Թիվ 2 – հունիս – 2002

 ՀԱՅԵՐ

Թիվ 2 – հունիս – 2002

Հայկ Ասատրյանի ու նրա  աշխատությունների մասին հրապարակումները դեռևս շատ  չեն և տակավին մանրակրկիտ ուսումնասիրությունների կարիք ունեն: Հայ իմաստասերգաղափարախոսին մեր հանրությանը ներկայացնելու առաջին լուրջ փորձն արել է «Ազգայնական ակումբ»-ի նախագահ, նժդեհագետ Մուշեղ Լալայանը, որի աշխատասիրությամբ և Հանրապետական կուսակցության օժանդակությամբ հրատարակվել են.«Տարոնականություն» քննական վերլուծությունը, Հայկ Ասատրյանի «Հոդվածների  ժողովածու» ն  ու «Ցեղակրոն և Տարոնական շարժումները սփյուռքում 20-րդ դարի 30-ական թվականներին» գրքույկը, որը հեղինակի կողմից թարմացվել և վերահրատարակվել է 2001թ.-ին: Ինչպես Գարեգին Նժդեհի, այնպես էլ Հայկ Ասատրյանի կյանքի ու գործունեության վերաբերյալ  առավել ամփոփ արխիվը գտնվում է Բուլղարիայում: Եվ ի  ուրախություն  մեզ  ՀՀ կառավարությունը լրջորեն բանակցել է բուլղարական պետության  հետ, այդ  արխիվներն  ուսումնասիրելու և հնարավորինս Հայաստան տեղափոխելու համար:  
   …Մի փոքրիկ մեջբերում «Տարոնականություն»-ից. «Տրամաբանական կլինի հարց տալ. ինչու՞ Նժդեհը, որ ըստ էության տարբերություն չի դնում Ցեղակրոնության և Տարոնականության միջև,փոխանակ ավելի զարգացնելու արդեն եղած Ցեղակրոնությունը, իր համախոհների հետ նախաձեռնեց (կամ միացավ) Տարոնական շարժմանը: Ցեղակրոնությունը չէր պատասխանում ոգու և արարչագործության հետ կապված մի շարք հարցերի և կարիք կար տալու դրանց հիմնավորումները: Ցեղակրոնության նկատմամբ անտարբեր կամ անբարյացակամ վերաբերմունք ուներ Հայ եկեղեցին, որն ազդեցիկ ուժ էր գաղութահայ կյանքում, և թելադրող այս իրականությունը, մեր կարծիքով հաշվի է առնվել: Այդ ժամանակ արդեն Նժդեհը հեռացվել էր ՀՅԴ շարքերից, իսկ Ցեղակրոն Ուխտերը կուսակցականացվել էին և չէին կարող հանդես գալ իբրև համահայկական կառույց: Ուստի անհրաժեշտ էր համահայկական մի նոր շարժում, մի նոր ուսմունք, որն ամբողջացներ ցեղային աշխարհայեցողությունը, միավորիչ լիներ հայության բոլոր հատվածների, այդ թվում և Հայ եկեղեցու համար: Խորքի ու էության մեջ Տարոնականությունը և Ցեղակրոնությունը նույնանում են, տարբեր են միայն հարցադրումները: Նույն Ցեղային գիծն է Ցեղի հավիտենականը՝ որպես նպատակ, նրա բարոյականը՝ իբրև զենք, Ցեղը և Հայրենիքը՝ իբրև գերագույն արժեքներ, նրանց համար կռվելն ու մեռնելը՝ որպես կամքի բարձրագույն արտահայտություն: Սակայն Տարոնականությունը, որպես պատմական զգացում, ավելի փորձում է պատասխանել «ո՞վ ենք մենք», «որտեղի՞ց ենք գալիս», «ո՞րն է մեր պատմության խորհուրդը» հարցերին, իսկ Ցեղակրոնությունը՝ իբրև հարատևման կամք, ապագայի տենչ, ավելի ձգտում է լուծում տալ «ու՞ր ենք գնում», «ո՞րն է մեր նպատակը» և «որո՞նք են նպատակի իրականացման ուղիները» հարցադրումներին: Պետք է ասել, որ Ցեղակրոնությունն ավելի համակարգված է, քան՝ Տարոնականությունը, որը հիմնականում բացատրվում է վերջինիս համեմատաբար կարճ ընթացք ունենալու հանգամանքով: Ինչևէ, դրանք իրար լրացնող ու միտվող ուսմունքներ են և, մեր կարծիքով, հավակնում են համադրաբար կազմելու Հայ Ազգային Գաղափարախոսության՝ Հայկականության կայուն հիմք…»: Այո՛, Հայ ճակատագրի տագնապն էր, որ ծնեց Տարոնական շարժումը…    

Միայն Արարչական, Նախնյաց Սրբազան Օրենքներին վերադառնալով Հայը կզորեղանա ու տեր կկանգնի իր Առաքելությանը… (հատված՝ այդ ուղին բռնած ՀԱՑԴ հռչակագրից).

ՀԱՅ ԱՐԻԱԿԱՆ-ՑԵՂԱՊԱՇՏԱԿԱՆ ԴԱՇԻՆՔԻ (ՀԱՑԴ)
Հ Ռ Չ Ա Կ Ա Գ Ի Ր .

   Հսկաների Ցեղը՝ Մարդ-Աստվածները՝ Հայերը, բնակվել են Հայքում, Սրբազան Արարատ Լեռան և Արարչական Աստվածային Տարածքի հովանավորության ներքո…
   «Ատվածային Սուրբ Օրինաց Երկրում» որպես Արարչադիր Օրենքների պահպանող-կրող Էակներ, Հայերը տեղյակ են եղել Տիեզերքում տեղի ունեցող գործընթացներին ու մշտապես պայքարել  են  իրենց  Առաքելության  իրականացման, ինչպես  նաև՝ Մոլորակի  ու Մարդկության գոյատևման համար…
   Ճանաչելով Համատիեզերական օրինաչափություններն ու տիրապետելով մտովի տարածության և ժամանակի մեջ տեղաշարժվելու սկզբունքներին, նրանք անընդհատ միջոցներ են ձեռնարկել՝ կանխելու կենդանական ու բուսական աշխարհների հնարավոր կործանումները, Տիեզերքի պարբերաբար վերաձևավորման արարիչ-ավերիչ ազդեցությունից…
    Երկրի բոլոր անկյուններում կատարելով փրկիչ-վերականգնիչ գործողություններ, երկար ժամանակ մնալով աղետյալ գոտիներում, նրանցից շատերը փոխհարաբերվեցին երկրաբնակ  բոլոր  չորս տեսակ Ցեղերի հետ՝ առաջացնելով նոր տեսակի ցեղատիպեր, առանց Աստվածության, իսկ Էությամբ՝ ոչ լիարժեք երկրացի: Եվ այս տեսակները  զրկվելով Աստվածությունից ու նաև չունենալով երկրացու Էություն՝ դարձան թշնամի ամենայն արարման՝ Երկրագնդի  վրա…
    Դարերի ընթացքում նորաստեղծ, բայց Հզոր Գենից առաջացած  ցեղերի  ավերիչ պատերազմները  բոլոր երկրաբնակ  Ցեղերի  մեջ (այդ  թվում՝ նաև  Արիական-Հնդեվրոպական) առաջացրին ներքին պառակտումներ, որոնք էլ նպաստեցին  բոլոր  Ցեղերի  համերաշխության խարխլմանն ու ցեղապղծության դրսևորումների հաջորդական տարածմանը: Թուլացավ նաև հզոր ՀայԱրիական  Ցեղատիպը,  որը  հնարավորություն տվեց  ցեղապիղծ զանգվածներին ձևախեղելու Արիական-Ցեղապաշտական (իմա՝ Հայկական-Ցեղապահպանական) ապրելակերպն ու մտածողությունը, որն զգալիորեն հեռացրեց  Հային և Արիացուն  Բնությունից և իրենց  Էությունից, սասանելով նաև Հայքի սահմանները…     
      Մասնավորապես  մեր  նախնիների  հզորության  անկումը շարունակվեց Հայկական Բարձրավանդակի  տարածքում պարբերաբար  տեղի  ունեցող արտաքին միջամտությունների ու երկարատև  ավերիչ պատերազմների հետևանքով, որի պայմաններում ՀայԱրիացիները  թույնի  պես ներգործող  ներքին պառակտումների ու տարաձայնությունների հորձանուտում, չկարողացան կենտրոնացնել ու նպատակամղել Ցեղի շարժիչ ուժը, էլ ավելի հեռանալով  իրենց  Արմատներից ու զրկվելով Աստվածային Տարածքի հովանավորությունից…
    Չնայած շարունակական անկմանը, դարերի ընթացքում մեր նախնիների կողմից պարբերաբար ստեղծվում էին պետական կազմավորումներ ու քաղաքակրթություններ, որոնք սակայն, գազանաբար  ոչնչացվում էին  քոչվոր ու բարբարոս  ցեղախմբերի  կողմից, որոնք  լինելով այլամերժ և չունենալով  արարման կարողություն, ներխուժելով Հայկական  Բարձրավանդակ՝  գոյատևում էին ավերման շնորհիվ: Սրանք էին, որ շուտով հրաժարվեցին իրենց  ծագումից  ու  ծննդավայրից, հորինեցին հայամերժ և ցեղամերժ գաղափարախոսություններ, կրոններ…
    Ավերումներն ու մասնատումները, ներքին պառակտումներն ու անհաշտությունները ՀայԱրիացիների մեջ օրինաչափորեն առաջ բերեցին առավել համակարգվելու և ինքնությունը պահպանելու անհրաժեշտություն: Ու Հինավուրց Ցեղը հզորանալով ձեռք բերեց նոր  որակ, որը  ձևավորվեց  ինչպես  ինքնատիպ  ներազգային  ավանդույթների, այնպես էլ նախնիների ներցեղային օրենքների վրա՝  նպաստելով Հայ Ազգի կազմակերպմանն ու սրնթաց առաջընթացին…
       Սակայն,  այդ  որակական  զարգացմանը  զուգընթաց, մի  շարք  պատմական տարածքներում  տեղի էր  ունենում  Հայ Ցեղի մի  հատվածի  անկում,  հոգեմարմնական  այլասերում: Այդ  դարավոր  փորձությունների ընթացքում, ձևավորվեց  նաև Հայության մի այլ  զանգված՝ Հայ  Ժողովուրդ,  որն  այնուամենայնիվ,  կարողացավ  ներսում պահպանել  Հայ  Ցեղի բացառիկ Գենը  և  նրա  անջնջելի  հիշողությունը…
    Վերջին հարյուրամյակներում, չունենալով որևէ պետական կազմավորում և պարբերաբար ենթարկվելով ցեղասպանությունների, Հայ Ժողովուրդը գրեթե դատապարտված էր վերածվելու մի խառնամբոխի, որն էությամբ ապազգային ու ցեղամերժ լինելով, պիտի  փորձեր խժռել ՀայԱրիների ամենավերջին հատիկ Գենը…
      Ինչպես դարեր առաջ… ասուրա-բաբելական, հռոմեական, բյուզանդական, մոնղոլ-թաթարական… և այլ երկրների ու ազգերի վայրագ և ավերիչ միջամտություններից է տուժել Հայ Ազգը, այնպես էլ վերջին ժամանակներս թուրքական ու ռուսական զավթողական, նենգ ու դավադիր միջամտություններից և արևմուտքի  պետությունների այլասերված դիվանագիտությունից են տառապել Հայությունն  ու Հայաստանը…
     Վերոհիշյալ երկու կայսրությունների մեծապետական ձգտումների և ծավալապաշտական  արևմտյան պետությունների  դիվանագիտական  խաղերի  արդյունքն  էր  նաև՝  1918-1921 թթ. նորաստեղծ առաջին  ՀՀ  կործանումը, որից  հետո Հայաստանը  կրկին  բաժանվեց Թուրքիայի և Ռուսաստանի միջև: Հայ Ազգի համար սկսվեց հալածանքների, տառապանքների ու մասնատումների ծանր ժամանակաշրջան, երբ բարոյահոգեբանական կործանումից առավել սկսեց զգացնել տալ մարմնական անհետացման վտանգը՝ թուրքացման ու խորհրդային ժողովուրդ-ամբոխի կերտման հեռանկարում…
     Եվ այսօր, մեր Արյան ու գերագույն ճիգերի գնով ստեղծվել է նոր ՀՀ ու Հայ Ազգն իր ազատատենչ և ռազմաշունչ Ոգով իրավունք է ձեռք բերել ոչ միայն գոյատևելու, այլև՝ իրականացնելու իր Գերագույն Նպատակը՝ վերակերտելու Ազատ, Անկախ ու Միացյալ Հայաստանը: Ձեռք է բերել  իրավունք՝ վերականգնելու ազգային ու բարոյական նկարագիրը, ներազգային ավանդույթներն ու արժեքները, մեկ Ազգ-մեկ Հայրենիք գաղափարը, որը հետևողականորեն նպաստելու է ՀայԱրիական ներցեղային օրենքների և Արիական-Ցեղապաշտական (իմա՝ Հայկական-Ցեղապահպանական) կացութաձևի  վերականգնմանը,  ինչպես  նաև՝ Հայ  Ցեղի  վերահաստատմանը՝  իր  Արարչական Բնօրրանում, Հայքում…
    Հայաստանում ստեղծված և գործող ազգային կուսակցությունները, միություններն ու այլ կազմակերպությունները փորձում են համախմբել Հայությանը  և  կազմակերպված ծառայել Ազգին ու Հայրենիքին: Սակայն, համախմբել անտարբեր, օտարասեր ու ստրկամիտ ժողովուրդ-զանգվածին Ցեղի և Ազգի սերուցքի հետ, անհնարին է և աննպատակահարմար: Ազգի ու Հայրենիքի համար իրեն զոհաբերողը չի կարող համակերպվել Ազգն ու Հայրենիքը դավաճանողի ու լքողի  հետ:
     Այս պատմական իրականությունից և ՀայԱրիական մտածողությունից ելնելով է, որ առաջանում է անհրաժեշտություն ստեղծելու Հայ Արիական-Ցեղապաշտական Դաշինքը (ՀԱՑԴ):
      ՀԱՑԴ-ի նպատակն է. իր շուրջը  համախմբել Հայ Ազգի նվիրյալներին, որոնք առաջնորդվում են Ցեղապաշտին հատուկ գաղափարներով և անձնվիրաբար պայքարում են Ամբողջական Հայաստանի վերաստեղծման համար, որոնք իրենց  համարում  են  Հայ Ցեղի սերունդ, ՀայԱրիական Ոգու կրող,  չեն  հանդուրժում  ոչ մի  այլ ազգի ու պետության  դավանանք ու համոզմունք, պաշտում են Հայրենիքի գաղափարը և իրենց գործունեությունում հենվում են Ազգի Ներուժի վրա: ՀԱՑԴ-ն պատրաստ է համագործակցության  բոլոր  ազգանվեր  ուժերի հետ, որոնք առաջնորդվում են դարերի ընթացքում ձևավորված սեփական ազգային գաղափարախոսությամբ ու մտածողությամբ, կացութաձևով, ՀայԱրիացուն հատուկ Էությամբ ու Զորությամբ: ՀԱՑԴ-ի հռչակումը տեղի է ունեցել 1993թ.դեկտեմբերի 15-ին, ՀՀ Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքում:  
      Ներկայումս ՀԱՑԴ-ն իր կառույցներով Հայաստանում պետականորեն գրանցված հայ-արիական միակ հասարակական և քաղաքական կազմակերպությունն է: Ունի նաև՝ ուսանողական, երիտասարդական, մանկապատանեկան կառույցներ, մասնաճյուղեր, համակիր և օժանդակ անդամների շրջանակներ Հայաստանում և սփյուռքում…
     Աբովյանում հիմնադրվել և գործում է Հայ Արիական Կենտրոնը:

Պրոֆեսոր Գևորգ Խռլոպյանը և Հայոց Ազնվականության հրեականացման միտումը.

   Վերջերս հայկական մամուլում լույս են տեսնում անհեթեթ, ստահոդ, հայոց հին ու նոր պատմությունն աղավաղող, յուրովի մեկնաբանություններ ունեցող հոդվածներ, որոնց միտումը մեկն է՝ Հայ Ազգին ներարկել թերարժեքության բարդույթ, զրկել նրան, արմատախիլ անել իր Բնօրրանից և տեղը լցնել օտար ցեղերով: Քաղաքական պատվեր կատարող պանթուրքիզմի, սիոնիզմի ջահակիրների շարքում (Ռասսել, Թոմսոն, Ավդոյան, Գարսոյան, Բուռնաթյան, Սյունի, Հյուսն, Դյակոնով, Պյատրովսկի և այլք) իր արժանի տեղը գրավեց նաև Խռլոպյանը: Նա Երևանի պետական համալսարանում դասավանդել է պատմական մատերիալիզմ և ոչ մի առնչություն չի ունեցել լեզվաբանության, հայոց պատմագրության ուսումնասիրության հետ: Նյութին մասնագիտական ծանոթություն չունենալով հանդերձ գրել է մի հոդված «Տրդատ Ա. Արշակունի և հայ նոր ազնվականությունը» («Մասիս», շաբաթ հունվար 19 և հունվար 26) ու բացահայտ աղավաղելով Մովսես Խորենացուն՝ առաջ է քաշել յուրովի մեկնաբանություն, ըստ որի Բագրատունյաց տոհմն ունի հրեական ծագում: Խորենացու գրվածքի այդ հատվածը, որը նա մեջբերում է, վերաբերվում է առնվազն 1 2 հազար տարի քրիստոնեությունից առաջ և օ՜վ զարմանք, Խռլոպյանն աճպարարությամբ ծագումնաբանական կամուրջ է նետում նախքան քրիստոնեությունը 2000 տարվա ու քրիստոնեությունից հետո  9-րդ դարում կազմավորված Բագրատունյաց թագավորության միջև: Ըստ նրա՝ Արտաշես առաջին զորավարներից Սմբատն ունեցել է հրեական ծագում: Ի գիտություն Խռլոպյանի, Շմբատը (Սմբատը) պատկանում է ասորի մի մեծատոհմիկ Շամբիատ սերնդին, որի պապերը շատ ավելի վաղ Հայաստանում էին ապաստանել Ասորիքից և բնակություն հաստատել Բագրևանդում: Շա կամ չամ արմատը բուն ասորական է (Շամդի, Շամաշ, Շամաշշա, Շամիրամ, Շմբատ) և Շմբատը կամ Սմբատը որևէ կապ չունի հրեական արմատի հետ, որը փորձում է զեղծարարը ներկայացնել հայ հասարա կությանը, աղավաղելով Խորենացու բուն պատմությունը, առավել ևս, որ հազարամյակներով սերնդափոխված Սմբատ զորավարի գերդաստանը վաղուց արդեն հայացած էր: Իսկ ինչ վերաբերում է Բագրատունի անվանմանը (Խռլոպյանը ևս համարում է հրեական անուն՝ Բագարատ), այն բուն հայկական է և արիական: Այսպես, Բագարան նշանակում է տաճարների քաղաք, աստվածների տեղանք, մատաղատեղ: Բագարանից կամ Բագրևանդից ծագել է Բագրատ անունը, որը աղերսում է հայկական անվանատեղի հետ, ինչպես նաև՝ հնագույն Արարատի աստծո Բագ-Բար-տուի հետ: Զարմանալի է այս հայախոս, բայց խորքի մեջ հակահայ էությամբ անհատների ու կեղծ պատմաբանների տքնաջան աշխատանքը՝ հայ ազգի ծագումնաբանությունը նենգափոխելու փորձերում, իրենց ետին նպատակների իրագործման համար: Հետաքրքիր է, երբևե ռուս պատմաբանների կամ անհատ մտավորականների մտքով կանցներ գրել, որ Ռուսաստանի վերջին Ռոմանովների ցարերի երակներում միայն 25%-ով էր հոսում ռուսական արյուն: Կամ որևէ մեկի մտքով կանցներ աղաղակել, որ Եկատերինա թագուհին ռուս չէր, այլ՝ գերմանուհի էր, քանզի նրանք այդ թագուհու մեջ տեսնում էին ռուս թագուհի, որն անմնացորդ նվիրվեց ռուս ժողովրդի և Ռուսաստանի հզորացմանը:
    Եթե համեմատենք Եվրոպական երկրների թագավորական դինաստիաների էթնոգենեզի հետ,Հայոց թագավորական դինաստիաները զտարյուն են: Եվրոպական տարբեր երկրների թագավորական դինաստիաները դարեր շարունակ ամուս նացել են տարբեր երկրների թագաժառանգների ու թագաժառանգորդուհիների հետ, արյունակցորեն ամրապնդելու իրենց երկրների բարեկամությունը, որը եղել է շատ բնական: Արդյոք այդ երկրների պատմաբաններն ու անհատները երբևէ միտումնավոր կդավաճանե՞ին իրենց ազգին, կասկածի տակ դնելով իրենց թագավորությունների կամ ազգի էթ նոգենեզը, իհարկե՝ ոչ: Եթե մեր մեջի հայախոսները կարող են խեղաթյուրել մեր Պատմությունը, մեր Էթնոգենեզը, ապա հասկանալի է օտար ուժերի կողմից կատարվող հարձակումները, որոնց համար հիմք են հանդիսանում մեր ներսի թշնամու սադրանքները:
   Շարունակենք Խռլոպյանի նորօրյա հայտնագործությունները: Ըստ նրա Հայ Ազգի Էթնոգենեզին մասնակցել են իրանական, չինական, հնդկական, սեմական, կովկասյան և այլ ցեղեր: Ինչպիսի՜ տգիտություն, այս «լուրջ գիտնականին» պետք է հայտնի լինի,որ էթնոգենեզի հարցերը որոշվում են ոչ թե դատարկ կրակոցներով, այլ այն պետք է հենված լինի գիտական փաստերի վրա, փաստեր, որոնք Հայկական Բարձրավանդակում բազմաթիվ են: Լեզվաբանական, գանգաբանական, երկրաբանական, հնագիտական, ազգագրական, ծինաբանական, դիցաբանական, մշակութային ու առհասարակ պատմական աղբյուրների բազմակողմանի ամփոփումները բերում են անժխտելի մի եզրակացության, որ Հայ (Հայա) Ազգը եղել է ի սկզբանե և Հայ Ազգի Էթնոգենեզի կազմավորման ժամանակ այդ ազգերն ընդհանրապես գոյություն չեն ունեցել: Միայն Պարիս Հերունու Քարահունջ աստղադիտարանի հայտնագործումը բավական է ժխտելու ամեն մի վարկած, որը կարող է կասկածի տակ դնել Հայ Ազգի տեղաբնիկությունը կամ Հայ Ազգի Էթնոգենեզի մաքրությունը, քանզի աստղադիտարանի տարիքը հաստատված է յոթ ու կես հազար տարի նախքան քրիստոնեությունը (տարիքն ընդունված է ամերիկացի խոշոր հնագետ Հոկինսի կողմից, որը որոշում է հին հուշարձանների տարիքը): Աստղադիտարանը անխափան  գործել է հինգ հազար տարի, այսինքն ինչպես Հերունին է նշում՝ մենք պետք է ունենայինք հզոր պետականություն, որպեսզի կարողանայինք պահել մեր ունեցվածքը՝ հակառակ դեպքում այն կթալանվեր շրջապատի վայրի ցեղերի կողմից:
   Այն, որ Խռլոպյանը հետապնդում է մի նպատակ՝ հրեականացնել Հայկական Լեռնաշխարհի իրավատիրոջը իր յուրովի մեկնաբանություններով, շատ ավելի բացահայտէ դառնում նրա «հրեական Սիկարները պալատական նախարար» բաժնում: Այստեղ Մովսես Խորենացին գրում է. «իսկ զմոկացին ի նույն գավառե գտյալ այր, որ ուներ իւրեաւ սրիկայս բազումս՝ նախարարություն հաստատե»: Այսպես շատ պարզ Խորենացին գրում է այդ մոկացու մասին, որը սրիկա էր և բազում նախարարություն էր հաստատում: Բայց Խռլոպյանը հարցին մոտենում է իրեն հատուկ միտումով, զրկում է բառն իր բնական իմաստից, բերում կապում է սիկարիուս բառի հետ և ասում է. «սրիկա բառը, որը բանալի է նախադասության իմաստի ձեռագրում, աղավաղվել է, պետք է լինի սիկարիուս, որը տրված էր մատնիչ հուդային»: Այսպիսի լկտի նենգափոխությունը Խռլոպյանի կողմից ապշեցուցիչ է, միտումը պարզ է՝ հրեականացնել նաև Մոկաց նախարարներին:
    Հոդվածի ամբողջ իմաստը Հայ Ազնվականության հրեականացումն է, որը կատարվում է բավականին ճչացող աղավաղումներով, հակագիտական մեթոդներով ու ամենակարևորն է ամբողջ հոդվածով, որում կարմիր թելի նման ընդգծվում է մի միտում՝ Հայկական Լեռնաշխարհի իրավատիրոջ հրեականացում:
     Հայկական Լեռնաշխարհը հրեականացնելու լուսաբանումը տրված է նաև ռուս հեղինակ Նիկոլայ  Ալեքսանդրովի կողմից՝ «Սոբեսեդնիկ» ամսաթերթի թիվ 12-ի մեջ, ուր գրում է. «Իսրայելի մեջ կան պրոֆեսորի գիտական աստիճանի հասած մարդիկ, որոնք փորձում են ապացուցել որ Արցախ-Ղարաբաղը հրեական հող է. ըստ նրանց՝ Մովսեսի առաջնորդությամբ հրեաները 40 տարի ոչ թե Սինայի անապատի մեջ են թափառել, այլ՝ Ղարաբաղի լեռների վրա: Այս չափազանց մեծ անհեթեթությունը ասված և օգտագործած է 1985թ.-ին Իսրայելի վարչապետ Մանահիմ Բեգինի կողմից»: Ինչու՞ է կատարվում այս հարձակումը ներքին և արտաքին թշնամիների կողմից:  
  Պատասխանը հետևյալն է՝ սիոնական ուժերը աստծո կողմից իրենց ընտրյալ ազգ լինելու հավակնությունը ապացուցելու համար պետք է ցույց տան, որ աշխարհի քաղաքակրթությունը սկսել է իրենցից: Խորհրդային համակարգի փլուզումով՝ փլուզվեց նաև հին աշխարհի պատմության նկատմամբ դրված պատնեշը, որտեղից հանվել էր Հայ Պատմությունը, Հայ անունն ընդհանրապես  և ինչպես Պարիս Հերունին է ասում՝ ստեղծել են արհեստական վակում, որը կամ լցվել է ուրիշներով կամ գողացվել է ուրիշների կողմից: Այժմ բացահայտված ճշմարտությունը և բազմաթիվ փաստերը միանշանակ ցույց են տալիս, որ աշխարհի քաղաքակրթությունը սկսել է Հայկական Լեռնաշխարհից ու Հայ Ազգը որպես աշխարհի Ամենահին Ազգ՝ սկիզբ է դրել համաշխարհային քաղաքակրթությանը: Ահա, հին աշխարհի Հայոց քաղաքակրթությանը տիրանալու համար ուզում են զավթել Հայոց Բնօրրանը, տեղահանել կամ ոչնչացնել Բնիկ Հայերին ու տեղը լցնել ուրիշներով, որոնց կառավարելը հեշտ է: Այս նպատակի իրագործման առաջին քայլը 1915թ.-ին սիոնիստական ուժերի կողմից (Սալոնիկի հրեաներ, թվով՝ 32) կազմակերպված Հայոց Ցեղասպանությունն էր, որում օգտագործվեցին թուրք և քուրդ ցեղերի արյունախում հատկանիշները: Այս տեսակետից, այլ նյութերի շարքում խիստ արժեքավոր է.«Այդ անհնարին Հայը» հարցազրույցը, ուր ամերիկացի լրագրող Լինքոլն Սթիվենսը հարցազրույց է ունենում բրիտանացի հետախույզ, ազգությամբ հրեա Լոուրենս Արաբացու հետ: Նյութը գրվել է 1919թ.-ին, Փարիզի խաղաղարար կոնֆերանսի ժամանակ ու առաջին անգամ հրատարակվել է «Աութլուք ընդ ինդեփենդենթ» ամսագրում՝ 1931թ.-ին, սակայն, մինչև հիմա էլ չի կորցրել իր արդիականությունը («Աշխարհի շուրջ», ապրիլ, 2000թ.): Հարցազրույցում Լոուրենս Արաբացին հայերի մասին ասում է. «հայերը առավել ինտելեկտուալ,կատարելապես ընտրված, առավել զարգացած ռասան են աշխարհում՝ քաղաքակրթության տեսակետից, որի համար նա արդարացնում է թուրքերի կատարած ցեղասպանությունը, համարելով որ դա Հայկական Հարցի միակ լուծումն է»: Ըստ նրա հայերին պետք է բնաջնջել ամենուրեք, որ երկիրն էլ որ գնան, որովհետև նրանք իրենց որակական հատկությունների պատճառով կարող են գրավել աշխարհը: Նա նշում է. հայերն առաջադիմել են տրամաբանության, հոգեբանության, ֆիզիոլոգիայի մեջ, նրանք տարբերվում են մանուկ՝ իսկապես հետամնաց ազգերից: Համարում է հայերին ծույլ, չաշխատող, որ նրանք շահագործող են և այլն: Դրա համար, ասում է նա. Հայերը չպետք է տիրապետեն Հայաստանին, բարերար հողերին, Հայաստանը պետք է տարանջատել, Հայերին ոչնչացնել և տեղը լցնել ուրիշ ժողովուրդներով՝ Բալկաններից, փոքր Ասիայից, Հնդկաստանից, Աֆրիկայից: Իսկ, երբ ամերիկացի լրագրողը հարցնում է. թե ինչ է անելու Ամերիկան հայերի հետ, նա պատասխանում է. «նրանց պետք է կոտորել այնպես, ինչպես կոտորեցիք հնդկացիներին, չթողնել հայերից անգամ Ադամ և Եվա, որ կարողանային բեղմնավորել Կայենին»: Իհարկե, այդպես էլ արվեց. Հայաստանը բաժանվեց, բարեբեր հողերը տրվեց թուրքերին, վրացիներին ու ադրբեջանցիներին և թողեցին մի ժայռակտոր: Ահա՛ սա է սիոնիզմի և պանթուրքիզմի միջև գոյություն ունեցող համագործակցության կամուրջը՝ իրենց հեռահար նպատակների համար: Ահա, այս ջրաղացին են ջուր լցնում այսօրվա հայախոս ամերիկյան համալսարանների վայ հայագետներն ու նրանց մանկլավիկները՝ հանձինս խռլոպյանների ու նրա նմանների: Ինչպես տեսնում ենք Հայության նկատմամբ գործադրվող դաժանությունների պատճառը այս քսանմեկերորդ դարասկզբում բացահայտվում է: Բացահայտվում են որոշակի երկրների, որոշակի պատմագետների և նրանց մանկլավիկների մի ստվար բանակ, որոնց նպատակն է խեղաթյուրել Հայոց Պատմագրությունը, Հայոց Ծագումնաբանությունը, ոչնչացնել Հայ Ազգին իր Բնօրրանում և եթե դա չի հաջողվում պատերազմի միջոցով, ապա տնտեսական տեռորով ստեղծում են նախապայմաններ արտագաղթի համար և Հայաստանը ցանկանում են դատարկել ու բնակեցնել օտարներով: Հայաստանի վերաբնակեցման գործընթացը սկսված է. վերջերս «Ասպարեզ»-ում լույս տեսավ հաղորդագիր, ուր նշված էր, որ 120 հոգի սոմալացի, արաբ, այլ աֆրիկացիներ, թուրք, քուրդ և այլք դիմել են Հայաստանի կառավարությանը՝ քաղաքական ապաստան ստանալու համար, որոնցից 6-ին շնորհվել է ապաստարան ստանալու իրավունքը: Կարծես իրականություն են դառնում Լոուրենս Արաբացու և նմանների հայահալած ծրագրերը: Իսկ ի՞նչ են մտածում այս ուղղությամբ մեր ավանդական և հարյուրների հասնող կուսակցությունները՝ հայտնի չէ, իսկ իշխանությունները սկսած Լ.Տ.Պետրոսյանից վերջացրած Ռ.Քոչարյանով, այդ ուժերի հլու հնազանդ կամակատարներն են, որոնց համար անձնական շահը միշտ եղել է առաջնային և թքա՛ծ են ունեցել ժողովրդի տառապանքների վրա: Ու այժմ այսօրվա նախագահն իր դիտավորյալ անտարբերությամբ էլ ավելի է խորացնում տնտեսական տեռորը, էլ ավելի նպաստելով Հայաստանի դատարկմանը: Իմ կարծիքով ունենք հարցի լուծման երկու ճանապարհ: Առաջինը՝ պետք է կարողանանք ընտրել հայասեր, մաքուր անցյալով, բարոյական նկարագիր ունեցող մի նախագահ, որի անցյալն ամենայն ուշադրությամբ պետք է զննել, որովհետև փորձված է՝ մաքուր, բարեխիղճ անձնավորությունն անձնական շահերով չի առաջնորդվի ու արևմուտքի ճնշումներին ավելի հեշտությամբ կկարողանա դիմակայել: Երկրորդը՝ մենք պետք է վերադառնանք մեր Բնօրրանը, մեր Մայր Հողը շենացնելու և բարգավաճեցնելու համար: Համոզված եմ այս դեպքում սույն դավադրությունը ևս դատապարտված կլինի անհաջողության և Հայաստանը կբարգավաճի, կլինի հողահավաք, կազատվի մեր Պատմական Հայրենիքը ցեղասպան պանթուրքիզմի ու սիոնիզմի ճիրաններից, և կստեղծվի Ազատ, Անկախ, Միացյալ Հայաստան, որից արդարության, հույսի, լույսի ու սիրո հզոր ալիքները Արևի ճառագայթների հետ սփռվելու է աշխարհի վրա՝ իր հետ բերելով խաղաղության ու համագործակցության մի նոր ուղի՝ աշխարհի տարբեր ազգերի և պետությունների միջև…
                           Ռոզա Արվահի
 
Հ.Գ. Ցավոք, մեր շատ ու շատ պետական այրեր ու քաղաքական գործիչներ բացարձակապես տեղյակ չեն Հայության ու Հայաստանի համար ճակատագրական իրողություններից և հաճախ իրենց անտեղյակությամբ խորամանկ թշնամիների թակարդն են ընկնում, հաճախ էլ տեղի տալով գումարի չափին՝ վաճառվում են: Երկու դեպքում էլ Հայ Ազգն է հատուցում: Բայց մի՞թե պարզ չէ, որ Հայության և Հայաստանի կորստյան դեպքում կորչում են նաև իրենք, իրենց ժառանգները և ստոր փողերը: Եթե դեռ պարզ չէ, ապա այս անհասկացող ու ապազգային տեսակը պետք է անհապաղ ոչնչացվի, նրանց ժառանգները՝ նույնպես: Ոչ ոք չպիտի վայելի Հայության Արյունը, կլինի նա պաշտոնյա, գիտնական կամ մտավորական, թե՝ «հասարակ մահկանացու», կապրի նա հայրենիքում, թե՝ սփյուռքում: Ազգի ճակատագրի հետ խաղացողների դատաստանն էլ է ազգային լինում, այստեղ ի զորու չեն մեր անօրեն ու միջազգային արնախում դատարանները: Հայությու՛ն, կազմիր քո «սև ցուցակը», քանի դեռ սև օրերը չեն հանգցրել ՀԱՅԻ ԼՈՒՅՍԸ…
                         Հայ Արիական Միաբանության Ազգային Խորհուրդ

Այս գրառումը հրապարակվել է Հայեր, Տպագիր Մամուլ խորագրում։ Էջանշեք մշտական հղումը։