Կպահպանվի՞ դրական չեզոքությունը
Մեր տեղեկությունների համաձայն, պաշտոնական երեւանի դիրքորոշումը ռուս-ուկրաինական հակամարտության ընթացքում կառուցողական ու դրական է գնահատվել Արեւմուտքի, հատկապես՝ Միացյալ Նահանգների կողմից, որպես դրական չեզոքություն: Հետաքրքիր է, որ նույն կարծիքն է հայտնել նաեւ ուկրաինական կողմը: Կարծում ենք՝ ռուսական կողմը եւս պետք է բավարարված լինի:
Հայաստանը այս իրավիճակում կարողացավ չնեղացնել որեւէ կողմին, ինչը դժվար կլինի պահպանել, եթե հանկարծ հակամարտությունը վերածվի զինված ընդհարման: Այս դեպքում՝ մի կողմից Ռուսաստանն է՝ մեր ռազմավարական գործընկերը, ԱՊՀ եւ ՀԱՊԿ կառույցներում հիմնական դաշնակիցը, մյուս կողմից՝ մեկ այլ գործընկերական դաշինք է կանգնած՝ ի դեմս ԱՄՆ-ի ու եվրոպական կառույցների: Ուկրաինան էլ մեր գործընկերն է Արեւելյան Եվրոպայի համագործակցության ոլորտում: Իսկապես բարդ իրավիճակ է:
Եվ «Լուսանցք»-ը գրել է, որ այն հայաստանյան ուժերը, որ երկիրը հրում էին (եւ դեռ հրում են) այս կամ այն կողմի վրա, միայն նեղ կուսակցական շահեր են հետապնդում՝ միաժամանակ կատարելով այս կամ այն համաշխարհային բեւեռի պատվերը: Իրականում, ըստ միջազգային արձագանքների, Հայաստանի պաշտոնական դիրքորոշումը դրական գնահատվեց, այսինքն՝ հայաստանանպաստ եղավ:
Իսկ մեր արեւմտամետ ուժերը շատ էին նեղսրտել, թե «պաշտոնական Երեւանը չի ճանաչում Ուկրաինայի նոր կառավարության լեգիտիմությունը»: Անգամ անիմաստ համեմատությունների այգում հայտնվեցին, երբ սկսեցին «ուկրաինական Մայդանն ու հայկական Մարտի 1-ը» համեմատել: Հայտնի է, որ պաշտոնական Երեւանը Ուկրաինայի նոր ձեւավորված իշխանության ներկայացուցիչներին չի շնորհավորել: Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը չի շնորհավորել Ուկրաինայի վարչապետ համարվող Արսենի Յացենյուկին: Եվ սա կարիք չկար դարձնել քաղաքական թեմա, երբ իրապես ողջ եւ առողջ Ուկրաինայի վտարանդի նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչը դեռ նախագահական հրահանգներ է կատարում: Իսկ կշնորհավորի հայկական կողմը, թե՞ ոչ, ժամանակը ցույց կտա: Եթե օտարները հասկանում են Հայաստանի իրավիճակը եւ գնահատում այն դրական, ապա ի՞նչ են ուզում մեր եվրամարտիմեկամայդանականները:



