Զրույցներ հայոց լեզվի մասին
Հայ մեծ երախտավոր Գարեգին Սրվանձտյանցի մասին դպրոցական դասագրքերից գիտենք միայն այն, որ նա առաջինն է գրի առել «Սասնա Ծռեր» էպոսի առաջին տարբերակը, որը հրապարակել է «Սասունցի Դավիթ կամ Մհերի Դուռ» վերտառությամբ: Նա շատ բանավոր զրույցներ, ժողովրդական երգեր ու հեքիաթներ է գրի առել, բառարաններ է կազմել, որոնց մասին քիչ բան գիտենք, իսկ նրա արտահայտած մտքերը պատմության, ազգագրության, լեզվի (բարբառների) եւ հայրենի բնաշխարհի, գյուղերի ու քաղաքների մասին՝ մեզ գրեթե հայտնի չեն, թեեւ դրանք այսօր նույնքան արդիական են, ինչքան մեծ բանահավաքի կենդանության ժամանակ: Ընթերցելով նրա երկերը՝ կարելի է իմանալ, որ մոտ 130 տարի առաջ նրան նույն հարցերն են հուզել, ինչ մեզանից շատերին են հուզում այսօր: Օրինակ, որ Հայոց Լեռնաշխարհը ուժ է տալիս այնտեղ ապրողին, անգամ եթե նա հայ չէ, այլ, ասենք, քուրդ կամ թուրք: Չիմանալով Ուրարտուի մասին՝ նա կարծում էր, որ Վասպուրականի տարածքում գտնված բեւեռագրերը (սեպագրեր) պետք է ընթերցել կամ գրաբարով կամ էլ տեղի բարբառով, սակայն մինչեւ այսօր էլ սեպագիր ընթերցող հայ մասնագետներ չունենք, որոնք կարող են սպառիչ պատասխան տալ, թե ի՞նչ լեզվով պետք է ընթերցվեն պատմական Հայաստանում հայտնաբերված սեպագրերը…

Ներքաղաքական գալիք զարգացումների և հանրությանը մտահոգող այլ խնդիրների վերաբերյալ իր տեսակետն է հայտնում Հայ արիական միաբանության առաջնորդ ԱՐՄԵՆ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԸ

