ՎԱՀԱԳՆ

ՎԱՀԱԳՆ

Ո’վ Աստվածն իմ հայրերուս,
Կը մոտենամ ահա բագնիդ, և ինձ հետ
Իր պախուրցեն քաշելով
Կը բերեմ ցուլ մ’հովիտներեն Տարոնի:
Տե’ս, պարարտ է զոհս իմին.
Երբուծին մեջ կաթնաթույր
Հողին ամբողջ կյանքը կա.
Պարանոցն իր մըսուրն ի’նչ է չի’ գիտեր.
Ան սընած է արոտներուն մեջ ազատ,
ՈՒ ակռաներն իր լըվացված են միայն
Հացյաց Դրախտի աղբյուրին մեջ նվիրական:
Երբ կը հևա՝ իր հըզոր  շունչն առջևեդ
Կը վանե հողն ու ավազները գետնեն,
Եվ կուգա սև ռունգերեն հոտը ամբողջ
Դաշտային թաց կանանչին:
Տե’ս, զոհս իմին գեղեցիկ է և վըսեմ.
Գըլուխն վըրա կոր եղջյուրները խարտյաշ
Փառքի պսակն իր կ՝ըլլան.
Կը բորբոքին աչքերուն մեջ ամեհի
Հըզորության սև խունկեր.
Եվ թավամազ իր ագին
Իբրև լորտու կողերուն շուրջն հարասող
Գոռեխներեն, բոռերեն
Մարմինն անբի˜ծ, մարմինը սու˜րբ կը պահե:

Ո’վ դու Վահագն, աստվածահա’յր զորության,
Ո’վ Տիգրանի սերմին մեջ
Դու մարդաց Արեգակ,
Լըվա’ հոգիս, ճառագայթով մը օծե
Շըրթունքներս այս, զի ավասիկ կ’համբուրեմ
Բագինըդ սուրբ և առած մուրճը ահեղ՝
Ըսպասարկու հաղթ բազուկով կը ջարդեմ
Ձուլիս ճակատն և իր արյունն հորդավեժ
Կը նըվիրեմ ծունկերուդ:
…Արդեն ահա կը մըխա
Նըվիրական խարույկն առջևդ ճարճատուն.
Կը շըրջի բոցն ոստերուն մեջ ձիթենվո,
Եվ գիերուն հալած խեժեն արբեցած
Կ’ոստնու ուղիղ, և կ’երգե
Վերափոխումն իրերուն ջինջ հոգիին:
Ա’ռ. արյունոտ ասոնք կողերն են զոհիս.
Ցըռուկն է այս, ասոնք ճարպոտ զիստերն են,
Ահա ըղեղն՝ որ ուղղեց բնա’զդն ու շընչեց
Եղջյուրներուն խեռություն,
Ահա ջերմ սիրտն՝ որ տակավին կը սըրսփա,
Եվ իր լեղին՝ զոր ազդրին վրա կը դընեմ
Հույսով մ’որ ան պիտ’ տոչորի ամբողջ. առ’:
Եվ բոցն որ արդ նետած պսակն իր ծուխի
Վըճիտորեն կը բարձրանա. կը տանի
Ցուլը Ճենճեր առ ճենճեր
Վերն, ապարանքըդ երկնային խընկելու.
Ո’վ դու Հըզոր, ընդունե
Նըվերներս իմ՝ զոր մաքրափայլ սափորով
Կըրակին վրա կը հեղում:
Ահա գինին. ժինչերըդ բա’ց ու շընչե
Քաղցրաբույր հոտն, և հաշտվե՝
Աստվածային գինովությամբ մը զըվարթ՝
Այսօրվան քու ժող’ վուրդիդ հետ կրոնափոխ:
Ահա Հոման. -առջևըդ զայն կը թափեմ
Մաքու˜ր, անու˜շ առա˜տ,
Ինչպես թափեց ծառն իր կուրծքեն վիրավոր
Իմ յոթն անգամ լըվացված
Թակույկներուս մեջ շքեղ,
Զայն ընդունե, համարե
Ինչպես արյունն երեխայի մը՝ անմեղ,
Ինչպես քըրտինքն հըղիներու՝ թանկագին:

Ո’վ վեհ, գո՞հ ես, տըվի քեզ ի’նչ որ կար
Խըրճիթիս մեջ և հոգիիս, քեզ տըվի
Թշնամին ի’նչ որ մոռացած էր այսօրվան
Այրիացած Հաշտիշատիդ մեջ ամա:
Արդ մեր տոհմին իբրև վերջին Վահունի
Բագնիդ առջև ծունկի կուգամ երկյուղած
Կը համբուրեմ հողն ուր քու
Հոգիեդ մաս մ’արմատ կու տա շոճերուն,
Եվ վերցուցած քեզի˜, քեզի˜ կարկառուն
Սա սոթտըված թևերս՝ որոնց արմունկեն
Ցուլին արյունը տակավին կը կաթի,
Ո’վ դու Վահագն, ո’վ աստված իմ հայրերուս
Կ’աղոթե˜մ ես… կ’աղոթե˜մ…

ՈՒժի˜ն համար, կրոնքի˜ն համար բազուկիդ,
Որով դու օր մը պատռեցիր բերաններ
Վիշապներու, երկընքին մեջ սըփռեցիր
Զերդ արևու հունտեր, աստղերն Հադգողին.
ՈՒ˜ժին համար՝ որ թըռիչն է և հոգին
Արարչության անվախճան,
Որուն անհուն համբույրին տակ կը ծընի
Աշխարհներեն մաս մը ծաղիկ, մաս մը բոց,
Կ’ապրի սկըզբունքն Անմահության հյուլին մեջ
Եվ ըղեղին և կամքին,
Որուն հըզոր մատին տակ
Կը ճեղքըվին սերմերն, ավիշն երգելով
Կաղիններուն մինչև գագաթը կ’ելլե.
ՈՒժի˜ն համար՝ որ կը լեցնե ստինքներ,
Կ’օրորե մեր օրրանն, ու մեզ, մահեն վերջ,
Մինչև աստղերը կը տանի, ու մինչև
Երկրորդ կյանքի մ’արարչագործ պատճառին,
Որ կը կանգնե Ազգ մ’ինչպես խումբ մը առյուծի,
Բազուկդ անօր բազուկին մեջ կ’հեղու,
Եվ զերտ հրեղեն վարազահավ՝ իր լուսեղ
Թըռիչքներում ամփոփման տակ կը թըխսե
Մեր մայրերուն ծոցին մեջ
Դյութազուննե˜ր, հանճարնե˜ր,
Այդ սուրբ ՈՒժին համար կ’ը սեմ՝ որուն դու
Իմացական աղպերակն ես հորդահոս,
Ո˜վ դու Վահագն, ահա քեզի կարկառած
Բազուկներս իմ արյունոտ
Կ’աղոթե˜մ ես… կ’աղոթե˜մ…

                                 Դանիել Վարուժան

Շարունակել կարդալ

ՁՈՆ

ՁՈՆ

Եղեգնյա գըրչով երգեցի փառքեր.
-Քեզի ընծա˜, իմ հայրենիք –
Սոսյաց անտառեն էի զայն կըտրեր…
-Քեզի ընծա˜, հին հայրենիք –
Եղեգնյա գըրչով երգեցի քուրմեր.
Ընդ եղեգան փող լու’յս ելաներ:

Եղեգնյա գըրչով երգեցի կարոտ.
-Ձեզի ընծա˜, հայ պանդուխտներ –
Ան տարաշխարհիկ բույսի մ’’էր ծըղոտ…
-Ձեզի ընծա˜, հեգ պանդուխտներ –
Եղեգնյա գըրչով երգեցի հարսեր.
Ընդ եղեգան փող ո’ղբ ելաներ:

Եղեգնյա գըրչով երգեցի արյուն.
-Ձեզի ընծա˜, սուրի զոհեր –
Ան ծլած էր մոխրի մեջ իբրև կընյուն…
-Ձեզի ընծա˜, կրակի զոհեր –
Եղեգնյա գըրչով երգեցի վերքեր.
Ընդ եղեգան փող սի’րտս ելաներ:

Եղեգնյա գըրչով որբ տունս երգեցի.
- Քեզի ընծա˜, հայր ալեհեր –
Ցամաքած աղբյուրեն մեր զայն հոտեցի…
-Քեզի ընծա˜, մայր կարևեր –
Եղեգնյա գըրչով օճախս երգեցի.
Ընդ եղեգան փող ծու’խ ելաներ:

ՈՒ պայքա˜ր, պայքա˜ր, պայքա˜ր երգեցի.
-Ձեզի ընծա˜, հայ մարտիկներ –
Գրիչս եղավ անթրոց սըրտերու հնոցի…
-Ձեզի ընծա˜, քաջ մարտիկներ –
Եղեգնյա գըրչով վըրեժ երգեցի.
Ընդ եղեգան փող բո’ց ելաներ:

Դանիել Վարուժան

Շարունակել կարդալ

ԳԵՂԵՑԿՈՒԹՅԱՆ ԱՐՁԱՆԻՆ

ԳԵՂԵՑԿՈՒԹՅԱՆ ԱՐՁԱՆԻՆ

Կուզեմ ըլլա քու մարմարիո’նըդ պեղված
Ոլիմպիոսի ամենեն խոր արգանդեն.
Եվ իմ մուրճիս տակ ըզգենու հըրեղեն
Միս մը կընոջ, լույսով, տենդով սըրարբած:

Աչքերդ ըլլան վիհեր՝ ուր մարդ երբ սուզի՝
Հավերժին մեջ անմահացած ըզգա զինք.
Գիծերդ անե’ղծ ըլլան, ըլլան քու ըստինք
Դաշնակություն մ’ուր կենսահյութը հուզի.

Մերկ ըլլաս դուն բանաստեղծի մ’հոգվույն պես,
Եվ հեթանոս այդ մերկությանըդ ներքև
Տառապի’ մարդն ու չըկրնա դըպչիլ քեզ:

Թե հարկ ըլլա զոհ մը ընել քեզ պարգև,
Բագինիդ ե’ս պիտի ուզեմ մորթըվիլ՝
Որպեսզի կուճդ ըմպե արյանս հուսկ կաթիլ:

Դանիել Վարուժան

Շարունակել կարդալ

ՄԵՌԱԾ ԱՍՏՎԱԾՆԵՐՈՒՆ

ՄԵՌԱԾ ԱՍՏՎԱԾՆԵՐՈՒՆ

Արյունափառ Խաչին տակ,
Որուն թևերը տըրտմություն կը ծորեն
Աշխարհիս վրա բովանդակ,
Ես պարտըված, Արվեստիս դառըն սըրտեն
Կ’ողբամ ձեր մահն, ո’վ հեթանոս Աստվածներ:
Մեռա˜վ Խորհուրդն. և Բնությունն է արյունե’ր
Օրենքներու կարկինին սուր սըլաքով:
Ձանձրո˜ւյթը մնաց, պըճնըված փուշ պըսակով:
Մարդն է ինկած գարշապարին տակ հըսկա
Խուլ Աստծո մը հրեա:

Դիո’ս, մեռար: Մեռար դուն,
Ո’վ Ապողոն, որուն կառքեն քառաձի
Կու գար խըրխինջն Արևուն:
Կայծակն անտեր՝ աստղերուն մեջ կը հածի
Կույր օձի պես: Սիրամարգներ չեն քաշեր
Հերայի սայլն՝ որ ուներ լույս սարիքներ.
Ոչ ալ կ’հոսին, իբրև սերմեր դիցական,
Զևսի անձրևն ոսկի, արյունն ՈՒրանյան:
Չե’ն արծարծեր ոտնաթևերն Հերմեսին
Աստղերը որբ երկնքին:

Անտառին մեջ, Անահի’տ,
Ալ չեմ լըսեր շանդ հաչյուններն՝ ետևեն
Նախընտրած գեր երեիդ.
Կապարճդ հողին տակ կը փըտի. լիճերեն
Իուրն իր խըմել կ`երթա եղնիկը անվախ:
Չի’ պըսակվիր Պանը շոճով. ամեն ցախ
Անոր շունչով նորեն առույգ չի’ ծաղկիր:
Դափ չե’ք զարներ, Այծեմնարդե’ր բարեկիր,
Լոկ կը տեսնեմ Ավանդությունն՝ որ կու լա
Նըստած կոճղի մը վըրա:

Հավերժահարսե’ր, մեռաք դուք.
Կը խածատեն փըրփրուն գետերը՝ ցավեն,
Իրենց ափերն հեղհեղուկ:
Նայուհինե’ր, եղեգներուն ընդմեջեն
Ա’լ չեք երգեր՝ երբոր ցաթե լուսընկան.
Կանաչ լոռերն այժըմ կ’ըլլան ձեզ պատան:
Լուսազմայլիկ աղբյուրին մեջ չեմ տեսներ
Բիբերուդ կայծն, անբա’խտ Նարգիս: Տատրակներ
Երբ գուռին մեջ կու գան լըվալ կըտուցնին՝
Դոդոշներեն կը խըրտչին:

Քեզմե, ո’վ վեհ Պոսիդոն,
Ծովն է թափուր: Անտառներեն բուստերու
Չի’ խոյանար բարձրահոն
Քռանըժույգը’դ փըրփրագեղ. ոչ ալ քու
Երեքարձենըդ կ’առխըթե դըղըրդմամբ
Նըվիրական դելփինին նուսն ապըստամբ:
Մեռա’վ Սիրենը ժայռին տակ Սիկիլյան.
Կ’անցնի նավազն անկե առա’նց դյութության:
Չ’ըլլար փրփրուն՝ Աստղիկ, ոչ ալ կոնքը՝ կուր.
Ծո˜վն, Աստվածնե’ր, ծո˜վն է տխուր:

Տանս ակութեն, Թերափնե’ր,
ՈՒ՞ր հեռացաք, ո՞ր ջերեռանդ սըրբուհին
Ձեզ իր խաչովն է փըշրեր,
Ձեր մեջ պապերս պապե’րն իրենց դրոշեցին՝
Ընծայելով ամեն օր աղ ու նեկտար:
Չըկաս, Էրո’ս. պիտի քույրս իմ սիրահար
Որո՞ւ ձոնե դահամունքներն իր ուխտին.
Չըկա և’ դուռը պահպանող Շան անդրին…
Միայն սնարես կավեր է Խաչ մ’հաղթական՝
ՈՒր կա լոկ փառքը Մահվան:

Եվ այժըմ այդ Խաչին տակ,
Որուն թևերը տըրտմություն կը ծորեն
Աշխարհիս վրա բովանդակ,
Ես պարտըված, Արվեստիս դառըն սըրտեն
Կ’ողբամ ձեր մահն, ո’վ հեթանոս Աստվածներ:
Տեսե’ք, բոլոր մեր անտառներն ու ծովեր,
Աղբերակներն ու երդիքները խաղաղ
Ամայացա˜ն ու տաղտկացա˜ն: Այժմ, ավա’ղ,
Մարդն է ինկած գարշապարին տակ հըսկա
Խուլ Աստծո մը հրեա:

Դանիել Վարուժան

Շարունակել կարդալ

ՀԱՅ – ԱՐԻԱՑԻՆ

ՀԱՅ – ԱՐԻԱՑԻՆ 

Մենք Հայկի ցեղից սերված հա՛յ ենք,
Եվ թշնամու համար միշտ վա՛յ ենք,
              Կարծր որձաքար,
              Հավերժ փորձաքար ենք…
Բայց՝ ո՛չ անապատի դեղին ավազ,
Այլ՝ այգեստան խաղողի ոսկեվազ,
Տեսա՜կ-տեսա՜կ մրգի մառան,
Խելքի մի մեծ շտեմարան,
                Ինչքա՜ն հանճար,
                Մտքի կաճառ…
Մենք Արիացեղ ա՛զգ ենք,
Ցորենի արտ, ոսկե հա՛սկ ենք,
Ու պապակ շուրթին՝ սառն աղբյուր,
Սիրած սրտին՝ սեր ու համբյուր,
Ինչքան կարծր, այնքան փխրուն,
Ինչքան փխրուն, այնքան կարծր,
Եվ միշտ հպա՛րտ, վե՛հ ու բա՛րձր,
Նաև նրբի՜ն ու սիրասու՜ն,
Ու միշտ բարի, թույլին հասնող,
Ականջալուր խղճին լսող,
               Բեկյալին փրկող,
               Անճարին օգնող,
Հիվանդին՝ դեղ-բալասան,
Հզո՛ր ու մի՛շտ անսասան,
               Ունե՛նք ամուր կամք,
               Եղե՛լ ենք ու կա՛նք…
Կամ՝ աշխարհի հետ ծնվել,
Կամ՝ աշխարհն ենք մենք ծնել…
Ու Արիացեղ ազգեր բազմացրել՝
Ցանելով ինչպես ցորենի հասկեր…
Ճերմակահեր Արարատը վկա՛,
Ճշմարտությունն այդպես է որ կա…
               Այս ասքի մասին,
               Մեր ազգի մասին
               Առասպելներն են ասում,
               Աշխարհն է խոսում՝
               Որ մենք դարավոր,
               Հավերժ փառավոր,
               Եղել ենք կանգուն
               Եվ միշտ աննկուն…
Ինչքան փորձել են թրատել,
Մեր արմատից մեզ հատել,
Ընդդիմացե՛լ ենք, չե՛ն կարողացել,
Շիվ ենք տվել ու շատացել,
Ինչքան վիշտը մեզ հարվածել,
Դիմացել ենք ու տոկացել,
Ինչքան ցավը մեզ դաղել,
Այնքան երգել ենք խրոխտ տաղեր,
Արարել ենք ու ստեղծագործել,
Մեր վաստակը քրտինքով օծել.
               Վառել ենք հանգածը,
               Շինել ենք քանդածը,
Հնի հետ նորն ենք շենացրել,
Ու կրկին գոյատևել,
Հավերժի մեջ հարատևել…

Տիր՝ Ահարոն Ղազարյան

Շարունակել կարդալ

Չկայացած Գարուն

Չկայացած Գարուն

      Դե արի ու մի՛ խենթացիր վարդապետ՝ արդարության հուղարկավորության համար: Հոգեհանգստի ժամանակ ասված ճոռոմ ճառերի և Մարիամի թախծոտ աչքերից կախված արյան շիթերի համար: Նրա խաչված Որդու դարավոր ողբի ու մեղքերի քավության համար: Չարքաշ շինականի աղերսի պես հնչող ամենօրյա աղոթքներում չարյաց փրկության և մի կտոր հանապազօրյա հացի համար, որն երկնքից է կախված:
     Դե արի ու մի՛ խենթացիր, երբ անարդարության զորավոր ձեռքը զորավոր ավետարանի վրա դրված երդմնազանց է դառնում… իսկ զորավոր ավետարանը դառնում է անզօր, դարերի փոշին կուլ տված մի հասարակ մագաղաթ: Եվ այս ամենից հետո ինչու՞ երկրի արգանդը ճշմարտության ցավից չի գալարվում, կամ լեռների ուղեղները չեն շանթահարվում կեղծիքից: Եվ այսքանից հետո մենք անարդարության ձեռքը պետք է համբյուրենք ու դնենք գլխներիս, քանի որ չկարողացանք կտրել ու դեն նետել…
     Անհանդուրժելի է, բայց փաստ է: Փաստ է նաև       այն, ինչպես մեծ պոետն է ասել՝
 – Գարուն ա, ձուն ա արել…
         Իսկ ո՞վ է այս ամենի մեղավորը: Իհարկե, Ադամը, որի սիրտը թթու խնձոր ուզեց խակ-խակ ծառից պոկեց ու կերավ, և մինչ օրս էլ մնաց կոկորդը… Որովհետև գողացվածը չի մարսվի երբե՛ք…

Տիր՝ Ահարոն Ղազարյան

Շարունակել կարդալ

Հարցադրում

Հարցադրում

Դո՛ւք, խիստ անտարբեր քրիստոնյաներ
               համայն աշխարհի,
Եվ իմաստուն, բայց համակերպվող սրբազան հայեր
Դո՛ւք, Հռոմի պապ, մեծ կարդինալներ
    և պատրիարքներ,
Ժամանակը չէ՞, որ մտածեք Ձեր մեծ մեղքը քավել:

Ես՝ սովորական հայ մահկանացու՝ մտավորական,
Հարցեմ ուղղում Ձեզ, մի շատ կարևոր,
    խիստ արդիական,
ՄԱՍԻՍ ՍԱՐՆ Ու ՆՈՅՅԱՆ ՏԱՊԱՆԸ ՀԱՅԻ՞ՆՆ ԵՆ ՄԻԱՅՆ,  
ԹԵ՞ ՔՐԻՍՏՈՆԵԱԿԱՆ ՈՂՋ ԱՇԽԱՐՀԻՆԸ:

Եթե հայինն, ուրեմն համարենք խիստ օրինաչափ,
Որ դժբախտ ազգն իմ, անզեն, անկարող
    իր ժամանակին
Ի վիճակի չէր, պահել-պահպանել լեռն այդ սրբազան,
                      իր ժանտ թշնամուց՝ մարդակեր թուրքից:

Իսկ եթե միայն հայինը չէ, այլ, օրրանն է այն
    համայն մարդկության,
Ուրեմն ո՞ւր եք դուք, քրիստոնյաներ, սրբազան
                                                    հայրեր, հոգևոր մեծեր,
Քրիստոս Աստծուն միշտ հավատարիմ, խաչը
                                         համբուրող, զոհեր մատուցող,
Սուրբ գաղափարին Ձեր կյանքը «նվիրած» և Մեծն
                                              Աստծո խոնարհ ծառաներ:
Ինչպե՞ս եք տանում, ինչպե՞ս հանդուրժում փաստն
                                              այդ ահավոր վիրավորանքի,
Որ Նոյ նախահոր սրբազան տապանն ու հանգրվանը՝
Աստծո աջով արարչագործված սուրբ ուխտատեղին,
աստվածաշնչի սրբազան լեռը
    գերի են այսօր անօրեն թուրքին՝
                                     սրբապիղծ, զազիր, եղկելի ցեղին:

Վայրենի մի ցեղ, որի «բութ գլխում» (պոետը կասեր),
Եթե կա մի բան (միայն ոչ ուղեղ) ապա՝ եղծելու,
   սրբագործվածը պղծելու համար,
Բարին ու լավը, գեղեցիկ-վեհը, միտքն ու հանճարը
   սիր քաշելու, ջնջելու համար,
Կամ էլ անհավատ կավատի նման այլաց կերտածը
սեփականելով՝ դատարկությունն իր կոծկելու համար:

Այսքանից հետո եթե կգտնեք, որ դուք անմեղ եք
                                                     և կհանդուրժեք,
որ Մասիս սարն ու Նոյյան տապանը այդպես էլ
                մնան գերի, անարգված,
Նզովյալ եղեք, անիծո՛ւմ եմ Ձեզ, քանզի սո՛ւտ եք
                                                     դուք և Ձեր հավա՛տն էլ…
Թե մեղավոր եմ՝ մեղա քեզ, տեր իմ, բյուր հազար մեղա…

 Վազգեն Ղազարյան

Շարունակել կարդալ

Դրացի, թե…

Դրացի, թե…

Հարեւանը ցավացող, փչացած ատամ չէ,
որ երբ ուզենաս հեռացնես (ժողովրդական ասացվածք)

Դարեր շարունակ ձեզ հավատացինք,
Ձեզ վստահեցինք եւ շատ օգնեցինք,
Շատ բան ներեցինք, որպես հարեւան, որպես դրացի,
Բայց ավաղ, մնացիք անշնորհակալ՝ տուտուց վրացի:

Դարեր շարունակ դուք չհասկացաք
Հասարակ մի բան, որ մարդկային չէ, որ չի կարելի
Պղտորել, պղծել սրբազան ակունքն այն կենսաղբյուրի,
Որից սնվելով ու զորանալով քաղաքակրթվել ու ազգ եք դարձել (՞):                     
                                                     

Մի փոքր նամուս, մարդկայնություն էլ եթե ունենաք,
Մեծ Հայքի նահանգ Վիրքի մասին էլ թե ճիշտն իմանաք,
Հնարավոր է (բայց կասկածում եմ), որ գլխի կընկնեք,
Որ ձեզ ազգ դարձնելու եւ պահպանելու «մեծ մեղավորը» Հայերն են՝ մենք ենք:

Կյանքում չեմ հարգել որեւէ մեկի արած լավության երեստվանքը,
Բայց եւ չեմ կարող ներել ձեր կողմից մեզ հասցված մեծ վիրավորանքը,
Աստված է վկա, միշտ էլ եղել եք երախտամոռ ու անշնորհակալ,
Իսկ այսօր ավելին, դարձել հայատյաց, նույնիսկ ոխակալ:

Ինչն է պատճառը, վրացի «եղբայր», մեր մեղքը ո՞րն է,
Այն, որ արարել, արժեքներ ստեղծել ու ձե՞զ ենք թողել,
Թե՞ այն, որ դրանց վկայագրերը հավաստում են մեր՝ Հայոց գրերը:
Փոխանակ դրանք արժեւորվելու, գնահատելու եւ վայելելու:

Չարին, տմարդին կամ թուրքին վայել վայրի մոլուցքով,
Վկայագրերից հայոց գրերը իսպառ ջնջելով,
Ձեր (նաեւ մեր) հողում թաղված մեր հայ մեծերի սուրբ շիրիմները
Բարբարոսաբար ոչնչացնելով, նույնիսկ պղծելով,
Ուզում եք Հայի կամ հայկականի հետքերը մաքրել:
Ասենք մաքրեցիք՝ հայի անունն էլ, հետքն էլ վերացրիք,
Հայերի թողած վիթխարի արժեք-ժառանգությունը
Սեփականեցիք, շատ բան կեղծեցիք, ձեզնով արեցիք:

Բայց քաղաքակիրթ աշխարհը հային՝ արարիչ Հային,
Ախր լավ գիտի, շատ վաղուց գիտի,
Իսկ ձեզ, ձեզ ինչով, ինչով իմանա ու գնահատի,
Ինչ էլ որ ունեք, եթե խորանա, ակունքներում մերը՝ մեզ պիտի գտնի:

«Հայերը, որ մեր թշնամիներն են, մենք դա հասկացանք,
Բա այս վրացիք, վրացիք ով են»:
Իր ժամանակին սրանք խոսքերն են ձեզ շատ հարազատ այսօրվա թուրքի,
Առաջին նախագահ, հայակուլ դահիճ՝ նեռ Աթաթյուրքի:

Մեր մոլորյալ, ճամփից շեղված, Աստծո կամոք հավերժ դրացի,
Արմատներով մեզնից սերված, սակայն գոռոզ ու մեծամիտ, մեր դեմ չարացած վրացի,
Դրոն է վկա, Հային լավ գիտեք, համբերությունն էլ իր սահման չունի,
Ուստի սթափվեք, շուտ ուշքի եկեք, թե չէ՝ վաղը…ուշ կլինի:

                                                     Վազգեն Ղազարյան

Շարունակել կարդալ

ՏՈՆԱԽՄԲՈՒԹՅՈՒՆ ՄԵԾԱՄՈՐՈՒՄ

անահիտ

ՏՈՆԱԽՄԲՈՒԹՅՈՒՆ
ՄԵԾԱՄՈՐՈՒՄ

8  ԱՊՐԻԼԻ, 2007թ., Ժամը 13.00

     ԾԻՍԱԿԱՏԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ՏՈՆԱԽՄԲՈՒԹՅՈՒՆ

Նախաձեռնությամբ՝

   Արորդիների ՈՒխտի

Ծեսը վարում են Արորդիների
Ուխտի Քրմական դասը

Ապրիլի 8-ին, ժամը 13.00-ին Մեծամոր բնակավայր-հնավայրում հայ-արիները կտոնեն Զատիկը:

ariner

Զատիկը գարնանացանի տոն է և նվիրված է Աստվածամայր Անահիտին, քանզի նա է հովանավորում Մայր Հողի բեղմնավորումը:
 Զատիկը – Զատել խորհուրդն է: ԵՎ Մայր Անահիտն է զատում գույները գարնան:

 

Շարունակել կարդալ

ԵՐՐՈՐԴ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄՆ ՈւԺԳՆԱՆՈւՄ Է

«Լուսանցք» թերթի խմբագրությունը մեզ է տրամադրել թերթի էջերում տպված մի շարք հոդվածներ, որոնք սիրով ներկայացնում ենք:
ՀԱՄ տեղեկատվական կենտրոն


ԵՐՐՈՐԴ  ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ  ՊԱՏԵՐԱԶՄՆ ՈւԺԳՆԱՆՈւՄ Է

Միթե՞ ԱՄՆ-ը կհարվածի Իրանին
Այս հարցը ներկայիս համաշխարհային քաղաքականության մեջ գերիշխող է, քանզի պատերազմն Իրանի հետ կդառնա բեկումնային, եթե ԱՄՆ-ը պարտվի կամ ստանա նոր «վետնամական պատերազմ»…
Հիրավի մի դժվարին իրավիճակում է հայտնվել ԱՄՆ-ը, որպիսին չի եղել երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից հետո: Այն, որ երրորդ Համաշխարհայինն ընդհանում է (ինչպես ասում են «լոկալ» պատերազմների տեսքով), ակնհայտ է, չնայած այն չի հայտարարվել որպես այդպիսին: Սակայն, ԱՄՆ-ը (որոշակիորեն Արեւմուտք կոչվածը) հայտարարել է հակաահաբեկչական լայնածավալ գործողությունների մասին, որոնք ընդհանում են աշխարհի տարբեր անկյուններում` ԱՄՆ-ի խամաճիկ դարձած ՄԱԿ-ի հովանավորությամբ: Իսկ ահա, Իրանին հարվածելով, ԱՄՆ-ը կպարզեցնի երրորդ Համաշխարհայինի կարգավիճակը, որից հետո աշխարհը հիմնականում կբաժանվի երկու հստակ ճակատների:

Շարունակել կարդալ

Կոչ Մայր Ժողովրդին

ՀՀ Գլխավոր դատախազ`
պրն.՝ Աղվան Հովսեփյանին

Հայ ժողովրդի գոյապահպանման պայմաններից մեկը հրամայաբար պահանջում է, որպեսզի ի վերջո լուծվեն Հայկական հարցն ու Արցախի կարգավիճակը, և դատարանի առջև կանգնեն մեր ազգի ապարդեիդը (ներքին ցեղասպանություն) իրականացնողները:
Կարևորագույն այս հարցերի շուրջ Հայաստանում գործող հասարակական ու քաղաքական կազմակերպությունների անունից ներկայացվել է «Կոչ Մայր Ժողովրդին», որը 2006թ. հրապարակվել է «Ավանգարդ» (Երևան) և «Հայ-Արիներ» (Երևան) պարբերականներում, նաև՝ «Նոր Հայաստան» (2006թ. դեկտեմբերի 16, ԱՄՆ) թերթում: Սրանով նաև մամուլն է աջակցություն ցուցաբերել՝ «Կոչ»-ում առաջադրված հարցերի լուծման ուղղությամբ: Իսկ Դուք … ստանալով վերոգրյալ «Կոչ»-ը, մեզ մի անհեթեթ պատասխան ուղարկեցիք ապազգային ձևակերպումներով համեմված:
«Կոչ»-ում առաջարկվել է. «Ստեղծել իրավական կենտրոն, որը պիտի ամփոփի 1915թ. Հայոց Ցեղասպանության բոլոր փաստերը` կազմելով ցեղասպանության զոհերի և տուժածների անվանացուցակները: Թուրքիայում և Ադրբեջանում թողած նրանց նյութական արժեքների հաշվարկներն ու այդ բոլորի հիման վրա, մեղադրական եզրակացության տեսքով, անհերքելի իրավաբանական ուժ ունեցող փաստաթուղթ պիտի ձևակերպվի` այն միջազգային դատարան ներկայացնելու, ցեղասպանության հանցագործներին պատժելու, վնասները հատուցելու և Հայ Դատի պահանջները բավարարելու հիմնավորումով»: Իսկ «ԼՂՀ կարգավիճակի լուծման համար անհրաժեշտ է ճանաչել ցեղասպանության փաստը Արցախում, և այնուհետև, ցեղասպանության կանխարգելման ՄԱԿ-ի 1948թ. դեկտեմբերի 9-ի համաձայնագրի հիման վրա պիտի բավարարվի ԼՂՀ-ի ինքնորոշման պահանջը` Ադրբեջանի կազմից դուրս»:

Շարունակել կարդալ

Ցավակցական

Հայ Արիական Միաբանության Գերագույն Խորհուրդը ՀՀ վարչապետ Անդրանիկ Մարգարյանի անժամանակ մահվան կապակցությամբ իր խորին ցավակցությունն է հայտնում վարչապետի ընտանիքին, հարազատներին ու ՀՀԿ անդամներին: Ցանկանում համբերություն՝ ստեղծված դժվարին իրավիճակից դուրս գալու, նաեւ ուժ՝ պետության ու պետականության հզորացմանը նպաստող քայլերը շարունակելու համար:

Հայ Արիական Միաբանության
 Գերագույն Խորհուրդ

26.03.2007թ.

Կորստի խիստ ցավի զգացումով ընդունեցինք օծյալ արորդի, ՀՀ վարչապետ Անդրանիկ Մարգարյանի հանկարծահաս մահվան բոթը: Մեր խորին ցավակցությունն ենք հայտնում Մարգարյան տոհմին՝ Անդրանիկ Մարգարյանի ընտանիքի անդամներին, հարազատներին և կուսակիցներին ու գաղափարական-հոգևոր բոլոր համակիրներին:
       Վարչապետական պաշտոնավարման քաղաքականապես խճճված ու բարդ ժամանակաշրջանում Անդրանիկ Մարգարյանի դրսևորած նպատակային ու հավասարակշիռ ուղեգծի շնորհիվ նրա անունը արդե’ն շեշտադրված է Հայոց արդի պատմության էջերում:
       Ոչինչ չի կորչում անհետ: Այս պահին մեր կենսունակության ակունքներից մեկի՝ նախնիների ոգեղեն զորությանը հավելումն է միայն, որ կարող է մխիթարանք լինել մեզ:
       Հավատով լի ենք, որ Անդրանիկ Մարգարյանի գաղափարական-հոգևոր զինակիցների, համախոհների ու համակիրների աջակցությունը Հայոց երկիրը կհասցնի այն կենսակերպին, որին ի’նքն էր ձգտում հասցնել:

«Արորդիների Ուխտ»-ի քրմական խորհուրդ
26.03.2007թ.

ՀՀ ՎԱՐՉԱՊԵՏ ԱՆԴՐԱՆԻԿ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ ԸՆՏԱՆԻՔԻՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏԱԿԱՆ ԿՈՒՍԱԿՑՈՒԹՅԱՆԸ
 
Մեր խորին ցավակցություններն ենք հայտնում Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ, Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Մարգարյանի վաղաժամ մահվան կապակցությամբ: Հայրենասերների համար կորուստը աննախադեպ է ու մեծ: Նրա մահը` մահ է իմացյալ: Բայց համոզված ենք, որ  Նժդեհի գաղափարների հանդեպ ունեցած անկեղծ նվիրումը, նրան անմահ կպահի գաղափարակիր ընկերների և հարազատների սրտերում:

«Հանուն Հայրենիքի» Հ/Կ
26.03.2007թ.

Շարունակել կարդալ

Շնորհավորում ենք Արիական Նոր Տարին

գառնի

Մարտի 21-ին, ժամը 13.00-ին Միհր Աստծո Գառնո հայ-արիական տաճարում կկայանա Հայոց Զորության Աստծո՝ Վահագնի փառաբանումը, կապված ԱՐԻԱԿԱՆ նոր տարվա հետ: Գարնանը բացվում է բնությունը, փոխվում է տարին, արթնանում՝ վերազարթնում է կյանքը. Ձմեռը բնության մեջ հարաբերական մահ է բնորոշում, երբ կանգ է առնում Արարումը, երբ տկարանում է Արեգակը: Հայ-արիները քրիստոնյաների պես ձմռան խստաշունչ սառնամանիքին և բնության հարաբերական մահվան մեջ չեն նշում տարեփոխությունը (հունվարի 1): Մարտի 21-ը նաև բոլոր արիական ազգերի նոր տարին է, որի առիթով մենք շնորհավորում ենք աշխարհի ԱՐԻԱՑԻՆԵՐԻՆ:
Միևնույն ժամանակ բոլոր ցանկացողներին մարտի 21-ին, ժամը 13.00-ին հրավիրում ենք հինավուրց Գառնո տաճար, որտեղ տեղի կունենա տոնական ու ծիսական արարողություն, որը նախաձեռնել են «Արորդիների Ուխտ»-ը, Հայ Արիական Միաբանությունը և այլ արիադավան կազմակերպություններ ու անհատներ:
Հիշեցնենք, որ այս տարվա Տրնդեզի տոնակատարությունը հայ-արիները նշեցին պատմական Կարմիր Բլուրում:

տերնդեզ

Շարունակել կարդալ

1921թ. Մոսկվայի ռուս-թուրքական պայմանագիրը

Մարտ 16-ին, ժամը 14.00-ին Հայաստանի գրողների միության դահլիճում տեղի ունեցավ մամուլի ասուլիս. «1921թ. Մոսկվայի ռուս-թուրքական պայմանագիրը եւ Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքականությունը» թեմայով:
Նախաձեռնել էին՝
Հայ Արիական Միաբանությունը,
Ազգային Միասնության Ուխտը,
Հայաստանի առաջադիմական միացյալ կոմունիստական կուսակցությունը,
Հայաստանի միավորված կոմունիստական կուսակցությունը,
«Ազատ Հայք», «Հույս և Ապավեն» հասարակական կազմակերպությունները և «Միտք» երիտասարդական վերլուծականը: 
Ստորև ներկայացնում ենք Հայ Արիական Միաբանության որոշ տեսակետներ:

Հայ Արիական Միաբանությունը հայտարարում է, որ 1921թ. Մոսկվայի ռուս-թուրքական պայմանագիրը, որը վերահաստատելով երկարաձգեցին ՌԴ-ն ու Թուրքիան, ոտնահարում է Հայաստանի ու հայության շահերը, ուստի մեզ բարեկամ կոչվեղ ՌԴ կողմից դրա վերահաստատումն առնվազն արհամարանքի դրսեւորում է մեր պետական ու ազգային շահերի նմատմամբ, իսկ այս պայմանագրի չվերանայելու քաղաքականությունն ի վերջո մեզ կդնի երկնտրանքի առջեւ…

Շարունակել կարդալ

Մարտի 18-ին Արմեն Ավետիսյանը ազատվում է կեղծ մեղադրանքից

   

ազատում

2005թ. հունվարի 24-ին «ազգամիջյան թշնամանք հրահրելու» մեղադրանքով կալանավորվեց եւ մարտի 17-18-ին տեղի ունեցացած դատական երկու նիստերի արդյունքում երեք տարվա ազատազրկման (պայմանական երկու տարվա հսկողությամբ) դատապարտվեց Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը: Այստեղ նպատակային չհամարելով ու չցանկանալով անրադառնալ 1937 թվականի ոճով (այս արտահայտությունը, իմիջիայլոց, հնչեցրել է նաեւ Արմեն Ավետիսյանը, երբ նրան դռնփակ դատական նիստում, առանց իր փաստաբանի ներկայության դատում էին գիշերով՝ ժ. 20-21-ի ընթացքում, «եռյակ» կազմով) դատավարությանը, բառիս բուն իմաստով «սարքած» գործի իրավական կողմին ու բազմաթիվ իրավախախտումներին (մասնավորապես. խախտվել էին մարդու իրավունքների ու հիմնարար ազատությունների պաշպանության մասին կոնվենցիայի 6րդ հոդվածի 3րդ կետի ա/ենթակետը 1, մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի 2րդ կետը 2, ՀՀ քր. դատ. օր. 202 հոդվածի 3րդ կետը 3, Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվեցիայի 5րդ հոդվածի 1-ին կետի գ/ենթակետը 4, նույն կոնվենցիայի 10րդ հոդվածը 5 եւ այլն), կփորձեմ անրադառնալ «գործի» ազգային-բարոյական կողմին ու նաեւ մեր ազգային անվտանգությանը (ասում եմ ամենայն լրջությամբ) տված օգուտների ու վնասների մասին:

Շարունակել կարդալ