– Հայոց Ցեղասպանության ճանաչման խնդիրը կարծես վճռական փուլ է մտնում շուրջ մեկդարյա սպասումից հետո:
– Շուրջ մեկդարյա ձեւակերպումը եւս խոսուն է, բայց պիտի փոխել՝ ավելի քան մեկդարյա ասելով, քանի որ, 1915-ից առաջ սուլթանական Թուրքիան արդեն սկսել էր Հայկական լեռնաշխարհի բնիկների՝ հայերի ցեղասպանությունը, ինչը շարունակվեց եւ համատարած բնույթ ստացավ երիտթուրքական իշխանազավթումից հետո: 1890-ականներից արդեն իրականացվում էր հայերի ոչնչացման ծրագիրը, որը փափագում էին ոչ միայն թուրքերը։
1893֊1923թթ. 30֊տարյա ժամանակահատվածը պետք է ընդունել Հայոց Մեծ Ցեղասպանության ժամանակահատված Արեւմտյան ու Արեւելյան Հայաստան֊ներում, սուլթանական, ապա սիոնիստածին երիտթուրքական Թուրքիա֊ներում եւ մասոնա֊բոլշեւիկյան ԽՍՀՄ֊ում` ընդդեմ Հայաստանի եւ Իրանի ստեղծված Ադրբեջան արհեստական պետության (1918թ.) տարածքում…
– Իսկ է՞լ ովքեր:
– Հարցը միայն հայերիս մարմնական-տեսակի բնաջնջմանը չի վերաբերվել, մի քանի հիմքով է իրականացվել հայի ոչնչացման քաղաքականությունը: Թուրքերին եւ թյուրքական մյուս մարդանման արնախումներին, այդ թվում՝ ադրբեջանցի կոչվածներին (կովկասյան թաթարա֊հրեական խառնուրդ), իհարկե մեր տարածքներն են հետաքրքրել, որը փորձել են հայաջինջ քաղաքականությամբ իրականացնել: Այս թյուրքական քաղաքականությունը ձեռնտու է եղել ինչպես մեր հարեւաններին՝ վրացիներին ու պարսիկներին, այնպես էլ ժամանակաշրջանի հզոր երկրներին: Առաջին երկուսը ակնկալել են տիրել լրացուցիչ տարածքների՝ միաժամանակ սեփականացնելով արդեն զավթածը, դրանցից ոմանք ոչ բացահայտ աջակցել են թուրքերին, ոմանք էլ լռության են մատնել դաժան իրողությունը… Չպետք է մոռանալ նաեւ քրդերին, որոնց մեծ մասը օգտվեց ցեղասպանության արհավիրքներից առաջացած անզոր վիճակից եւ տիրեց Արեւմտյան Հայաստանի քրդաբնակ շրջանների հայկական ունեցվածքից, շատերն էլ աջակցեցին թուրքերին` հույս ունենալով, որ “անտեր” հայկական հողերի վրա երբեւէ չգոյ Քրդստան կմոգոնեն…
Գերտերություներն էլ դեմ չեն եղել ազատվել մի արմատական ու խելացի ազգի ներկայությունից, որ ծագում֊ինքնություն, պատմություն եւ քաղաքակրթական արժեքներ ունի եւ ընդդիմանալու֊վերապրելու կամք, քանզի բնածին ազգ է, որ գիտի նաեւ իր բնօրրան-հայրենիքի տիեզերաազդակ իմաստը… Փոխարենը կմնար թյուրքական շնագայլային մի տեսակ, որը բացի արհեստական՝ անպատմություն ու անհայրենիք լինելուց, նաեւ ոհմակային մեթոդներով կառավարվելու հնարավորություն էր ընձեռում… Իսկ տարածաշրջանին բռնությամբ տիրելու համար այս տեսակը ամենահարմարն էր եւ… լռեցին նաեւ աշխարհին բարոյականության ու մարդասիրության դասեր տվող Արեւմուտքը (Միացյալ Նահանգներն ու Եվրոպան) եւ Ռուսաստանը եւս: Եվրոպացիներին անհրաժեշտ էր 1-ին աշխարհամարտից հետո Մերձավոր Արեւելքի նավթա-գազային պաշարները կրել֊տանել իրենց աշխարհամաս, ինչը իրագործելի կլիներ Բաղդադ-Բեռլին երկաթուղու կառուցմամբ… Իսկ այդ երկաթուղին կառուցվեց ավելի քան 3,5 մլն. հայերի արյան գնով: Երբ վերը նշեցի, որ 1915-ից առաջ է սկսել Հայոց Մեծ Եղեռնի ծրագիրը, ապա նույն նպատակներով, նաեւ 1915-ից հետո է շարունակվել ցեղասպանությունը Արեւմտյան Հայաստանում, որն իրականացվել է նաեւ Արեւելյան Հայաստանում: Իզուր չէ, որ այսօր նշվում է 1915-1923թթ. Հայոց ցեղասպանության ձեւակերպումը: Այն պետք է ամրագրել Հայոց Մեծ Եղեռն ձեւակերպնամբ, 30֊տարյա Հայկական Եղեռնը պետք է հատուկ ճանաչում ստանա, ինչպես Հրեական Հոլոքոսթը…
– Փաստորեն, Ձեր նշած հիմքերը մեր տարածքների զավթումից բացի, քաղաքական ու տնտեսական շահերն են ոմանց, ինչպես նաեւ տեղաբնիկ հայերից հիմնովին ազատվելու եւ հետագա պահանջատիրական ընդվզումներից խուսափելու հարցե՞րն էին:
– Այդպես էլ կարելի է ասել, ինչին հավելեմ նաեւ ռազմա-քաղաքական այն նշանակությունը, որն ունի այս տարածաշրջանը ի վերուստ: Այստեղ խաչվում են Եվրոպա-Ասիա-Աֆրիկա (Եգիպտոսով) տանող ճանապարհներն ու տնտեսական ուղիները եւ նավթա-գազային ու այլ օգտակար հանածոների շտեմարան լինելուց բացի, տարածաշրջանը նաեւ համաշխարհային մի խաչմերուկ է, որտեղ սկիզբ են առնում աշխարհի բոլոր վերաբաժանումները: Այդպես եղել է նախկինում, այսօր էլ է այդպես, վաղն էլ է լինելու դեռեւս: Ես այս ՏԱՐԱԾԱՇՐՋԱՆԸ Եռատարածաշրջան եմ կոչել` Կովկասյան Լեռներ (Հյուսիսային եւ Հարավային Կովկաս֊ները միասին) ֊ Հայկական Լեռնաշխարհ (որ փորձում են մոռացության տալ, ինչպես հայկական ամեն բան) ֊ Մերձավոր Արեւելք…
Հավելեմ մի բան էլ, որ բացի նշյալ հիմքերից, որոնք հենված էին Հայոց Ցեղասպանության իրականացման վրա, նաեւ կա համաշխարհային մեկ այլ հիմք-երեւույթ: Դա աշխարհի հնագույնը լինելու եւ այդ «իրավունքով» աշխարհին տիրելու հանգամանքն է: Բազմիցս նշել եմ, աշխարհի հին բնածին ազգերի բնատուր հավատները փոխարինվել են ապազգային կրոններով ու գաղափարներով, սակայն ոչ մի հնագույն երկրում ազգային հավատներն ու մշակույթը, հուշարձաններն ու պատմությունը այնպես չի ոչնչացվել՝ ինչպես հայերինը: Այսօր Հունաստանում, Իրանում, Եգիպտոսում, թե Հնդկաստանում, Չինաստանում կամ Իսրայելում… մնացել են եւ ազգային հավատի գրքերն ու քրմական մատյանները, եւ պատմա-հավատամքային հուշարձաններն ու ծիսական արարողակարգերը եւ այլն, բոլոր այս ազգերի մոտ ցայսօր հիշատակվում են իրենց Աստվածները, միջազգային ասպարեզում օրինակներ են բերվում բոլոր այս երկրներում ապրող ազգերի Աստվածներից, բացի Հայ Աստվածներից: Այս թեման փակ է վաղուց, կարծես չեն էլ եղել Հայ Աստվածներ: Միջազգային մշակութային դրսեւորումներում նույնպես այդպես է, անգամ հին ժամանակների մասին պատմող շարժանկարներում կարելի է հանդիպել հույն, հնդիկ, չինացի, եգիպտացի, պարսիկ կամ հրեա Աստվածների ու Աստվածամարդկանց, իսկ հայկականի մասին ոչ մի խոսք: Նույնիսկ արհեստածին, երբեւէ չգոյ աստվածների մասին կան հուշապատումներ… Եթե սրան հավելենք նաեւ այն փաստը, որ Մերձավոր Արեւելքի ու Կովկասի Լեռների արանքից «մաքրել» են Հայկական Լեռնաշխարհ տարածաշրջանը, ապա հասկանալի կդառնա, որ մոլորակի հնագույն ազգա-մարդա-տեսակի՝ հայի (ՀԱՅ ֊Հավերժական Առաքելություն Յուրաբնույթ / Տիեզերատեսակի) մասին որեւէ հուշ անգամ չպիտի թողնվեր… Իսկ հուդա-քրիստոնեական սպանդը 301-ից փորձում է ավարտին հասցնել սույն ցնորամտությունը… Պարզապես Հայի Արարչակնիա եւ Աստվածազարմ Ծինաբանական-Գենետիկ կորողություններին ծանոթ չեն (անկարող են իսպառ խեղել) այս բոլորը, բայց շուտով կհամոզվեն դրանում:
– Այդ ինչպե՞ս: Continue reading →