի՛ր ՀԱՅՈՒԹՅՈՒՆ, անսա՛ բազմահազարամյա իմաստնությանդ ու գենետիկ հիշողությանդ և ապավինի՛ր Ցեղիդ Ներուժին, ու ԴՈՒ կհաղթե՛ս:
Մեր պայքարը բարդ ու դժվարին է լինելու, քանզի Հայոց խորհրդարանի, կառավարության բազմաթիվ պատգամավորներ ու պաշտոնյաներ, քաղաքական գործիչներ, այլ տիպի իշխանավորներ լրացուցիչ վարձատրություն են ստանում օտարից, նաև՝ թշնամի երկրների դեսպանատներից, վայելում են ամենատարբեր աղանդների դրամամիջոցները, իսկ մի քանիսն էլ հասցրել են «քաղաքակրթվել» ու դառնալ անբարոյական կամ համասեռական…
Իսկ հիսուսյան 21-րդ դարը գրոհում ու ճզմում է այն ազգերին, որոնք չեն կարող կամ պատրաստ չեն դիմակայել նրան: Աշխարհի ներկայիս տերերն օրըստօրե նորանոր ձևեր են դարբնում՝ փոքրաթիվ ազգերին ճնշելու, նրանց բարոյալքելու, այնուհետև ոչնչացնելու (բազմադեմ կամ անդեմ դարձնելու) համար:
«…ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ…
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ ժողովրդի հովիվներ կոչվող հոգևորականները նսեմանալով իջնեն մինչև մոմավաճառների մակարդակի, որի հետևանքով այլ կրոններն ու աղանդները առատ հունձք են անում Հայաստանում:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ մեր մտավորականները, որոնք պետք է լինեն ազգի ջահակիրն ու առաջնորդողը, հանուն, թեկուզ և հանապազորյա հացի, իջնեն մինչև տականքների ու պնակալեզների մակարդակի, իսկ հետո նաև հանուն ճոխ ու շվայտ կյանքի կեղծեն իրականությունը և օտարի երգը երգելով ու հնչյունների տակ պար գալով՝ իրենց եղած կամ չեղած ձիրքն ու շնորհքը թաքցնեն սնամեջ ու կեղծ ձևերի մեջ:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ մի քանի ստահակ հողածնի, խավարամիտի ու աթոռապաշտ ազգադավի պատճառով բարոյապես կամ մարմնապես ոչնչանան ազգի լավագույն զավակները, վտանգվի՝ Հայոց Պատմական Հայրենիքը:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ օտարներն ու նրանց հայ հորջորջվող կամակատարները ոտնահարեն Հայոց ավանդույթները, մշակույթը, պատմությունը, լեզուն ու կրթությունը:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ Հայաստանի բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում մուտք գործեն ապաշնորհներն ու անտաղանդները՝ գրավելով շատ ու շատ շնորհալի երիտասարդների տեղը, վտանգելով Հայության ապագան:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ այսուհետև հոգեպես նվաստ, ծախու, ծույլ ու անճարակ շատ ու շատ մարդիկ տնօրինեն Հայաստանի բախտը՝ ղեկավարեն մեր տնտեսությունը, ազգային-բարոյական ու հոգևոր աշխարհը:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ կաշառակերություն կոչվող ժանտախտը, որն օրստօրե իր արմատներն է տարածում, խորացնում հասարակության գրեթե բոլոր խավերում՝ ներառյալ մինչև վերջին ոստիկանն ու արդարադատության ամենափոքր ու մեծ պաշտոնյան, այսուհետև շարունակի իր «հաղթարշավը»:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ անարդարությունից, չքավորությունից, ազատ մտածելու, առանց վախի արտահայտվելու և այլ մարդկային ամենատարրական ազատությունների բացակայության պատճառով տասնյակ հազարավոր հայեր իրենց տունն ու տեղը, իրենց հայրենի բնօրրանը թողնելով հեռանան հայրենի եզերքներից, օտար ափերում փրկություն որոնեն և մխրճվելով դաժան տառապանքների մեջ՝ հանդուրժեն միամիտների և տգետների կողմից իրենց պիտակավորված դավաճանի և լքողի սև անունը:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ հայաստանյան մի քանի օտարամոլ, ծայրահեղ քծնվող պաշտոնյաների ու սփյուռքի քաղաքական որոշ ուժերի կեղծ ու անմարդկային՝ շինծու օրենքների պատճառով սփյուռքում գտնվող հարյուր հազարավոր հայեր, հուսալքված՝ հայրենիք վերադառնալու երազից, կարոտով, ափսոսանքով ու նաև ընդվզումով դիտեն հայրենիքում կատարվող իրադարձությունները՝ չկարողանալով իրենց նպաստն ու ներդրումն ունենալ իրենց ազգի ու հայրենիքի բարօրության գործում:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ մեր ազգը կանգնի արհեստական արհավիրքների դեմ հանդիման և նորից ու նորից նրա առջև ծառանա լինել-չլինելու հարցը:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ բնական աղետները և ողբերգական իրավիճակները որոշ պաշտոնյա, ստահակ փողամոլների համար հարստանալու աղբյուր դառնան:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ օտարի ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ, ՕՐԵՆՔՆԵՐԸ, նույն այդ համակարգից ու օրենքից պղծված մարդուն, ՉՊԵ°ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ, որ մեր Ազգը այս էլ որերրորդ անգամ նորից ու նորից կանգնի հոգեկան փլուզման առջև:
ՉՊԵ՛ՏՔ Է ՀԱՆԴՈՒՐԺԵԼ ՇԱՐՈՒՆԱԿՎՈՂ ՍՊԻՏԱԿ ԵՂԵՌՆԻ ԸՆԹԱՑՔԸ…»
Հարկ է ևս մեկ անգամ հնչեցնել.-ՀԱ՛Յ ԱԶԳ, ԵԿԵ՛Լ Է ԺԱՄԸ ՔՈ ՈՏՔԻ ԿԱՆԳՆԵԼՈՒ, Արևի տակ Հայ Տեսակի գոյատևումն ապահովելու համար:
Եվ երիցս փա՜ռք Ազգին, նրա նվիրյալներին, և մա°հ՝ ընդհամենը «յան» վերջածանցով ազգանունը կրող հայ դավաճաններին ու բոլոր թշնամյաց…
Ահա, թե որտեղ պետք է նպատակամղել ազգայնականության շարժիչ ուժը, դեպի արդար վրեժը, դեպի արդարություն ծնող հզոր ուժը: Այս ճակատում անփոխարինելի են հայ ազգայնական-անիշխանականները: Իսկ Անիշխանականությունը (Անարխիզմ) անհրաժեշտ է ընկալել որպես Բնապաշտություն՝ Բնակրոնություն (հետևելով Ցեղակրոնության մեկնությանը):
Ներկայիս նյութախեղդ աշխարհը, որն ընդհամենը մի քանի հազարամյակներ է ինչ որդեգրել և առաջնորդվում է «մարդադիր օրենքներ»-ի թելադրանքով, արդեն շտապում է դրանք քաղաքական-գաղափարական համակարգերով ու զինական ճնշիչ գործողություններով աստվածայնացնել, միտումնավոր մոռացության տալով կամ տգիտորեն չիմանալով, որ «Արարչադիր օրենքներ»-ը թղթի վրա գրվելով և ավերիչ, լկտի պարտադրանքներով չեն ամրագրվում, ավելին՝ գործելու է «քաղաքական բումերանգի» պարտադիր հարվածը: Մարդկային այդ անամոթությանը այստեղ էլ, դեռևս, շարունակում է հակադրվել արարչությամբ օժտված, անջնջելի «չգրված օրենքներ»-ի ավանդական հզոր հոգևոր ներկայությունը…
Երկնային Սրբազան Իշխանության՝ ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳ-ի հետևորդները, դարեդար աներկբա հակադրության մեջ են «մարդադիր (իրականում՝ մարդատյաց) օրենքներ»-ի հետևորդների հետ և սրանց կողմից որակվում են բազմապիսի պիտակներով, հատկապես՝ որպես անիշխանականներ՝ անարխիստներ: Սակայն, երբ բաց՝ ճշմարտության աչքերով ենք նայում իրականությանը, ապա նշյալ անիշխանականները չեն ճանաչում արհեստածին ու հակաբնական, հողայնացված մարդկային սահմանափակ ու իրավիճակային օրենսդրությունը և շարունակում են ճանաչել միլիոնավոր տարիներ՝ ի վերուստ ժառանգականորեն-ծինաբանորեն (գենետիկորեն) ամրագրված ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՐԳ-ը՝ Արարչադիր Օրենսդրությունը:
Մարդկային այս տեսակը, յուրաքանչյուր ազգի մեջ, այդ թվում՝ նաև հայերիս, ազգայնական էությամբ, մտածողությամբ, բարոյականությամբ ու կացութաձևով առաջնորդվող հավաքականությունն է, որն ամեն ազգի մեջ միջուկ-սերուցքի՝ ինքնությունը պահպանողների, ապազգայինին դիմադրողների և ազգային առաքելությունն իրականացնողների դերն է կատարում: Այս հավաքականության ոչնչացումը հանգեցնում է տվյալ ազգի հոգևոր-մարմնական կործանմանը՝ ձուլմանը այլերի հետ:
Անիշխանականությունը բիրտ ավերիչ ուժի նկատմամբ՝ հատուկ է բոլոր բնածին ազգերին, հատկապես՝ Արարչածին Հայ Ազգին, որի Գենի մեջ դա ամրագրված է ի ծնե ի բնե և Հայության անկործանելիության գրավականն է, իսկ երաշխիքը կհանդիսանա ձևավորված ու կազմակերպված հայ ազգայնականությունը: Հայ ազգայնականների անիշխանական հաստատուն կեցվածքը միայն կչեզոքացնի Հայաստանն ու Հայությանը ոչնչացման դատապարտած՝ արհեստածիններից արտատպված ապազգային ու անբարոյական իրականությունը: Միայն հայ ազգայնական Ոգե-Գաղափարական Շարժումը կվերաբացահայտի ու կընպատակամղի հայի ներքին հզորությունն ու արարչական կարողությունները, որի կառուցած պետությունն ու հասարակարգն էլ կլինի ամենակատարյալը և բնականը:
Հայկական անիշխանական գաղափարախոսությունը դժվարին, սակայն, պարտադիր ու պատվաբեր ճանապարհ ունի անցնելու և այն, ի դեմս հայ դասական ազգայնականության ներկայացուցիչների՝ վաղուց իր սերմերն է ցանում արդի հայ իրականության մեջ: Մինչ այժմ անիշխանական դրսևորումները երևակվել են անհատական կերպով՝ հայ առաջադեմ ու նվիրյալ մտավորականների, պետական և այլ գործիչների  կյանքի ու գործունեության միջոցով: Սրանք են, որ հանդիսացել են Ազգի-Ցեղի ներքին շարժիչ ուժը և Նժդեհի բնորոշմամբ՝ ցեղը (Հայ Գենի բացարձակությունն ու բացառիկությունը) կրել են իրենց մեջ, եղել են ցեղակրոններ:
Հայ Արիական Միաբանության գաղափարախոսության առանցքը կառուցված է հենց անիշխանական գաղափարների հիմնարար սկզբունքների վրա: ՀայԱրիականությունն ինքն արդեն իսկ տիեզերաիմաստ երևույթ է և հակադիր է հողածնային մարդատյաց-մարդակեր բնույթի ցանկացած արժեքի: Ազգայնական, անիշխանական գաղափարաբանությունը հենված է հավիտենարժեք հասկացությունների, ազգային և համատիեզերական համադրելի օրինաչափությունների վրա, ուստի անկասելի է շարունակական ԲՆԱՊԱՇՏԱԿԱՆ ընթացքը և բոլոր ձևախեղումները ժամանակավոր երևույթներ են, խստագույնս պատժելի ՏԻԵԶԵՐՔԻ կողմից…

Հայաստանը քաղաքական ներքին ու արտաքին խաչմերուկներում

Հայքն իր աշխարհագրական դիրքով միշտ էլ գրավել է առանցքային տեղ մարդկության զարգացման, քաղաքակրթությունների ձևավորման և հատկապես աշխարհին տիրելու ձգտում ունացող ազգերի ռազմա-քաղաքական հայեցակարգերում: Ինչպես Արիական փառահեղ աշխարհակարգի ժամանակ հզոր Հայկական Պետության գոյության պարագայում, այնպես էլ այժմ՝ Հայկական Բարձրավանդակի մի անկյունում ծվարած փոքրիկ տարածքով Հայաստանն ունի նման նշանակակություն, սակայն, նորանկախ ՀՀ-ի փոփոխվող կախյալ իշխանություններն ի չիք են դարձնում այդ ազդեցիկ դերն ու նշանակությունը, որն էլ արժեզրկել է Հայ Ազգի գոյության և դերակատարության գործոն-կարևորությունը՝ մարդկության ճակատագիրը ներկայումս տնօրինել ցանկացող հզորների «աչքին»…
Չխորանալով մեծ վերլուծության ենթակա այս կարևորագույն խնդրի մեջ՝ պարզապես մի քանի փաստերով վերաարժեքավորենք Հայաստանի ու Հայության անհրաժեշտ դերակատարությունը մեր տարածաշրջանի և, առհասարակ, ամբողջ աշխարհի՝ մշտապես փոփոխվող գաղափարական-քաղաքական իրավիճակներում: Իսկ այդ իրավիճակները փոփոխվում են միայն մարտավարությամբ. ռազմավարությամբ դրանք դարերով կայուն են…
Այսօր Հայաստանի ներքին քաղաքականությունը գրեթե ամբողջությամբ թելադրված է դրսից և քաղաքական (նաև՝ տնտեսական) «վերնախավ» կարողանում են մուտք գործել հատուկ ընտրյալները՝ այս կամ այն հզոր պետության կամ օթյակի կողմից հովանավորվող: ՈՒստի հայ քաղաքական ներկա՝ իբր ձևավորված դաշտից լրջորեն խոսել, նշանակում է, պարզապես վերլուծել մի շարք տերությունների ազդեցության չափը և շահերը մեր բազմաչարչար հայրենիքում:
…ԽՍՀՄ-ԱՄՆ հակամարտության տարիներին, երբ աշխարհը երկբևեռ էր, և ամեն ինչ կարծես թե հստակ էր, բոլոր ոլորտներում հաղթանակներ տանելու անզուսպ պայքար էր ծավալվել՝ համակարգերի մրցավեճ, սակայն, հակառակ այդ «երկկողմանի գերզարգացումներին», աշխարհն անընդհատ ճահճանում էր երկու ապազգային ու հակամարդկային գաղափարախոսությունների ծայրահեղությունների արանքում: ԽՍՀՄ ծրագրավորված փլուզումը հանգեցրեց ԱՄՆ-ի միաբևեռ ապագաղափարական, չծրագրավորված ծավալապաշտական տիրապետությանը, և աշխարհը դարձավ ավելի դաժան ու պարզապես հայտնվեց ինքնահոշոտման, ինքնաոչնչացման ճանապարհին, քանզի զենքն ու փողը վերջնականապես դարձան համամարդկային արժեքները «ճանաչելու» նախապայմանները: Սակայն, ի հեճուկս  արհեստածին  ազգ-ժողովուրդների, միաբևեռությունը երկար կյանք չունեցավ, և կրկին արծարծվում է երկբևեռության հարցը, բայց ոչ մյուս ազգերի «սիրուն աչքերի» համար, այլ՝ ինքնափրկումի (քանզի որոշ պետությունների գործունեությանը զուգահեռ, ամերիկանիզմի համաշխարհային ոստիկանապետական նկրտումներին լրջորեն հակադրվեց իսլամական համաշխարհային ահաբեկչական մեքենան): ԱՄՆ-ի՝ միաբևեռ աշխարհի կերտման գաղափարը նույնիսկ Եվրոպան այնքան  էլ հրճվանքով չընդունեց: Դեռևս ԽՍՀՄ-ԱՄՆ «սառը պատերազմի» տարիներին Եվրոպան որոշակի անկախության էր ձգտում՝ Ֆրանսիայի, Գերմանիայի ու Իտալիայի գլխավորությամբ: Այս հարցում Մեծ Բրիտանիան (գումարած Իսրայելի աջակցությունը) ԱՄՆ-ի «հաստ աղին» է Եվրոպայում և Եվրոպական Միասնական Տան կայացման լրջագույն հակառակորդն է, քանզի ԱՄՆ-ի խոսափողը լինելով՝ առաջնային դրիք է գրավում Եվրոպական աշխարհամասում, հետևաբար և՝ աշխարհում: Ուստի իրապես վախենալով ԱՄՆ-ի ոստիկանական, մեծապետական կեցվածքից, որոշակի մասոնական շրջանակների աջակցությունն ունեցող և ամերիկացիներին ամենաանհնազանդ եվրոպական երկիրը՝ Ֆրանսիան, ակնհայտորեն փորձեց երկփեղկել աշխարհը՝ օգտվելով Ռուսաստանի ժամանակավոր տկարությունից: Սակայն, սա արդեն նշանակում է լուրջ փորձ՝ անգլո-(սաքսոնական)ամերիկյան տիրապետությանը Եվրոպայում վերջ տալուն: Ֆրանսիան և Գերմանիան չնայած որոշակի երկկողմանի տարաձայնություններին, լծվեցին Եվրոպան համախմբելու գործին, որի մեջ փորձեցին նպատակայնորեն ներգրավել նաև Ռուսաստանը: Այստեղ էր, որ ԱՄՆ-ը սարսափեց  ու իր մշտական համախոհ Մեծ Բրիտանիայի համառ աջակցությամբ ցնցեց «ծերուկ Եվրոպայի» բզկտված մարմինը՝ ռմբակոծելով Հարավսլավիան՝ վստահ լինելով, որ այդպիսով գոնե առժամանակ հեռացնում է Ռուսաստանին՝ միաժամանակ ոչնչացնելով Միասնական Եվրոպայի գաղափարը (նման միտում ուներ նաև Իրաքի դեմ պատերազմը): Այնուհետև, չեչենական թնջուկի շահարկմամբ, ԱՄՆ-ը առհասարակ վտարել տվեց Ռուսաստանին Եվրամիությունից (ՌԴ ներկայացուցիչները զրկվեցին ձայնի իրավունքից և, որպես բողոքի նշան, ժամանակավորապես հրաժարվեցին ԵՄ նիստերին մասնակցելուց): Պառակտելով Եվրոպան (նաև՝ պայքար Եվրո-ի դեմ և այլն)՝ նա իր անհնազանդ դաշնակիցներին կանգնեցրեց արդեն թշնամի Ռուսաստանին  դեմ-հանդիման, սակայն դրանով չբավարարվեց: Որպեսզի երբևիցե չըկորցնի Եվրոպան, ԱՄՆ-ը իր արտաքին քաղաքականության մեջ կրկին ամրագրեց երկբևեռության գաղափարը՝ տնտեսապես թույլ, ազգային հարցերում զգայուն Ռուսաստանի հետ: Եվ Ռուսաստանը, իհարկե վարելով իր խաղը, եռանդուն լծվեց այդ գործին: Այցերը հատկապես ԿԺԴՀ, Չինաստան, Հնդկաստան, Թուրքիա կարևոր էին այդ գործընթացի մեջ: Դրան հետևեց ԱՄՆ-ի վերաբերմունքի կտրուկ փոփոխությունը ԿԺԴՀ-ի և Հարավսլավիայի (մասնակիորեն նաև՝ Իրաքի) մեկուսացումները կարգավորելու (սա կրելու է փոփոխական բնույթ) հարցերում: Մեր տարածաշրջանում այժմեական դարձավ «հինգ ծովերի ծրագիրը» (ԽՍՀՄ-ԱՄՆ): Ահա թե ինչու այսպես «ջերմացան» ռուս-ամերիկյան հարաբերությունները, և լարվեցին՝ ռուս-ֆրանսիականը: Սակայն, Եվրոպան, բացահայտորեն «անկախական» հանդես եկող Ֆրանսիայի առաջնորդությամբ, չնահանջեց, ավելին՝ ընդունեց ԱՄՆ-ի նետած ձեռնոցը: Չխորանալով Ռուսաստանի ու Հարավսլավիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման  հարցի մեջ՝ անդրադառնանք Ֆրանսիայի վարած քաղաքականությանը մեր տարածաշրջանում, որտեղ այժմ էլ որոշվում է մարդկության ճակատագիրը: Այստեղ արդեն հաստատուն դիրքեր ունեցող  ԱՄՆ-ից և Ռուսաստանից տեղային հակամարտությունները իբր կարգավորելու նախաձեռնությունը խլելը դարձավ գերխնդիր: Ֆրանսիան որոշ աշխատանքներ արել էր այդ ուղղությամբ և անցավ վճռական գործի: Որպեսզի Կովկաս-Անդրկովկասում և Մերձավոր Արևելքում գրավես տիրապետող դիրք, իհարկե, պետք է վայելես Իսրայելի (համայն հրեության՝ աշխարհի գաղտնի կառավարության) աջակցությունը, օգտվես համաշխարհային դրամագլխի շնորհներից, իսկ դրա համար նախ պետք է «քեզանով անես» Թուրքիային, որի բութ ու շատակեր բանակը Արաբական աշխարհի հորձանուտում Իսրայելական պետության մշտարթուն պահապանն է (հատկապես Իրաքին, Սիրիային և Իրանին զսպելու գործում): Թուրքիային թելադրելու համար էլ պետք է իրապես տիրես Հայաստանին (Հայկական հարցի շահարկմամբ. հիշենք՝ Ֆրանսիան մերժեց քննարկել հայերի ցեղասպանության հարցը, ապա՝ ճանաչեց, նույնն արեց նաև Իտալիան, իսկ ԱՄՆ-ը այն հետևողականորեն շահարկում է՝ Թուրքիային աչալուրջ պահելու նպատակով, արդեն Իսրայելն էլ է սկսել շահարկել այս հարցը): Իսկ վերջերս Հայաստանն ու Ադրբեջանը համալրեցին Եվրախորհրդի շարքերը՝ տարածաշրջանում հօգուտ Եվրոպայի խճճելով «խաղի կանոնները»: Ահա, այս գործընթացներից հետո, տիրելով Եվրոպան, Ասիան ու Աֆրիկան կապող բոլոր (օդային, երկաթուղային, ավտոճանապարհային ու ծովային) ուղիներին, գազատար-նավթատար խողովակաշարերին, նավթի ու գազի (և այլ օգտակար հանածոների) հսկայական պաշարներին ու հատկապես հրեական դրամագլխին, «երկնագույն սկուտեղի վրա» դառնում ես աշխարհի տիրակալը: Եվ Ֆրանսիան այսօր իրապես տիրապետող է Հայաստանի արդյունաբերության ու գյուղատնտեսության մեջ, ՀՀ իշխանությունները վաղուց իրենն են, և Թուրքիան «պարտավոր» է պարզապես լավ հարաբերություններ ունենալ Ֆրանսիայի հետ (մանավանդ՝ ձգտում է դառնալ Եվրախորհրդի անդամ): Այստեղ ակամա «մտածմունքի» մեջ է ընկնում նաև Իսրայելը, սակայն այս խաղաթուղթը Իսրայելի հարցում քիչ համարելով՝ Ֆրանսիան օգտագործում է նաև իր մյուս ազդեցությունը՝ Լիբանան-Պաղեստին լծակը: Պաղեստին-Իսրայել հարաբերությունների սրումը դեռ ծավալումների մեջ են: Այստեղ Ֆրանսիայի գործընկեր Գերմանիան նույնպես աշխուժացնում է իր քաղաքականությունը, որն ավանդական կապեր ունի նաև Թուրքիայի հետ: Իսկ ի՞նչ են մտածում ԱՄՆ-ը և Ռուսաստանը: ԱՄՆ-ը դասալքության փորձ անող Թուրքիային նախ ցուցադրեց հայոց ցեղասպանության ճանաչման ու դրանից բխող հետևանքների սպառնալիքը (այստեղ ապացուցվեց նաև, որ ԱՄՆ-ի Կոնգրեսի մի հանձնաժողով ավելի մեծ դեր ունի, քան Ռուսաստանի Պետական Դուման, որը ճանաչել է հայերի ցեղասպանությունը): Այնուհետև, կարգավորեց իր դերն ու նշանակությունը Պաղեստին-Իսրայել և Հայաստան-Ադրբեջան (Արցախի խնդիր) հակամարտություններում՝ հատկապես առաջինում մերժելով Ֆրանսիայի ու Ռուսաստանի որևէ միջամտությունը: Ռուսաստանն էլ իր հերթին Սիրիայի, Իրաքի, մասամբ նա’և Իրանի օժանդակությամբ խթանեց արաբա-իսրայելական հակամարտությունը (գրեթե հասցնելով պատերազմի)՝ ստիպելով Պաղեստինի ու Իսրայելի առաջնորդներին այցելել Մոսկվա, իսկ Հայաստանի ու Ադրբեջանի հարցում Ռուսաստանը փորձեց օգտվել Հայաստանում ունեցած իր ամուր դիրքից ու որոշակի սիրաշահումներ արեց Թուրքիային, նաև՝ Ադրբեջանին: Այստեղ մեզ համար ներկայումս ամենավտանգավորը ոչ այնքան Արցախի կամ Մեղրու վերաբերյալ շահարկումների խնդիրն է, որքան՝ Ջավախքինը, որտեղից ռուսական զորամիավորումների դուրս բերումը, ինչպես նաև՝ թուրք-մեսխեթների վերաբնակեցումը լուրջ հարված է հայկական շահերին: Եվ իրական վտանգ կա, որ Ռուսաստանն իր մեծապետական նպատակների համար կարող է այս անգամ էլ «փոքրիկ» զիջումների գնալ թուրքերին (նաև՝ վրացիներին)՝ հայերի պատմական տարածքների հաշվին… Այժմ Ռուսաստանը Հայաստանում լուծում է նաև տնտեսական, մշակութային ու լեզվակրթական լծակների խնդիրը:
Ահա, այս բազմաշերտ իրողությունների մեջ պետք է կողմնորոշվի հայությունը և կարողանա հաստատակամորեն հետամուտ լինել հայկական շահերին: Այս առումով միմիայն ազգային-գաղափարական և բարոյական իշխանությունները կարող կլինեն առաջնորդվել զուտ Հայաստանի շահերով՝ խուսափելով այս կամ այն ծուղակից, այս կամ այն պետության ծառան դառնալուց: Հայաստանն ինքը պետք է նախաձեռնող լինի և լուրջ դերակատարում ունենա, հատկապես երբ վերոհիշյալ բոլոր գերտերությունները շահագրգռված են փոքրիկ Հայաստանի գոյության խնդրում (թեկուզ առանց հայերի), իսկ մեր խնդիրը՝ Հայաստանը Հայերի համար և Հայորեն պահելն է, իհարկե, որոշակիորեն հաշվի առնելով նաև նրանց աշխարհաքաղաքական շահերը: Այս պարագայում  մենք  մեր  տարածաշրջանում պետք է նախաձեռնենք և ստեղծենք Իրան-Հայաստան-Ռուսաստան ուղղահայաց և Իրան-Հայաստան-Հունաստան-(Կիպրոս)-Իտալիա հորիզոնական (չորս քաղաքակրթություններ) դաշինքները, որոնք առանցքային են դարձնում Հայոց Պետության դերն ու նշանակությունը Կովկաս-Անդրկովկասում և Մերձավոր Արևելքում (այստեղ քառյակին կարող են միանալ նաև եգիպտական (արաբական) և հնդկական քաղաքակրթությունները, որը կնշանակի Արիական հզոր աշխարհակարգի վերականգնում): Չինական քաղաքակրթության (որը փորձում է սերմեր գցել մեր տարածաշրջանում) այս դաշինքին միանալու դեպքում կփոխվի ներկայիս աշխարհակարգը: Նման ձևով պետք է վերանայել Արցախի հարցով զբաղվող Մինսկի խմբի կազմը՝ այն դարձնելով  եվրասիական: Ռուսաստան-ԱՄՆ-Ֆրանսիա եռյակին պետք է միանա Չինաստան-Հնդկաստան-Իրան եռյակը, քանի որ Հայաստանը և՛ աշխարհագրորեն, և՛ պատմականորեն, և՛ տնտեսապես Եվրոպա-Ասիա կապի կարևորագույն ռազմավարական առանցք է: Այս աշխարհաքաղաքականությունը պետք է լինի վերկրոնական ու վերնյութական, ուստի ակնկալվում է ստեղծել հզոր ռազմա-քաղաքական, տնտեսական դաշինք՝ պարուրված զորեղ գաղափարական կաղապարով: Սրա հնարավորությունը տալիս է ՀԱՄԱԱՐԻԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ (ծագում-գեն-արյուն, ցեղ-ազգ -ժողովուրդ, օրրան-պատմական հայրենիք հենքի վրա կառուցված) գաղափարախոսությունը, որը համահունչ է նշված պետությունների ինչպես ազգային-պետական շահերին, այնպես էլ հոգևոր (ոգեղեն)-մշակութային ներդաշնակությանը, նույնիսկ՝ համակեցական պատկերացումների տեսանկյունից: Սրանք են մեր կարծիքով հզոր ու միասնական Հայաստանի վերակերտման ճշմարիտ քաղաքականությունն ու ուղին, որոնք բխում են նաև մեր տարածաշրջանի և հարակից տարածքների որոշ պետությունների (հզորներից՝ Չինաստան, Հնդկաստան, նույնիսկ՝ Ճապոնիա) շահերից: Բազմաբևեռ աշխարհը փոքր երկրների փրկության (գոնե հարաբերական անկախության) նախապայմանն է և համաշխարհայնացման տնտեսական (գլոբալիզացիա) և քաղաքական (միաբևեռ կարգեր, աֆղանական «հակաահաբեկչական գործողությունները» լոկ դրա սկիզբն են) փորձերը կասեցնող լավագույն երաշխիքը, ուստի այն մեր արտաքին քաղաքականության գերխնդիրն է: Միայն արտաքին անկախ քաղաքականություն վարելով՝ կկայունանա ՀՀ ներքին քաղաքականությունը, որն էլ թույլ կտա զբաղվել երկրի տնտեսության իրական զարգացմամբ, սոցիալական ու իրավական հարցերի կարգավորմամբ, հայության ու Հայաստանի հիմնախնդիրների վերջնական դրական լուծմամբ:

Այս գրառումը հրապարակվել է Հ.Ա.Մ., Հայ Արիական Կուսակցություն խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։