Սոցցանցն ազատ արտահայտվելու տիրույթ է, եւ սիրում եմ այնտեղ՝ հիմար, միջակ ու հանճարեղ մտքերի տիրույթում թափառել: Մանավանդ այս օրերին: Իմ ընկերների ցանկից պարբերաբար մաքրում եմ միայն կեղծ օգտատերերին, ոչ թե նրանց, ում մռութը կամ տեսակետներն ինձ դուր չեն գալիս: Լրագրող եմ ու սիրում եմ լսել բոլորին: Եթե չսիրեմ էլ, դա իմ մասնագիտությունն է, բայց սիրում եմ: Մեկ էլ սիրում եմ անկեղծ լինել ու բնավ չեմ տիրապետում բոլորին դուր գալու արհեստին: Այս կամ այն քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական հարցի շուրջ եթե որոշել եմ արտահայտվել, խոսում եմ հստակ՝ յուրաքանչյուր տառիս ու կետադրական նշանիս համար պատասխան տալով: Եվ երբեւէ իմ առաջ խնդիր չեմ դնում այս կամ այն կողմին սիրաշահելու: Ժողովրդահաճ չեմ: Հա, մեկ էլ ամեն թեմայի շուրջ ցանցում գրառում անելու եւ ներկա ստանալու մոլուցքը չունեմ:
ՊՊԾ գնդի տարածքը գրավելու դեպքերի շուրջ չեմ արտահայտվել: Պատճառն այն է, որ ես հայերենին սրբորեն եմ վերաբերում եւ յուրաքանչյուր բառ ընտրում եմ մտածված: Հայերենում հստակ է՝ ինչ ասել է ահաբեկիչ, զավթիչ, ապստամբ, հայրենասեր, հայրենադավ, ազատամարտիկ, պետություն, ազգ, հայրենիք եւն: Սրան զուգահեռ կան միջազգային հարթակում ձեւավորված հասկացություններ, որոնք տալիս են «ահաբեկիչ», «ապստամբ»… եզրույթները: Հետեւաբար, որպես լրագրող պարտավոր եմ բառ գործածելիս մտածել դրա թողած ազդեցության ու հետեւանքի մասին: Հատկապես եթե մասնագիտական տիրույթում եմ, պետք է կարողանամ շղարշել իմ անձնական կարծիքը: Այսինքն՝ եթե գրում ես, որ ՊՊԾ գնդի տարածքը գրավածները ահաբեկիչներ են, պիտի հասկանաս, թե այդ եզրույթը ինչ է տալու մեր երկրին ապագայում: Կամ էլ եթե գրում ես, որ ահաբեկիչներ են, ապա պիտի տաս երեւույթը այդ բառով որակողին: Նույնը՝ «հերոս», «ապստամբ» որակումների պարագայում: Լրագրողի ներքին զսպանակը միշտ պետք է աշխատի: Continue reading



