Էսսե

Էսսե
Փառաբանում եմ անմահությունը էլիտայի գեղագիտական, էդելվայսներով աստղահուռ
Արիականությունն ինձ համար հոգևոր կատեգորիա է:
Ըստ իս, ինչպես որ գոյություն ունի մետաղների մեջ ազնվագույնը՝ Ոսկին, իսկ քարերի մեջ՝ Ադամանդը, այնպես էլ գենետիկայի աշխարհում՝ ԳԵՆՆ ԱՐԻԱԿԱՆ, որ բովանդակում է ԷՈՒԹՅՈՒՆԸ ՏԻԵԶԵՐԱԿԱՆ ԿԱՄՔԻ:
Մնացածը՝ միջակությունն է՝ անթիվ տարատեսակներով…
Արիական է այն, ինչն ազնիվ է ու վեհ, բարեկիրթ ու վայելուչ, պատվավոր ու օրինական:
Արիական է այն, ինչը կրում է Կնիքը Հավերժության:
Արիացի Արվեստագետը ՏԻԵԶԵՐԱՄԵՏ է, բայց ոչ՝ աշխարհաքաղաքացի:
ԱՐԻԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ԿԱՏԵԳՈՐԻԿ ԻՄՊԵՐԱՏԻՎՆ Է ԳԵՂԱԳԻՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՏԻԵԶԵՐԱԿԱՆ:
Կծնվեն ու կկործանվեն ազգեր, քաղաքակրթություններ, համակարգեր աստղային: Տիեզերքում, սակայն, անվախճա’ն է ԳԵՆՈՏԻՊՆ ԱՐԻԱԿԱՆ՝ Հանճարներ արարող:
Փառաբանում եմ Անմահությունը Էլիտայի Գեղագիտական, էդելվայսներով աստղահուռ:

                                                                                    Կամո Արիացի

Շարունակել կարդալ

Հայրենասիրական

Հայրենասիրական

Ազգահավաք է, նոր ազգի հավաք…
Մանուկ Մհերը զարթնել է նիրհից
Եվ հայրածիծաղ հոգով զորացած՝
Հայոց Երկնքից թևածում է ցած
Դեպի մայր երկիր՝ հողը Ավետյաց,
Դեպ Սրտատունը իր հզոր նախնյաց՝
Բերելով իր հետ ժամանակը Հոր՝
Հայոց գալիքը՝ հինավուրց ու նոր…
Ե’վ ղողանջում են սրտերը բոլոր,
Ե’վ մանկանում են դարերն ալևոր,
Արթուն Մհերն է կանչում ամենքին.
Հայահավաք է, նոր ազգի հավաք…

* * *
ՈՒռկանդ վերցրո’ւ, գնա’ այստեղից,
Դու Հայոց ծովից առնելիք չունես,
Հայոց աշխարհը Հային է տրված,
Իսկ դու օտար ես և իրավազուրկ,
Քանզի մաս չունես Հոգու Աշխարհից,
Լույսի աշխարհից տանելիք չունես…
ՈՒռկանդ վերցրո’ւ, գնա’ այստեղից,
Աշխարհի իշխա’ն, խաբող բռնապետ…

* * *
Հողի վրա ես, բայց հողինը չես,
Աշխարհի մեջ ես, աշխարհինը չես,
Ո՞վ ես դու, գիտե՞ս՝ որտեղի՞ց եկար,
Ի՞նչ պիտի անես, ի՞նչ է լինելու…
Հարցերը շատ են, պատասխանը՝ մեկ,
Աշխարհը հարց է, իսկ դու՝ պատասխան,
Դու Հոգի ես՝ Սեր, դու Սիրտ ես, դու՝ Հայր,
Լույսի գավաթ ես, դու իշխող ես՝ Հայ…

* * *
Այս անձնագիրը նոր անձիդ գիրն է,
Կյանքի անցաթուղթ՝ մուտքի և ելքի,
Վկայականն է Հայի ինքնության,
Իրավունքների և իշխանության,
Նրա տարիքի և հասունության,
Նրա ուղղաքայլ աներերության…
Այս նոր անձնագրին շատերն են ձգտում,
Բայց սա քոնն է, Հա’յ, ոչ մեկին չտաս…

Իշխան Բադալյան

Շարունակել կարդալ

ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒ

ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒ

Հայոց լեզու, Հայոց բարբառ,
Արցունքի պես մաքուր ու ջինջ,
Մեսրոպատառ Հայոց լեզու,
Դու ամենից վեհ ու անջինջ:

ԻՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆ

Դարեր եկան ցավ ու դավի,
Դարեր անցան մահ ու ավեր,
Դու խռոված վերքիդ ցավից,
Ելնում էիր դարերն ի վեր:
Ելնում էիր ու քո ճամփին,
Որպես փարոս հուրհրացող,
Քո ծարավն էր սիրո արփին,
Քո երգերը արցունքի ծով:
Ա՜խ, դարերի ոխն ու քենը,
Քո մեջ քանի՜ ջահ են վառել,
Դու ծվատվել, հալվել ես միշտ,
Ապագային աչքդ հառել…
ՈՒ քայլել ես փարված կյանքին,
Անմահ, անվերջ, անհասանելի…
Դու ամենքից խռով, խոցված,
Ոչ ամենին հասկանալի:
Դարեր կգան շենշող ու լի,
Դարեր՝ քեզնից առած թևեր,
Իսկ դու` վստահ ամեն քայլիդ,
Պիտի ելնես դարերն ի վեր:

Դավիդ Սեն-Բալայան

Շարունակել կարդալ

ԱՐԵՎԻՑ ԱՌԱՋ ՄԱՍԻՍՆ Է ԾԱԳՈՒՄ

ԱՐԵՎԻՑ ԱՌԱՋ ՄԱՍԻՍՆ Է ԾԱԳՈՒՄ

Մեծն Արարատյան սրբազան դաշտում,
Որպես լուսասփյուռ փարոս երկնային,
Սիսն ու Մասիսն են երկինք խոյանում՝
Դարավոր ձյունը՝ վեհ գագաթներին:
Տես, վաղնջական հողում Մեր Հայկյան,
Կապույտ երկնքի աստղաբույլ ծովում,
Փարոսը Հայոց, ոգով մոգական,
Թախծոտ աչքերով լուռ մեզ է նայում:
Ո՜վ հրաշք Մասիս, Դու անձեռակերտ,
Սիգապանծ դղյակ հին Աստվածների,
Աստղային կոթող, երկնային գմբեթ,
Դու՝ խորհրդանիշ Հայ դյութազների:
Դու՝ հավերժության լուսաշող պսակ,
Դու՝ փառքի ճամփա ու հավատի ջահ,
Նոյյան Տապանը գագաթիդ ճերմակ,
Գալիքդ է հսկում, մտորում անահ:
Դու՝ կուռ պատվանդան կապույտ երկնքի,
Քո ճանապարհն է աստղային հեռուն,
Մեծն Նահապետ Հայոց լեռների,
Պանդուխտ Հայերիս դու ես տուն բերում:
Դու՝ հուշարձանը հար Բիբլիական,
Դու՝ ուխտավայրը Հայ ասպետների,
Հայկ Նահապետի Թագն հավերժական,
Պահել ես ձյան տակ, քո սուրբ գագաթի:
Դու՝ Տիգրան Մեծի հրեղեն վրան,
Դու՝ փառքի վկան Քաջն Վարդանի,
Դու՝ պաշտամունքը Համայն Հայության,
Սասնա Դավիթը իմ Հայաստանի:
Հայոց Աշխարհի հինավուրց երկրում,
Այգաբացից վաղ արթնացի’ր ու տե’ս՝
Արևից առաջ, Մասի’սն է ծագում…

Դավիթ Սեն Բալայան

Շարունակել կարդալ

ՈՎ ՄԱՍԻՍ ԱՆՀԱՍ

ՈՎ ՄԱՍԻՍ ԱՆՀԱՍ

Անմար հույսերով մի ամբողջ կես կյանք,
Դեպ քեզ եմ ձգտել, ո՜վ Մասիս անհաս,
Խոյեցել երկինք, իմ սեր, իմ բաղձանք,
Որ քեզ ետ բերեմ, տուն վերադառնաս:
Սակայն իմ ուժը շատ քիչ է եղել
ՈՒ թևերս կարճ, որ գրկեմ ես քեզ,
Միայն քո մասին հուշեր են պեղել
ՈՒ մնացել սուրբ գագաթներիտ պես:
Բայց իմ կարոտը ոչ մեկին երբեք
Ես չեմ էլ պատմել, բացի քեզանից,
Երազներիս մեջ խոսել եմ քեզ հետ
ՈՒ տենչանքով լի արթնացել քնից:
Դավիթ Սենն ասաց.
Ո՜վ Մասիս անհաս, դեռ կգամ քեզ մոտ,
Թեթև ամպ դառած կփարվեմ կրծքիդ,
Մեծն Շիրազի վեհ սիրտն էլ կարոտ,
Կյանքիս հետ դնեմ ցավոտ վերքերիդ:

Դավիթ Սեն Բալայան

Շարունակել կարդալ

ՄԵԾՆ ԱՐԱՐԱՏԻՆ

ՄԵԾՆ ԱՐԱՐԱՏԻՆ

Հերիք է նայես թախծոտ աչքերով
ՈՒ տխուր դեմքով ամպերից մենակ,
Մռայլվել էս դու, չես բացում իմ դեմ
Սրտիդ գաղտնիքը դարեր շարունակ:
Քեզ հարց եմ տալիս անմեղ մանկան պես,
Ա՜խ, սիրտդ ի՞նչ է ուզում ինձանից,
Դժգոհ ես, ասես աշխարհի վիշտը
Փարվել է կրծքիդ ու դու չգիտես,
Թե ինչպես բուժես դարերիդ վերքը,
Որ գագաթներիդ հայելին փայլի,
Առաջվա նման դու լույս պարգևես,
Մանկան պես անհոգ դու ցնծաս էլի:
Բայց քիչ էլ, քիչ էլ, պիտի դիմանաս,
Որ բալասանվեմ ես քո վերքերին,
Գալիքով պիտի դու առաջնորդես,
ՈՒ նոր արևներ պարգևես ազգիս:
Ա՜խ, ես էլ քեզ հետ դարեր շարունակ,
տառապանքի վեհ ճամփով եմ քայլել,
ՈՒ հեռվից կարոտ որդու պես անհագ`
Քո վերադարձի ճամփան աղոթել:
Դու, գահերից ես նայում աշխարհին,
Ասա’ ինձ, խնդրեմ, դու ի՞նչ ես տեսնում,
Քեզանից այն կողմ` Սասունը կանգուն,
Մուշը և Վանն են կարոտից սգում…
Անին ավերակ ու Ղարսը դատարկ,
Այնքան անհամար վերքերից հետո,
Կյանքով կլցվի քո Հայքը համակ,
Քո սերն անարատ հայության սրտում:
Ասա ի՞նչ անեմ, իմ հու՜յս  Արարատ,
Կբացես իմ դեմ կուրծքդ լուսաշող,
Որ պատնեշել են չարերն անարդար.
Գալիքս կանցնի քեզանից այն կողմ…

Դավիթ Սեն Բալայան

Շարունակել կարդալ

Եղեռնի հուշարձանի մոտ

«Եղեռնի հուշարձանի մոտ»

Քայլում են լուռ ամբոխները՝
Հոծ շարքերով աննկուն,
Նրանց նրբին քայլքի ձայնը
Ստիս մեջ է դեռ դոփում:

Ամեն մի Հայ թախծոտ աչքով,
Կարոտ սիրով է գնում,
Մեծ Եղեռնի հուշարձանին
Իր ծաղկեփունջը դնում:

Ես էլ թախծոտ ամբոխի մեջ,
Մի նոր երգ եմ մրմնջում,
Այնպես լռին սիրտս վերքոտ
Եղեռնահուշ անրջում

Դավիթ Սեն Բալայան

Շարունակել կարդալ

Թերթում եմ ես ստվար գիրքս

Նվիրում եմ Հայոց Մեծ Եղեռնի  բյուրավոր մազապուրծ տառապյալ որբերին, որոնցից մեկն էլ հայրս էր՝ Սենո Մխիթարի Բալայանը (հորս մանկությունը վեպից)

Թերթում եմ ես ստվար գիրքս՝
Անապաստան որբերիդ,
Ծառս է լինում վերնագիրը,
Քո  մանկության օրերի:

Իմ դեմ կանգնած սուրբ Լեռները,
Լուռ նայում են անցորդին,
Այն կողմ մնաց սարսռաբեր
Կյանքեր հնձող գերանդին…

- Ո՞ւմ էիր պետք Դու այն պահին,
Ո՞վ կլիներ Քեզ սատար,
Ո՞վ իր ձեռքը Քեզ կմեկներ՝
Դառնար որբիդ փրկարար:

Մենակ Դու չես, հազարներ են,
Թափառական անտերունչ,
Որ Քեզ նման որբացել են,
Սիրտը խոցված լուռ ու մունջ:

Որբանոցի պատերի տակ,
Մերկ ու սովից հալածված,
Մեռնում էին խեղճ, անգիտակ,
Բյուր մանուկներ որբացած:

Մխո պապիս Մեղրագետի
Ափի ծառից կախեցին,
Հինգ որդոցը Քոլոսիկի
Մարագներում այրեցին…

Մեծ Հոպոյիս կապկպված
Ո՞ւր են տարել, չգիտեմ,
Անվերադարձ հետքը կորած,
Թե ի՞նչ եղավ, ո՞վ գիտե…

Եվ շատերին շարան-շարան,
 Թե ո՞ւր տարան, չգիտեմ,
Միայն գիտեմ, որ որբացան,
Հորս նման մանուկներ…

Մահվան արնոտ գերանդին էլ,
Որ գործում էր ամենուր,
Ա՜խ, հնձում էր ծեր ու մանուկ,
Հղի կանանց մենավոր…

Դավիթ Սեն Բալայան

Շարունակել կարդալ

Անունները սրբազան…

Անունները սրբազան…

Արիների բանակն ենք մենք պատվական,
Գոռ քայլում ենք Հայաստանով հաղթական,
Ուխտ ենք արել անվախ մնալ, անսասան,
Չմոռանալ ընկածների անունները սրբազան:

Ձյուն ու անձրև մեր ճամփեքը չեն փակի,
Օտար ձեռքը մեր սուրբ հողը չի հերկի.
Ուխտ ենք արել անվախ մնալ, անսասան,
Չմոռանալ ընկածների անունները սրբազան:

Մենք համառ ենք, ոչ մի թիզ հող չենք զիջի,
Ո՞վ կարող է մեր գոռ հոգին ընկճի,
Ուխտ ենք արել անվախ մնալ, անսասան,
Չմոռանալ ընկածների անունները սրբազան:

Մենք հպարտ ենք, հայ ենք ծնվել աշխարհում,
Ունենք երկիր՝ դրախտավայր սիրասուն,
Ուխտ ենք արել անվախ մնալ, անսասան,
Չմոռանալ ընկածների անունները սրբազան:

Ջուլիետա Գյունաշյան
Սամվել Մանուկյան
Իլյա Արցախեցի

Շարունակել կարդալ

Կրակամայր

Կրակամայր

Կրակամայր՝ լույսի տուն, տաճարացող հոգիներ…
մոխրապարի մեջ հառնող ամայությունը մեռած
ափից ափ է դեռ նետում գերեզմաններն անքննել,
ու խիղճը, որ այրվելով՝ բռունցքի մեջ է սեղմած:

Ոտնաթաթերն արյունոտ կրակաբորբ շեղջերին
ճակատագիրն են ջնջում ու արտածում են… նորից…
իսկ աճյունները գաղտնի ձայն են տալիս ողջերին,
արդարություն են փղձկում սառցակալած ձեռքերին:

Ու երբ մահվամբ անթեղված մերկ սրտերն են ընդվզում,
ու ստվերներն են անցնում փակարներով մեծ հոգու,
ծովյան ձիերն հրաչվի ծաղկատեսիլ հրայրքում
երազներ են հավաքում՝ պատառոտված ու մաքուր:

Կրակամայր ծովեղեն՝ երկնակեցիկ կաթնաթույր…
Օ՜, կրակի քավարան՝ թեր ու կիսատ սրտերի,
ողնախորշից դուրս ելնող կրակներն են թերթ-թերթում
խավարը, որ մեզ սնում… ու ծեփված է պատերին:

Մեհենական բագիններ՝ օջախների ստնտու,
կրակատան պատերից տաք ոսկին են լուռ քերում,
ու ժառանգները տենդոտ դեգերում են՝ կարոտում
դարերի մեջ սփռված ու անամոք վերքերում:

Կենաց ծառի շնորհած պտուղներում են պահվել
սերմերը, որ փնտրեցին հրդեհի մեջ ապաստան.
նրանք մահվան ափի մեջ հանդարտ, անձայն են զոհվել
ու ծաղկելով կյանք տվել խորշերի մեջ հոգու տան:

Մա՛յր հրեղեն, ծաղկա՛ծ քուրմ, արևահե՛ղ թագուհի,
 քո ճիչը դեռ ամպամած ժամանակի բուրգերին
կայծակներ է հավաքում զանգերի մեջ ու գահի
ու ցանում է հավերժի հին անցավոր փառքերին:

Սուրեն Գրիգոր

Շարունակել կարդալ

ԵՐԴՄԱՆ ՀԱՆԳԱՆԱԿ

ԵՐԴՄԱՆ ՀԱՆԳԱՆԱԿ

Ես պիտի փայփայեմ և զորացնեմ այն եղբորս,
որ իր միտքը միացնում է իմ մտքին:

Հավատի տունը իմ մեջ պիտի կառուցեմ
ու կամքիս թիրախը պիտի հստակորեն սևեռեմ
և ոսկե շղթայումի օղակները մեկ առ մեկ
նվեր պիտի տամ ամեն հայի:

Օղակ առ օղակ ամրակապվելով՝
իմ ճամփան պիտի հարթեմ
և պիտի կործանեմ թշնամուս,
Աստծուն հայտնի բոլոր զենքերով:

Առավոտյան և երեկոյան աղոթքիս շաղախով
կամուրջներ պիտի կառուցեմ
և աշխարհը իմ ափի մեջ պիտի լինի:

Վրեժի պատգամը բոլոր հավատացյալների
օջախի մեջ անմարելի արթուն պիտի պահեմ:


Աշխարհի որ ծայրում էլ լինեմ,
Իմ ոգին և միտքը հայրենիքի համար պիտի պտուղ տա:

Իմ տասնորդը և ավելին պիտի գանձատուն հասցնեմ
և պիտի գերազանցեմ սեփական անձս՝ պարտքի համար:

Արդարատեր Պապերիս գործերով պիտի
 ծառայեմ հավիտենությանը
և նրանց հավատարմությամբ պիտի
ամրապնդեմ ողնաշարս:

Շարունակել կարդալ

ԹԵ ՄՆԱՅԻՆՔ ՀԵԹԱՆՈՍ

ԹԵ ՄՆԱՅԻՆՔ ՀԵԹԱՆՈՍ

… Ի՞նչ գործ ուներ Քրիստոս,
Հեզությունը մեզ խաչող.
Ո’չ խունկ ուներ, ո’չ սաղմոս,
Ո’չ շարական աղաչող:
Բագին լիներ մեզ փարոս,
Մեհյան լիներ Աստղիկի,
Թե լինեինք հեթանոս
Այսքան չէինք մորմոքի:
Եվ ի’նչ տվեց անամոթ,
Սուտ Եհովան մեր ազգին…
Անվերջ օգնեց թշնամուն,
Անվերջ զարկեց մեր բազկին,
Հարկավոր չէ’ Թադևոս,
Ո’չ էլ Հիսուս Քրիստոս,
Բագին լիներ մեզ փարոս,
Օ,՜ մնայինք հեթանոս:

 Խաչիկ Դաշտենց

Շարունակել կարդալ

Սպարապետ Գարեգին Նժդեհին

Սպարապետ Գարեգին Նժդեհին

Է՜յ Խուստուփի անմահ արծիվ,
Սուրդ հատու, խաչանիշ,
Դու հայկազուն քաջաց ասպետ,
Նահատակաց չափ ու նիշ…
Նախիջևան ու Կզնութ գյուղ,
Հազար ութ հարյուր ութսունվեցի ամանոր…
Եղիշե Տեր-Հարությունյան
Քահանայի օջախում
Ծնվեց կրտսեր Լուսե Որդին՝
Գարեգինը թխահեր…
Թուխ-թուխ ամպեր երկինքն ի վեր,
Մասիսը լուռ, ճգնավոր,
Մանուկը դեռ թոթովախոս
Մնաց անհայր, վիրավոր:
Սակայն, նրա Տերն է Աստվածը՝
Հայր Արարիչն Համայնի,
Եվ առյուծածին մոր տաք գրկում
Լաճը ոտքի կկանգնի:
Է՜հ Հայրենիք, է՜հ Հայաստան,
«Վայ»-երդ շատ իմ երկիր,
Չէ՛, մարդը չէ քո թշնամին,
Սատանան է գահակիր:
Խաչակիր հայը ողբում է.
- «Աման էս ի՞նչ դուման է»,
Աչքն աշխարհի չորս ծագերին.
- «Էրգիր բոլոր դուշման է»:
Սակայն ինչպես մեծ Շիրինը
Պարզ տեսնում էր կույր աչքով.
- «Երբ Զորաց Տերն Աստված
Օգնել կուզե որբ ազգին,
Նորա մեջը նա կառաքե
Ազգասիրության հոգին»:
Հենց այս հոգուց էլ ծնվեցին
Անդրանիկներ, Դրոներ…
Ու քաջաց քաջ սպարապետ՝
Մեծ Նժդեհն անվեհեր:
Արիության խորհուրդը վես
Նա կրում էր կրծքի տակ,
Աչքն ու միտքը՝ ամենատես,
Գաղափարը՝ անհատակ:

Շարունակել կարդալ

ԺԱՄԱՆԱԿՆ Է ԱՍՈՒՄ

ԺԱՄԱՆԱԿՆ Է ԱՍՈՒՄ

Սայթաքումները շատ են, սայթաքողները` անհամար,
Սայթաքողները ճամփա են ելնում գայթելով,
որովհետև չեն քայլում, որովհետև կույր են
ու չեն զանազանում քայլերը սայթաքումներից:
Ու չի երևում նրանց` ուղին իրենց ընթացքի,
դրա համար լացը շատ է,
ընկնողների թվի շատության պատճառով`
ողբն ավելի:
Ես ձեզ խնդրում եմ` ձեր իսկ համար,
մի’ մտեք Ձմեռվա իշխանությունը հանպատրաստից.
դուք ձե’ր գարունն եք ուզում ապրեցնել Ձմեռվա մեջ:
Ձեր անմտությունն է տանում գարունը դեպի Ձմեռ,
որովհետև հաշվի չեք նստում Ձմեռվա ցրտաշնչության հետ:
Նրա ամեն մի շունչը ցրտաշունչ`
գարուն կսառեցնի իր մեջ` ճերմակ եղյամ կապելով:
Ու ծաղկաբույլերը ձեր նորաբողբոջ կսառչեն,
կդառնան սառցե ծաղկունք ու կփչանան սառույցի մեջ ճշմարտախոս:
Եվ դուք էլ կդառնաք սառցե արձաններ`
ձե’ր ծնած գարնան հնարանքներով:
Գարուն մի’ բերեք ժամանակից շուտ` որպես ծնունդը ձեր իմացության,
թե չէ կվիժեք այն Ձմեռվա իմաստության ճանապարհներում:      
Առաջ մի ընկեք Սկզբից, որ չմոլորվեք,
որ ձեր ծնելիք գարունը չսպանի Ձմեռը ծնող,
որովհետև Ինքն է ծնելու ձեր գարունը,
դու’ք չեք ծնել Ձմեռը, որ հիմա էլ գարուն ծնեք:
Մինչև ձեր գարունը չծնվի նրանից,
Ով որ ծնել է սկզբում Ձմեռը, հետո` Գարունը,
դուք կդառնաք անմիտներ, որ ուզում են
երկրագունդը մոտեցնել արևին ավելի`
որպեսզի իրենց գարունը թագավորի:
Չի’ թագավորի ձեր գարունը,
որովհետև չեք կարող փոխել երկրագնդի շավիղը:
Ուրեմն անմտություն մի գործեք Նրա երկրի վրա,
որի Ձմեռն է հիմա:
Ես ձեզ ասում եմ`
թողեք, որ լինի ամեն ինչը իր ժամանակին
և մի շտապեցրեք ձեր գարնան պատկերացումները`
կյանքի վերածելու վազքով:
Դուք Ժամանակը չգիտեք,
 որովհետև ժամանակին չեք հասկանում:
Անժամանակ եք սկսում ու անժամանակ վախճանվում`
անժամանակ վախճանելով նրանց ու ամենը,
ովքեր կույր համբերությամբ համբերում են
ձեր աճապարանքները մոլեռանդության:
Փոքրամարմին մեծամիտնե~ր,
Ժամանակին չհամբերողնե~ր,
Սուտը ճշմարտության տեղ քարոզողներ,
անարդար դատավորներ:
Բայց միևնույն է`
դատվողներ` արդարության դատարաններում,
որը Ձմեռվա ատյանն է,
այլ ոչ թե ձեր հորինած գարնան:
Միևնույն է`Ձմեռը 
Ձմռանն է լինելու և Գարունը` գարնանը:
Եթե կհամբերեք դրան գիտակցորեն`
որ ծնվի ձեր մեջ էլ այն ի’ր ժամանակին,
կներվեք Մեծ Ժամանակից`
ընդգրկվելով իր մեջ` որպես իր Ձմեռը,
ըրպեսզի հետո հոսեք դեպի իր Գարունը`
ծաղկունքը դառնալու իր արարած,
որը մահ չի ճաշակում,
այլ կյանքն է շարունակում Մեծ Ժամանակի:
Ու սոսկ անմտություններն են մեռնում նրա մեջ,
ոչ թե` անմիտները:
Արթնացեք ձեր մահվան քնից.
ԺԱՄԱՆԱԿՆ Է ԱՍՈՒՄ.

Սեյրան Զաքարյան

Շարունակել կարդալ

Ների՛ր մեզ, Մասիս

Ների՛ր մեզ, Մասիս

                 Ցավում եմ, շատ եմ ցավում,
                 Որ նեղացրին Մասիսին,
                 Մենակ թողին մեր պարծանքին
                 էն մութ ու խավար աշխարհում:

                 Ինչի համար հեռացրեցիք,
                 Դուրս նետեցիք մեր գերբից
                 Հայոց ազգի լեռնաշխարհի
                 Բիբլիական մեր սարին:

                 Ողջ մեր ազգն էր հպարտանում,
                 Արքայական Մասիսով,
                 Թուրքերին էլ տանջում, ճնշում
                 Իրենց արարքը հիշեցնում:

                 Նա էր հուշում կոտորածը
                 Թուրք Համիտի կոտորածը,
                 Գիշեր, ցերեկ իր մոտ կանչում
                 Մեծ Եղեռնը հիշեցում:

                 Որ արարքի ու հանցանքի
                 Դուք կոտրեցիք հայ ոգին,
                 Նեղացրեցիք մեր ողջ ազգին,
                 ՈՒրախացրիք թուրքերին:

                

Շարունակել կարդալ