«Լուսանցք»-ը շատ քիչ կամ էլ գրեթե չի անդրադառնում հանրային ու քաղաքական այն ուժերին, որոնք մեր թերթի քաղաքական տեսության համար անհասկանալի են մնում, կամ էլ՝ ոչ միանշանակ գաղափարախոսական ուղղություն են ստանձնել իրենց գործունեությունում, հերթական փոփոխական երեւույթն են քաղաքական ասպարեզում: Այդ ուժերը երբեմն ազգային-ազգայնական են, երբեմն ժողովրդավար-ազատական ու այդպես շարունակ, եւ առանց վերապահումների մասնակից են բոլոր հասարակական ու քաղաքական այն ընդվզումներին, որոնք ուղղված են իշխանության դեմ: Այսինքն՝ սրանք ուժեր են, որ առանց վարանելու ձգտում են իշխանության (կամ ինչպես իրենք են ասում՝ իշխանափոխության), համագործակցելով ցանկացած այլ ուժի հետ, թեկուզ հակադիր գաղափարական բեւեռում գտնվող:
Սա շատ վտանգավոր է, քանի որ իշխանափոխությունն առանց հստակ իշխանության եկողների դեմքերի ու ծրագրերի՝ ճանապարհ է հարթում քաղաքական ասպարեզում իրենց դրամա-տնտեսական կարողություններով մշտապես հերթապահ ուժերի համար: Իսկ սրանք ոչ մի բանով, ոչ մի չափանիշով, անգամ անցած ուղիով չեն տարբերվում ներկայիս իշխանություններից: Ավելին՝ ոմանք իրենք են ծնել այս իշխանությանը…
Երբեմն փոփոխական ուժերը փորձում են միայնակ հանդես գալ՝ մոռանալով, որ յուրաքանչյուր իշխանափոխություն ավարտվում է նոր ընտրությունների անցկացմամբ, որտեղ նշյալ դրամա-տնտեսական կորողություններով ուժերն ունեն իրենց «հաղթական» գործելաոճը: Եթե միայնակ հանդես եկող որեւէ ուժ ակնկալում է ինքնուրույն հեռացնել իշխանությանը, այնուհետ անցկացնել արդար ընտրություններ, ապա դա այս իրավիճակում խաբկանք է: Իսկ եթե իշխանափոխությունը պետք է կատարվի ոչ թե հեղափոխության, այլ հեղաշրջման ճանապարհով, ապա վստահաբար նոր ընտրությունների մասին խոսելն ավելորդ է: Սա կարող է մի բան նշանակել, որ այդ քայլին գնացող կազմակերպությունն իր թիկունքին ունի միջազգային մի կարող ուժի, որը պիտի հովանավորի ոչ միայն հեղաշրջումը, այլեւ դա իրականացնողի իշխանության գալն ու մնալը… առանց միջազգային պատժամիջոցների եւ սահմանափակումների:
Սա, իհարկե, նույնպես ձեւ է, որը կարող է կիրառվել Հայաստանի դեմ:
Մեր պետությունն աշխարհի ամենամիատարրն է, որտեղ հայերն ավելի քան 98% են կազմում, ու «գունավոր հեղափոխություններ» կամ «միջէթնիկ բախումներ» եւ նման այլ «միջոցառումներ» անցկացնելու-առաջացնելու բոլոր փորձերը ձախողվում են: Մի անգամ այն մոտեցավ ինչ-որ սահմանագծի եւ ավարտվեց 2008-ի մարտիմեկյան ողբերգությամբ… բայց դա նույնպես չհանգեցրեց քաղաքացիական կռիվների, ինչը հրահրվում էր արեւմտյան որոշ կառույցների կողմից:
Հետո փորձեցին «գենդերային շարժումներ» ներմուծել Հայաստան, բայց ազգային միատարրության հետ հայության ներսում, այնուամենայնիվ, պահպանվել է ավանդական-պահպանողական կենսաձեւը, ինչն էլ դարձավ պատվար՝ միջազգային ներխուժումների դեմ: Continue reading



